ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 1985 - ΤΕΥΧΟΣ Γ΄

Περιεχόμενα Τεύχους

Το ατομικό μας καταφύγιο

Επιστροφή

"Κύριε, συ έγεινες εις ημάς καταφυγή εις γενεάν και γενεάν" (Ψαλμ. 90/1)

Όταν ο "ΤΥΧΙΚΟΣ" φτάσει στα χέρια σας ένας ακόμη χρόνος θα πλησιάζει στο τέλος του. Πόσα δεν συνέβηκαν σ' αυτό το χρόνο! Ίσως μας φαίνεται πως μόλις χθες κοιτούσαμε το χρόνο αυτό, καθώς άρχιζε και σκεφτόμασταν πως θα κυλήσει. Να όμως που τώρα πλησιάζουμε στο τέλος του και ό,τι μας έμεινε είναι εμπειρίες, καλές και κακές.

Ας θυμηθούμε μερικά γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή κάποιων. Γάμοι, γεννήσεις, θάνατοι, χωρισμοί, μετακομίσεις, σπουδές, ανεργία, ταξίδια, κ.τ.λ.

Υπήρχαν στη δική σου ζωή μεταβολές το χρόνο που πέρασε; Ήταν καλές ή κακές;

Όπως και να το δει κανείς όλα αυτά δείχνουν πόσο ασταθής είναι η ζωή μας. Στ' αλήθεια, τίποτε δεν διαρκεί νια πολύ, κι εμείς περνάμε από τη μια μέρα στην άλλη, από τη μια εμπειρία στην άλλη και από τον ένα χρόνο στον άλλο, χωρίς κάτι σταθερό και μόνιμο.

Κοίταξε στον καθρέφτη. Πόσο έχεις αλλάξει! Κοίταξε την οικογένεια σου. Τα παιδιά μεγάλωσαν, μερικά έφυγαν κιόλας στη δική τους φωλιά και ασφαλώς κάποιοι από τους αναγνώστες μας θα 'χουν μείνει μόνοι, με τον/την σύντροφο τους ή και χωρίς.

Όσο όμως τα σκεφτόμαστε αυτά η ατμόσφαιρα γίνεται μελαγχολική. Μας υποχρεώνει να δούμε την πραγματικότητα και να υποταχθούμε σ' αυτήν. Το κύλισμα του χρόνου έχει και τις δυσάρεστες συνέπειες της φθοράς και της αδυναμίας, της μοναξιάς και της ασυνεννοησίας.

Βέβαια, κανείς 'δε θα 'θελε να σταματήσει την πρόοδο -την όποια πρόοδο- διαπιστώνει όμως τη δική του αδυναμία να την παρακολουθήσει, με αποτέλεσμα να μένει πίσω, και όχι σπάνια, να μένει μόνος και εγκαταλειμμένος, μάλιστα την ώρα ακριβώς που χρειάζεται τη συντροφιά και την βοήθεια.

Πού θα καταφύγουμε, λοιπόν;

Ο Μωυσής μας δίνει την απάντηση στο πρώτο εδάφιο του Ψαλμού 90:

"Κύριε, συ έγεινες εις ημάς καταφυγή εις γενεάν και γενεάν (...) από τον αιώνος έως τον αιώνος, συ είσαι ο Θεός"

και αλλού επιβεβαιώνει:

"Ο Θεός ο αιώνιος είναι καταφυγή, και υποστήριγμα οι αιώνιοι βραχίονες (Δευτ. 33/λγ/27).

Πόσο παρήγορο είναι να γνωρίζουμε πως, αν και η ζωή αυτή είναι τόσο άστατη, αν και οι δυνάμεις ατονούν και παύουν, αν ακόμη το περιβάλλον γίνεται όλο και πιο ξένο για μας, υπάρχει από την άλλη πλευρά η μοναδική πραγματικότητα - ο αιώνιος και αμετάβλητος Θεός είναι η καταφυγή μας.

Στο καταφύγιο τρέχουμε όταν κάτι δεν πάει καλά και είναι ύψιστο προνόμιο, στους φοβερούς καιρούς που ζούμε, να μπορούμε να καταφύγουμε σ' Εκείνον "εις τον όποιον δεν υπάρχει αλλοίωσις ή σκιά μεταβολής" (Ιακ. 1/17).

Σ' Εκείνον που στα χέρια Του φυλάγεται η παρακαταθήκη μας (Β' Τιμ. 1/α/12), σ' Αυτόν που θα παραδώσουμε το πνεύμα μας (Πράξ. 7/ζ/59, Εκκ. 12/ιβ/7) και ο οποίος τελικά, θα αναστήσει τα φθαρτά μας σώματα με αφθαρσία και δόξα και δύναμη. (Α' Κορ. 15/ιε).

Σε λίγο το ρολόι του σύμπαντος θα σημάνει το τέλος ενός ακόμη χρόνου. Το '85 θα μας αφήσει με μια πικρή γεύση στα χείλη. Ας μην προσπαθήσουμε ωστόσο να τη διασκεδάσουμε με τις "χαρές" των εορτών. Αντίθετα ας γίνει τούτη η ευκαιρία αφορμή, αντί να ομοιωθούμε με τα πλήθη, στα οποία "δεν υπάρχει φρόνησις", να κάνουμε αυτό που είναι και ευχή του Λόγου του Θεού:

"Είθε να ήσαν σοφοί, να ενόουν τούτο, να εσυλλογίζοντο το τέλος αυτών!" (Δευτ. 32/λβ/29)

"ΤΥΧΙΚΟΣ" Σελ. 17

======

Ποιος ελέγχει την ζωή σου;

Επιστροφή

Είσαι υπεύθυνος/η για τη ζωή σου;

Μήπως ο Διάβολος σου τη γεμίζει προβλήματα;

Μήπως είσαι έρμαιος των περιστάσεων;

Συχνά οι άνθρωποι λένε: "ο Διάβολος μ' έβαλε να το κάνω". Πολλοί Χριστιανοί προσεύχονται για ν' απομακρυνθεί ο Πονηρός από τις συναθροίσεις τους, ζητώντας από τον Θεό "να επιτιμήσει τα πονηρά πνεύματα".

Η εντύπωση που μένει από τα παραπάνω είναι πως οι άνθρωποι παίζουν συνεχώς με τον Σατανά το παιχνίδι του ποντικού με τη γάτα.

Η Βίβλος όμως αποκαλύπτει ότι αυτός που πρέπει να φοβάται είναι ο ίδιος ο Διάβολος, επειδή ο Κύριος Ιησούς τον νίκησε μια για πάντα (Ματθ. 4/δ, Λουκ. 10/ι/18, Εβρ. 2/β/8) και δεν μπορεί να κάνει τίποτε στους ανθρώπους του Θεού αν δεν του δοθεί σχετική άδεια (Ιώβ 1/α/12, 2/β/6). Φοβάται και τρέμει τη δύναμη του Ιησού Χριστού, που κατοικεί μέσα στους Χριστιανούς.

Ας μην παρανοήσουμε. Ο Διάβολος προσπαθεί να επηρεάσει τους ανθρώπους, ακόμη και τους Χριστιανούς. Ο Πέτρος γράφει: "ο αντίδικος σας διάβολος, ως λέων ωρυόμενος, περιέρχεται, ζητών τίνα να καταπίη". "Α' Πετρ. 5/ε/8). Όμως οι Χριστιανοί μπορούν ν' αντισταθούν στους πειρασμούς του και να τον καταστήσουν ανίκανο: "Υποτάχθητε λοιπόν εις τον Θεόν αντιστάθητε εις τον διάβολον, και θέλει φύγει από σας. Πλησιάσατε εις τον Θεόν, και θέλει πλησιάσει εις εσάς" (Ιακ. 4/δ/7). Αν και ο Σατανάς προσπαθεί να μας επηρεάσει, με κανένα τρόπο δεν μπορεί να μας διευθύνει χωρίς τη δική μας θέληση.

Τι θα πούμε όμως για τον Θεό; Είναι παντογνώστης και παντοδύναμος. Γνωρίζει κάθε τρίχα του κεφαλιού μας και μπορεί να εκτελέσει κάθε επιθυμία Του. Μπορεί να ελέγχει και τη ζωή μας, θέλει όμως να το κάνει; Έχει ποτέ εξαναγκάσει τους ανθρώπους να τον υπακούν;

Όταν ο Θεός δημιούργησε τον Αδάμ και την Εύα, τους προειδοποίησε για το κακό, όμως τους έδωσε την ηθική ελευθερία που περιλάμβανε ακόμη και το δικαίωμα να διαλέξουν την αμαρτία (Γεν. 3/γ). Όταν ο Θεός συναλλάσσονταν με το λαό Ισραήλ, τους φανέρωσε ποιο ήταν το δικό του θέλημα για τη ζωή τους, όμως δεν τους υποχρέωσε να το εκτελέσουν. Είχαν το δικαίωμα να αποφασίσουν μόνοι τους αν ήθελαν να υπακούσουν ή ν' αρνηθούν. (Δευτ. 30/λ/11-20).

Και εμείς έχουμε την ίδια δυνατότητα επιλογής, σήμερα. Ο Θεός μας οδηγεί με το Άγιο Πνεύμα. Ανοίγει το νου μας να γνωρίσουμε την Αλήθεια. Ακόμη, αν κάνουμε κάποιο λάθος, μας το δείχνει σαν καλός Πατέρας (Εβρ. 17/ιζ/7-10).

Ποτέ όμως δεν μας εξαναγκάζει να μετανοήσουμε. Δεν εξουσιάζει απόλυτα τη ζωή μας, σαν κυρίαρχος Θεός, επειδή θέλει να έχει παιδιά και όχι ρομπότ, θέλει τα παιδιά Του να τον υπακούν όχι επειδή πρέπει αλλά επειδή το επιθυμούν μόνα τους. Ασφαλώς και μπορεί να κυριαρχεί στη ζωή μας, προτιμά όμως να μην το κάνει για να εκδηλώνεται ελεύθερα η δική μας βούληση.

Τι θα πούμε όμως για τις περιστάσεις και τους συνανθρώπους μας; Μήπως αυτοί επηρεάζουν τη ζωή μας;

Δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που φαίνεται ότι η ζωή μας εξουσιάζεται από άλλους ή από συνθήκες που δεν μπορούμε να ελέγξουμε. Κάποιος πρέπει να προσέχει τα παιδιά, ο/η σύζυγος δικαιούται (και απαιτεί) ένα μέρος από τον χρόνο μας, ο εργοδότης μας εκμεταλλεύεται, η κυβέρνηση συνεχώς ζητά περισσότερους φόρους, τα παιδιά πρέπει να γράψουν διαγωνίσματα στο σχολείο, πρέπει να επισκέπτεσαι τα πεθερικά σου, να γράφεις επιστολές, να πας σε συγκεντρώσεις και ο κατάλογος θα μπορούσε να συνεχίσει για πολύ.

Μοιάζει σαν να μην υπάρχει τέλος στις υποχρεώσεις μας έτσι που πια δεν απομένει καθόλου χρόνος για να δούμε και τις προσωπικές μας ανάγκες!

Όμως στην πραγματικότητα δεν είμαστε υποχρεωμένοι για όλα αυτά τα πράγματα. Βέβαια πολλά απ' αυτά τα επιλέγουμε μόνοι μας προκειμένου να αποφύγουμε κάποιες όχι ευχάριστες συνέπειες, ωστόσο αυτές δεν είναι πάντοτε τόσο φοβερές όσο νομίζουμε. Για παράδειγμα, τι έγινε με τις "υποχρεώσεις" σου την τελευταία φορά που ήσουν άρρωστος; Απλά, δεν έγιναν ή κάποιος άλλος τις πραγματοποίησε. Το γεγονός είναι πως δεν έγιναν με τα δικά σου χέρια. Αλλά η ζωή συνεχίστηκε χωρίς να έρθει κατακλυσμός.

Ας δούμε ένα άλλο παράδειγμα που φανερώνει πόσο στ' αλήθεια μπορούμε να είμαστε κύριοι της ζωής μας. Είναι αρκετά ακραίο, όμως εξεικονίζει το θέμα μας.

Κάποιος έχει πολλά παιδιά αλλά νιώθει τις ανάγκες για την φροντίδα τους μεγαλύτερες από τις δυνάμεις του. Από το μυαλό του περνούν ένα πλήθος συναισθήματα όπως εκδίκηση, μίσος, φυγή, και τάσεις αυτοκτονίας. Παρόλα αυτά συνεχίζει τον αγώνα επειδή νιώθει υποχρεωμένος. Όμως δεν είναι οπωσδήποτε τόσο υποχρεωμένος, θα μπορούσε να σηκώσει τα χέρια, και να παραδώσει τα παιδιά σε συγγενείς ή σε κάποιο ίδρυμα.

Ακούω να λέτε πως αυτό είναι παράλογο, απερίσκεπτο, ανήθικο. Συμφωνώ μαζί σας όμως χιλιάδες γονείς γύρω μας προτίμησαν να εγκαταλείψουν τα παιδιά τους. Άρα ήταν στην απόλυτη ελευθερία τους και αυτή ακόμη η ακραία εκδοχή.

Όμως ο φίλος μας δεν μπορεί να κάνει κάτι σαν κι αυτό. Έχει διαλέξει για τον εαυτό του μια υπεύθυνη και ευσεβή ζωή. Κανένας δεν τον εξανάγκασε. Η εκλογή ήταν και είναι δική του.

Από την αρχή είπαμε πως το παράδειγμα μας είναι ακραίο, όμως μπορεί να μας δείξει πόσο στ' αλήθεια είμαστε εμείς που διευθύνουμε τη ζωή μας. Έτσι, με τη βοήθεια του Θεού, ας ελευθερωθούμε από τη σκέψη ότι άλλες δυνάμεις μας ελέγχουν και ας πάρουμε στα χέρια μας τα ινία αλλά και την ευθύνη της ζωής μας.

Ας αρνηθούμε όλες αυτές τις άχρηστες, αρνητικές, και ειδωλολατρικές ακόμη "απαιτήσεις" του κόσμου και ας αρχίσουμε να χαιρόμαστε το ανεκτίμητο δώρο της Ελευθερίας που μας προίκισε ο Θεός. Ας ποθήσουμε να κάνουμε το δικό Του θέλημα δικό μας και τότε θα διαπιστώσουμε πόσο εύκολο θα είναι για μας - με τη δική Του βοήθεια.

"ΤΥΧΙΚΟΣ" Σελ. 18

======

Ο δικός μας κόσμος (3) -- Χριστουγεννιάτικα

Επιστροφή

Μήνας Δεκέμβρης. Άλλη μια φορά ο λεγόμενος χριστιανικός κόσμος άρχισε τις προετοιμασίες του για τη μεγάλη γιορτή των Χριστουγέννων.

Μικροί και μεγάλοι, πλούσιοι και φτωχοί, περιμένουν κάτι το ιδιαίτερο τις μέρες αυτές. Οι έμποροι περισσότερα κέρδη, τα ταχυδρομεία πολλές κάρτες, οι φτωχοί την ελεημοσύνη, οι εκκλησίες τους "πιστούς" και οι μισθωτοί τον 13ο μισθό. Ο καθένας, και ιδιαίτερα τα παιδιά, ονειρεύονται τι δώρα θα πάρουν.

Μέσα στον κόσμο που πηγαινοέρχεται μπρος από τις στολισμένες βιτρίνες, βλέπω κι εσένα αδελφή μου, φορτωμένη με χίλια δυο πακέτα. Αγόρασες δένδρο, πολύχρωμες μπάλες, δώρα για τον άντρα, τα παιδιά και τους συγγενείς. Πήρες κάρτες, καινούργιο φόρεμα κ.λ.π.

Κάτι με σπρώχνει να σε σταματήσω εκεί, στη μέση του δρόμου. Να σε βοηθήσω ν' ακουμπήσεις κάτω το βαρύ φορτίο σου και να κουβεντιάσουμε για λίγο.

Εσύ κι εγώ καμαρώνουμε ότι γνωρίζουμε το αληθινό νόημα της γέννησης του Χριστού. Πολλές φορές ακούσαμε και διαβάσαμε την ιστορία στα Ευαγγέλια και με την φαντασία μας βρεθήκαμε στο βρώμικο στάβλο της Βηθλεέμ. Είδαμε τον Βασιλιά των βασιλιάδων ξαπλωμένο στο παχνί, τα ζώα γύρω του και τους ποιμένες. Μάθαμε απ' έξω το εδάφιο "πλούσιος ων, επτώχευσε δια σας δια να πλουτήσητε σεις με την πτωχείαν εκείνου". (Β' Κορ. 8/η/9).

Κάποτε άνοιξαν και τα δικά μας μάτια και καταλάβαμε για ποιον ο Κύριος του ουρανού και της γης κατέβηκε τόσο χαμηλά. Ζητήσαμε συγγνώμη για την αμαρτία μας και ο Θεός μας λύτρωσε. Τώρα πια πόθος μας είναι να κάνουμε το θέλημα Του.

Συλλογίστηκες ποτέ αν ο Κύριος θέλει να γιορτάζουμε τη γέννηση Του και μάλιστα με τον τρόπο που το κάνουμε; Σε ποια επιστολή τους οι Απόστολοι δίνουν οδηγίες για το πώς να γιορτάζεται η Γέννηση του Χριστού; Μήπως όλος αυτός ο κόπος και τα έξοδα μας δεν ευχαριστούν τον Κύριο μας αλλά μάλλον τον κάνουν να λυπάται;

***

Θα συμφωνήσω μαζί σου πως ό,τι κάνουμε γίνεται με "χριστιανικό πνεύμα". Όμως σκέφτηκες ποτέ αν όλα αυτά είναι "αληθή, σεμνά, καθαρά" (Φιλ. 4/δ/8). Τι εξυπηρετούν; Να δημιουργήσουν "χριστουγεννιάτικη" ατμόσφαιρα, θα μου πεις. Και δεν είναι ντροπή, αδελφή μου, για ένα χριστιανικό σπίτι, να χρειάζεται "μέσα" ώστε ν' αποκτήσει "ατμόσφαιρα"; Και η ενέργεια του Αγίου Πνεύματος ποια είναι;

Ύστερα είναι και η άλλη συνήθεια των δώρων. Τι είναι αυτό που ξαφνικά μας κάνει τόσο γενναιόδωρες; Η αγάπη για τους δικούς μας και τον Χριστό; Μήπως μας παρασύρει αυτό που λένε "πνεύμα των Χριστουγέννων" και όχι το Πνεύμα του Θεού; Ένα πνεύμα καταναλωτικό, σπάταλο που μόνο το εμπόριο εξυπηρετεί, ενώ εμάς μας φορτώνει με σκοτούρες και στενοχώριες.

Ασφαλώς είναι ωραίο να δίνεις δώρα δεν υπάρχει όμως λόγος αυτό να γίνεται οπωσδήποτε τούτες τις μέρες. Και πιο ακριβά τα αγοράζεις και λιγότερο εκτιμούνται από τον παραλήπτη τους.

Να κάτι άλλο που θα μπορούσα να προτείνω:

Ας ζήσουμε εξαρτώμενες από τον Κύριο και όχι από τις συνήθειες του κόσμου έτσι ώστε να βρουν εφαρμογή σε μας τα λόγια της Γραφής. "Είτε λοιπόν τρώγετε, είτε πείνετε, είτε πράττετε τι, πάντα πράττετε εις δόξαν Θεού". (Α' Κορ. 10/ι/31).

"ΤΥΧΙΚΟΣ" Σελ. 19

======

Αμβλώσεις - Απόψεις Ελλήνων Επιστημόνων

Επιστροφή

 

ΑΝΟΙΚΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ

ΤΟΠΟΣ: ΠΑΝΤΕΙΟΣ ΣΧΟΛΗ, ΑΘΗΝΑ / ΧΡΟΝΟΣ: 3 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1985

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ: ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ

 


ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Τα παρακάτω κείμενα αναδημοσιεύονται αποσπασματικά από το "ΔΕΛΤΙΟ" του Ιατρικού Συλλόγου. Αθηνών (τεύχος 33/85). (Βλέπε το Β~ Μέρος στο τεύχος Ιανουαρίου 1986)

 

Β. ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ (Πρόεδρος Π.Ι.Σ.): (...) Κατ' αρχάς ξέρετε ότι λέγοντας "έκτρωση" εννοούμε την τεχνητή διακοπή της κυήσεως. (...) Είναι μια επέμβαση, που αφορά άμεσα και πρώτιστα το σώμα της γυναίκας, αφορά, όμως και το έμβρυο που η συντριπτική πλειοψηφία των Βιολόγων και των Νομικών, λένε, ότι είναι η αρχή της γέννησης, είναι η ζωή. Οι επιπτώσεις που προέρχονται απ' αυτή την επέμβαση είναι πολύ μεγάλες.

(...) Έχουμε, λοιπόν, κινδύνους άμεσους, κατά την ώρα της επεμβάσεως και κινδύνους μετά το χρόνο της επεμβάσεως. Στον χρόνο, που γίνεται η επέμβαση, οι κίνδυνοι είναι θάνατος λόγω καρδιακής ανακοπής ή μια αλλεργική αντίδραση. Επίσης η διάτρηση της μήτρας, η διάτρηση του εντέρου, η διάτρηση της ουροδόχου κύστεως είναι άμεσα συμβάντα της επεμβάσεως. (...) Κίνδυνοι μετά την επέμβαση, είναι οι φλεγμονές, όπως οι εξαρτηματίτιδες, που οδηγούν στην απόφραξη των σαλπίγγων και στην στείρωση της γυναίκας. Επίσης η ανεπάρκεια του εσωτραχηλικού στομίου, με αποτέλεσμα να έχουμε πολλές αποβολές και πρόωρους τοκετούς στη γυναίκα, η δυσπαρευνία, η αμηνόρροια, η σύμφυση του ενδομητρίου κ.λπ.

Επειδή όμως μιλάμε και για το έμβρυο, θα επισημάνω ορισμένους σταθμούς στην ηλικία του εμβρύου που δείχνουν ότι από πολύ νωρίς αρχίζει η ζωή σ' αυτό να εκδηλώνεται. Η καρδιακή λειτουργία αρχίζει από την πέμπτη εβδομάδα της κυήσεως. Στην 9η εβδομάδα της κύησης έχει αρχίσει η νεφρική λειτουργία. Στη 12η εβδομάδα η οργανογένεση είναι πλήρης. Από εκεί και πέρα το έμβρυο, μόνο μεγαλώνει· είναι πλέον σχηματισμένο. Μετά την 12η εβδομάδα δεν έχει να σχηματισθεί κανένα πλέον σύστημα του εμβρύου. (...)

(...) Από προσωπικές μου εκτιμήσεις ο αριθμός των εκτρώσεων δεν πρέπει να ξεπερνά τις 150.000. Υπολογίζεται ακόμη, ότι σ' όλο τον κόσμο, κάθε χρόνο, γίνονται (και εδώ πάλι δεν έχουμε στοιχεία) πάνω από 150-200 εκατομμύρια εκτρώσεις, και ότι κάθε χρόνο, σ' όλο τον κόσμο, πεθαίνουν γύρω στις 100-120 χιλ. γυναίκες μετά από έκτρωση. Είναι συνταρακτικά αυτά τα στοιχεία.

Σαν γιατροί δίνουμε μεγάλη αξία στη ζωή, αυτή καθ' εαυτή. Δεν λέω αν είμαστε υπέρ της νομιμοποιήσεως ή κατά της νομιμοποιήσεως των εκτρώσεων. Εμείς δίνουμε αξία στη ζωή και πιστεύουμε, ότι η ζωή αρχίζει από την ώρα της σύλληψης, διότι ένας οργανισμός λέμε ότι είναι εν ζωή, όταν αναπαράγεται, όταν έχει μεταβολισμό και κυρίως όταν ο οργανισμός αυτός, το ον, από την ώρα που αρχίζει παρουσιάζει αυτά τα στοιχεία, της αναπαραγωγής και του μεταβολισμού και μάλιστα, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό, σε πιο ένταση απ' ότι ένας άλλος οργανισμός.

Ισχυρίζονται πολλοί ότι αν νομιμοποιηθούν οι αμβλώσεις, θα αποφευχθούν πολλά δυσάρεστα επακόλουθα. Ότι θα γίνονται σε καλύτερα κέντρα, ότι δεν θα έχουμε αυτά τα ατυχή συνεπακόλουθα που αναφέρθηκαν, που έχουμε σήμερα. Αυτά όλα είναι υποθετικά, διότι ακούγεται και η άλλη άποψη, ότι αντί να μειωθούν οι αμβλώσεις, θα αυξηθούν στο διπλάσιο ή και τετραπλάσιο (...)

Χ. ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ (Πρόεδρος του Ι.Σ.Α.): (...) Το θέμα άμβλωση πρέπει να αντιμετωπισθεί από πολλές πλευρές, θρησκευτική, ηθική, κοινωνική, ανθρωπιστική, δημογραφική, εθνική, νομική, ιατρική, που είναι απαραίτητο να συνεκτιμηθούν. Δεν αρνούμεθα το γεγονός, ότι η άμβλωση είναι μια επιθετική παρέμβαση στην φυσιολογική εξέλιξη της ζωής και σαν τέτοια δημιουργεί μια τραυματική εμπειρία, τόσο στη γυναίκα όσο και στο γιατρό που την κάνει. (...) Η άμβλωση είναι δυνατόν να αναζωπυρώσει μια προϋπάρχουσα ψυχική νόσο ή και να προκαλέσει για πρώτη φορά ψυχιατρικές διαταραχές. (...) Η απόλυτη ελευθερία των εκτρώσεων, που φαίνεται ότι μπορεί να οδηγήσει σε ασύγκριτα αναλογική αύξηση τους απέναντι των τοκετών, δεν φαίνεται να αποτελεί την κατάλληλη εναλλακτική λύση και κύρια θέτει το τεράστιο πρόβλημα ως προς το δικαίωμα του εμβρύου να επιζήσει. Οι κοινωνικοί φορείς, πρέπει να πάρουν θέση. Η Πολιτεία έχει φυσικά την δυνατότητα να νομοθετεί, η τελική όμως απόφαση εναπόκειται στη μάνα και αυτή δεν είναι πάντοτε εύκολη. (...)

κα ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ (Πανελλαδικό Κίνημα Γυναικών): Η ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, αποτελεί οξύ και πολλές φορές τραγικό πρόβλημα. Η λύση της έκτρωσης που πολλοί μας εφαρμόζουμε υπόγεια και που πάει να γίνει κοινωνικός θεσμός με τον ετοιμαζόμενο νόμο, είναι και αυτή τραγική. Ενώ αφήνει άθικτες ρίζες του προβλήματος, καταπατεί το πιο στοιχειώδες ανθρώπινο δικαίωμα, το δικαίωμα της ζωής, της πιο αδύναμης και ανυπεράσπιστης ανθρώπινης υπάρξεως, το έμβρυο. Το επιχείρημα ότι το έμβρυο μέχρι 3 μηνών δεν είναι άνθρωπος, δεν προσβάλλει μόνον την λογική του απλού ανθρώπου, αλλά ανατρέπει μονομιάς και τις πιο σύγχρονες επιστημονικές κατακτήσεις στη βιολογία, στη γενετική, στην εμβρυολογία, κ.λπ. (...) θα μου επιτρέψετε, όμως, να πιστεύω πως οι γυναίκες που φανατικά φωνάζουν υπέρ της νομιμοποίησης με τόσα συνθήματα, κατά βάθος επιθυμούν να καλύψουν με το Νόμο τις τύψεις τους. Είναι γνωστό, πως στην Αμερική, στις ειδικές κλινικές εκτρώσεων, προβλέπεται να υπάρχει ψυχίατρος, που θα βοηθήσει τη γυναίκα να ξαναβρεί την ψυχική της ισορροπία μετά την άμβλωση. (...)

Η γυναίκα και ο άνδρας πωλούν και αγοράζουν ικανοποίηση. Και το τραγικότερο, όλοι σπρώχνουμε εκεί και τα νέα παιδιά. Το κορίτσι των 15 χρόνων, που το κάνουμε να νομίζει πως είναι απελευθερωμένο, ενώ είναι ένα τραγικό πλάσμα που ζει την έκτρωση ή και την φροντίδα της αντισύλληψης και είναι μόνο 15 χρόνων. Όλοι είμαστε υπεύθυνοι. Όλοι ανεύθυνα οδηγούμε ηθικά πιεσμένη, οικονομικά ανίσχυρη, κοινωνικά ντροπιασμένη, συναισθηματικά απομονωμένη γυναίκα. Όλο το βάρος στη γυναίκα. Την καλούμε να σηκώσει μόνη την αμοιβαία ευθύνη με τον άνδρα. Πανηγυρίζουμε για κάθε παιδί του σωλήνα. Ξοδεύουμε εκατομμύρια για την απόκτηση του. Σκοπεύουμε να χρηματοδοτήσουμε κλινικές θανάτου καινά υποχρεώσουμε τα Ταμεία, δηλ. κάθε εργαζόμενο, να πληρώνει για να συμπράξει στην αφαίρεση της ζωής. Διαφημίζουμε την απελευθέρωση της γυναίκας, ενώ κατ' ουσίαν απελευθερώνουμε τον άνδρα εις βάρος της.

(...) Εμείς προτείνουμε, η Πολιτεία να αναλάβει τις ευθύνες της και να ξοδέψει άφθονα για απεριόριστη προστασία της μητρότητας. Ηθική και οικονομική ενίσχυση της οικογένειας, νόμους προστασίας της εργαζομένης έξω από το σπίτι εγκύου, εργασία με ειδικές συνθήκες για την έγκυο, βρεφονηπιακούς σταθμούς σε κάθε γείτονα, ανανέωση της νομοθεσίας της υιοθεσίας. Οικονομική ενίσχυση στα νέα ζευγάρια, που επιθυμούν να αποκτήσουν οικογένεια, κέντρα συμβουλευτικά ανθρώπινων σχέσεων και γάμων. Πρέπει να μάθουν τα ζευγάρια να ξεκινούν με σωστές αρχές, να αντιμετωπίζουν έντιμα τον δεσμό τους, να στηρίζονται στην αγάπη, στην αλληλοεκτίμηση, στην κατανόηση μεταξύ τους, να μάθουν πως το σεξ δεν είναι μόνο χαρά της ζωής, αλλά έχει και επιπτώσεις στην όλη ζωή του ατόμου. Επίσης θα πρέπει να μάθουν ότι η έκτρωση δεν είναι ο τρόπος αντισύλληψης. Υπάρχουν οι τρόποι αντισύλληψης που θα προλάβουν την έκτρωση.

κα ΜΕΤΑΛΛΙΝΟΥ (Πανελλήνια Ένωση Γυναικών): Η άμβλωση είναι ένα από τα σπουδαιότερα και πλέον επίμαχα ηθικοκοινωνικά προβλήματα της εποχή μας και ιδιαίτερα στην Πατρίδα μας (...). Και πρώτα πρέπει να παρουσιάσουμε τα πορίσματα της ιατρικής επιστήμης και μάλιστα από τους νεότερους κλάδους της γενετικής και εμβρυολογίας, σύμφωνα με τους οποίους από τη στιγμή που τα 23 χρωμοσώματα του σπερματοζωαρίου ενωθούν με τα 23 χρωμοσώματα του ωαρίου, έχουμε ένα νέο ανθρώπινο ον, διαφορετικό γενετικώς από το σώμα του πατέρα ή της μητέρας. Η τεχνητή γονιμοποίηση, παιδιά του σωλήνα, είναι αδιάψευστη μαρτυρία γι' αυτή την αλήθεια. Έτσι το γονιμοποιημένο ωάριο, το έμβρυο, το βρέφος, το παιδί, είναι συμβατικοί χαρακτηρισμοί σταδίων εξέλιξης και ωριμότητας της ανθρώπινης ζωής (...) Νομίζω πως δεν θα βρεθεί κανείς να υποστηρίζει ότι το έμβρυο από την πρώτη στιγμή της σύλληψης δεν είναι άνθρωπος εν εξελίξει.

(...) Όπου νομιμοποιήθηκαν οι αμβλώσεις, πρώτα δεν εξαφανίστηκαν και οι εγκληματικές, γιατί και κάτω από τις καλύτερες συνθήκες, οι αμβλώσεις έχουν το εγγενή κίνδυνο, άμεσων και μακροπρόθεσμων επιπλοκών. Δεύτερον, ο αριθμός των αμβλώσεων δεν περιορίστηκε, αλλά αντίθετα πολλαπλασιάστηκε. Έτσι στην Αμερική που νομιμοποιήθηκαν το 1972, σήμερα έχουν τόσο αυξηθεί, ώστε να μιλάνε για ολοκαύτωμα. Στην Ιαπωνία, Αγγλία, Ρουμανία, Σκανδιναβικές χώρες, Γαλλία, ο αριθμός των αμβλώσεων, μετά τη νομιμοποίηση, είναι υπερβολικά μεγαλύτερο^· απ' ό,τι πριν. Η νομιμοποίηση, επίσης, δεν σταμάτησε και τις παράνομες αμβλώσεις. Ένα άλλο τραγικό φαινόμενο, που θα ήθελα να επισημάνω, είναι η εκμετάλλευση υπό του ανθρώπου του εμβρύου, στην οποία οδηγεί αβίαστα η νομιμοποίηση των αμβλώσεων. Η απανθρωποποίηση του εμβρύου από το Νόμο το εγκαταλείπει στην αυθαιρεσία του επιστήμονα και στην απληστία του βιομηχάνου. Υπάρχουν επαρκή στοιχεία, ότι σ' αρκετές χώρες έγιναν ιατρικά πειράματα με ζωντανά έμβρυα από εκτρώσεις με καισαρική τομή και ακόμη, ότι νεκρά έμβρυα από αμβλώσεις χρησιμοποιούνται στη βιομηχανία καλλυντικών, ιδίως στη Γαλλία.

Η νομιμοποίηση, επίσης, των αμβλώσεων οδηγεί στην ενθάρρυνση της ανευθυνότητας και ιδίως των ανθρώπων, γιατί η άμβλωση γίνεται νόμιμη και εύκολη λύση στην περίπτωση της εγκυμοσύνης... (...) Κατά το λόγο του Αποστόλου Παύλου, "ουκ έσμεν εαυτών", δεν ανήκουμε στον εαυτόν μας, κανένας δεν ανήκει λοιπόν στον εαυτόν του, αλλά όλοι ανήκουμε σε άλλους, γιατί προερχόμαστε από άλλους. Είναι δε παράλογο να χαρακτηρίζεται ως δικαίωμα κάτι, που συνεπάγεται τη στέρηση του πολυτιμότατου δικαιώματος της ζωής, σε μια άλλη ανθρώπινη ύπαρξη. Νομίζω, ότι όλοι συνειδητοποιούμε πόσο άδικο και ασυλλόγιστο είναι από τη μια μεριά να αγωνιζόμαστε να διατηρήσουμε στη ζωή το έμβρυο, όπως π.χ. στο παιδί του σωλήνα και από την άλλη να καταδικάζουμε σε θάνατο χιλιάδες άλλα έμβρυα. Συνιστά επίσης κατάφορη υποκρισία και της κοινωνίας μας σε μια εποχή που έχουμε κατάργηση της θανατικής ποινής, να νομιμοποιείται ή δολοφονία ως άμβλωση.

Β. ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Β. ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ (Πρόεδρος Παν. Ιατρ. Συλλόγου): Το πρόβλημα δεν είναι αν γίνονται 100.000 εκτρώσεις ή 300.000 εκτρώσεις. Γεγονός είναι, ότι γίνονται χιλιάδες εκτρώσεις. Δεν μπορούμε να δεχτούμε, ότι γίνονται 300 ή 400 χιλιάδες εκτρώσεις, διότι υπάρχουν αλληλοσυγκρουόμενες στατιστικές (...). Η βιολογία σήμερα έχει αποδείξει ότι η ζωή αρχίζει από την σύλληψη.

Κ. ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ (Πρόεδρος Ιατρ. Συλλόγου Αθηνών): Θα 'θελα να αναφερθώ σε αυτό ακριβώς το σημείο, που είπε η κα Μαραγκοπούλου, ότι ο εγκέφαλος αρχίζει και ζει και λειτουργεί από την 26η εβδομάδα (...). Ο εγκέφαλος αρχίζει να λειτουργεί πάρα πολύ νωρίτερα και μπορώ να σας πω, ότι και οι φοιτητές μας ακόμη γνωρίζουν, ότι με τον δεύτερο μήνα, είναι δυνατό να απαγάγουμε τα κύματα της λειτουργίας του εγκεφάλου.

 

[Η συνέχεια στο επόμενο]

"ΤΥΧΙΚΟΣ" Σελ. 20

======

Οικονομικά Θέματα -- Ευχετήριες Κάρτες

Επιστροφή

Κάθε "σωστός" άνθρωπος φρόντισε να προμηθευτεί και τις κατάλληλες για την περίπτωση των εορτών, κάρτες, που θα στείλει σε συγγενείς, φίλους και συνεργάτες για να ευχηθεί τα γνωστά: "Καλά Χριστούγεννα - Αίσιον και Ευτυχές το Νέον Έτος".

Η υπόθεση των καρτών είναι κι αυτή μια συνήθεια που σαν πιθηκάκια αποκομίσαμε "από τας Ευρώπας και Αμερικάς".

Βέβαια στη χώρα μας δεν υπάρχουν στατιστικές που να δείχνουν την έκταση αυτής της βιομηχανίας ευχών! Όμως, μόνο στο "Χρυσό Οδηγό" της Αθήνας καταγράφονται περισσότερες από δεκαπέντε επιχειρήσεις που προμηθεύουν αυτά τα είδη, ενώ στην πραγματικότητα είναι περισσότερες από διπλάσιες. Αλλά και μόνο το γεγονός ότι οργανισμοί όπως "UNESCO" κ.ά. χρησιμοποιούν αυτή τη μέθοδο -και στη χώρα μας- για να συγκεντρώσουν χρήματα, φανερώνει πόσα ξοδεύονται γι' αυτή τη συνήθεια.

Μια σχετική έρευνα στις Η.Π.Α. έδειξε πως εκεί γίνεται κάθε χρόνο ένας τζίρος 3.200.000.000 δολαρίων ενώ οι τέσσερις κυριότερες αιτίες αποστολής καρτών είναι, με σειρά κατανάλωσης. Χριστούγεννα, Ημέρα Αγίου Βαλεντίνου ("προστάτη" των ερωτευμένων), το Πάσχα και η Γιορτή της Μητέρας. Μόνο για την τελευταία γιορτή υπάρχουν διαθέσιμοι περισσότεροι από 2.500 τύποι καρτών. Οι τιμές τους αρχίζουν από μερικά σεντς για να φτάσουν στα 10 δολάρια (1500 δρχ.) η μία.

Είναι κάρτες απλές, συνηθισμένες, μ' ένα σχέδιο ή φωτογραφία, είναι κάρτες τρισδιάστατες και, τελευταία, κάρτες ηλεκτρονικές όπου, μόλις τις ανοίξεις, ακούς μια γνωστή μελωδία ή μια φωνούλα από ένα ενσωματωμένο μικροτσίπ, να σου λέει την ευχή της.

Για το περιεχόμενο τους τώρα, μπορείς να βρεις ό,τι επιθυμεί η καρδιά σου: από το κλασικό "Χρόνια Πολλά" μέχρι το πιο μοντέρνο "Χαίρομαι που είσαι ομοφυλόφιλος".

***

Ας έρθουμε όμως στα δικά μας.

Όλοι λίγο-πολύ, έχουμε λάβει και έχουμε στείλει κάρτες, ιδιαίτερα τούτες τις μέρες που τόσες γιορτές συνωστίζονται στο ημερολόγιο μας. Σε κάποιο σπίτι είχαν τεντώσει σπάγκους και τις κρεμούσαν σαν μπουγάδα.

Έχετε ποτέ σκεφτεί πόσα χρήματα πηγαίνουν χαμένα μ' αυτό το έθιμο; Αλλά, θα πει κάποιος, είναι μια ευκαιρία να εκφράσουμε την αγάπη και τις ευχές μας.

Ας δούμε το πράγμα από πιο κοντά. Οι εταιρίες που στέλνουν κάρτες στους πελάτες τους -που συχνά ποτέ δεν έχουν γνωρίσει προσωπικά- στ' αλήθεια τους αγαπούν; Από την άλλη πλευρά οι ελάχιστες λέξεις μιας κάρτας είναι αρκετές γι' αυτό; Εσύ που αγαπάς τους αποδέκτες των καρτών σου, πόσα γράμματα τους έστειλες το χρόνο που πέρασε; Να τους πεις λόγια αληθινά, που βγαίνουν από μέσα σου και όχι τυποποιημένα; Λόγια συγκεκριμένα για την κάθε περίπτωση χωριστά και όχι τα ψυχρά φραστικά κλισέ;

o Και να μου πεις -τέλος πάντων- πως θα στείλεις την κάρτα σου σε μια ηλικιωμένη θεία που την περιμένει γιατί έτσι έχει συνηθίσει από χρόνια, ας το δεχτούμε. Τι να πούμε όμως για κείνες τις κάρτες π.χ. που στέλνει ο Όμιλος Νέων της Εκκλησίας Χ στον Όμιλο Νέων της Εκκλησίας Ψ, όταν είναι βέβαιο πως όλη τη χρονιά σπάνια ή καθόλου δεν θυμούνται ο ένας τον άλλον και πολύ περισσότερο ούτε προσεύχονται "υπέρ αλλήλων".

Να σημειώσουμε και κάτι για τις ευχές που συνήθως στέλνονται με τις κάρτες. Εκείνο το "Καλά" ή "Ευλογημένα Χριστούγεννα" τι θέλει να πει άραγε; Συνήθως ευχόμαστε μ' αυτό τον τρόπο για κάτι που περικλείει κινδύνους, ένα ταξίδι, ας πούμε ή ένα τολμηρό εγχείρημα. Μήπως και οι "άγιες" αυτές μέρες περικλείουν κινδύνους; Μήπως πρόκειται για υποσυνείδητο φόβο μας πως ό,τι κάνουμε και λέμε αυτές τις μέρες (και οι τρόποι μας) δεν είναι και τόσο καλά πράγματα που χρειάζεται να τα "αγιάσουμε" με τις ευχές μας;

Είναι ν' απορεί κανείς πόσο γρήγορα, και προπαντός ανεξέλεγκτα, αφομοιώνουμε όλες αυτές τις "πρωτοτυπίες". Σαν επιδημία!

Είναι καιρός να ξανασκεφτούμε, κι αν υπάρχει δίκιο σ' αυτές τις γραμμές, να φροντίσουμε να θεραπευτούμε.

Ας εγκαταλείψουμε όλα αυτά τα συστήματα που καλλιέργησαν στον κόσμο μας την απομόνωση και την τυποποίηση και ας ψάξουμε για τρόπους "ζεστής επικοινωνίας".

Αν πάλι σου περισσεύουν χρήματα, που δεν ξέρεις πώς να τα διαθέσεις, αντί να αγοράσεις κάρτες για την Εταιρία Σπαστικών, στείλε τα χρήματα κατευθείαν στη διεύθυνση της. Καλύτερο τόπο θα πιάσουν!

"ΤΥΧΙΚΟΣ" Σελ. 22

======

Μήπως... (2)

Επιστροφή

Στο πληροφοριακό έντυπο Συνεδρίου που μέλλει να πραγματοποιηθεί τούτο το μήνα στη Βόρεια Ελλάδα αναγράφονται και τα παρακάτω λόγια κάποιου κ. Dr. Bille Bright:

"Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι ο μισός τουλάχιστον πληθυσμός της γης είναι τώρα πια έτοιμος να δεχθεί τον Ιησού Χριστό. (...) Πιστεύω ότι το [υπόψη συνέδριο] θα εξοπλίσει το Σώμα του Χριστού με τέτοιο τρόπο, ώστε να επακολουθήσει μια πραγματικά μοναδική πνευματική συγκομιδή σ' ολόκληρο τον κόσμο".

Στο ίδιο πνεύμα και το κεντρικό σύνθημα του Συνεδρίου προτρέπει: "Ελάτε ν' αλλάξουμε τον κόσμο". Δεν θέλουμε ν' ασχοληθούμε με την υπόθεση στο σύνολο της. Δεν είναι αυτός ο σκοπός μας. ούτε η δουλειά μας. Όμως οι ίδιοι πιστοί άνθρωποι που θα συμμετάσχουν στη διοργάνωση και το πρόγραμμα της, την ίδια ώρα είμαστε βέβαιοι υποστηρίζουν ότι "ο Κύριος είναι εγγύς".

Σ' αυτό το τελευταίο συμφωνούμε. Εκείνο που δεν μπορούμε να ταιριάξουμε στο μυαλό μας είναι τα λόγια που παραθέσαμε μ' εκείνα του Κυρίου Ιησού Χριστού που προείπε:

"Πλην ο Υιός του ανθρώπου όταν έλθη άρα γε θέλει ευρεί την πίστιν επί της γης;" (Λουκ. 18/ιη/8)

Μήπως...

κάπου ανάμεσα στα δυο υπάρχει κάποιο λάθος:

Μπορείτε να φανταστείτε έναν κόσμο κατά το ήμισυ "πιστόν" και παράλληλα "τα βήματα του Χριστού ν' ακούγονται;"

Αν ο κ. Bright έχει δίκιο, λογικέ ο Χριστός θα "βραδύνει" προκειμένου να σωθούν όχι μόνο "τινές: αλλά "ο μισός κόσμος".

Αν, πάλι, υποθετικά μπορούσα με εμείς να αλλάξουμε τον κόσμο τότε γιατί να έρθει ο Χριστός;

Μήπως κάποιος μπορούσε να μας βοηθήσει να καταλάβουμε;

Μήπως...

"ΤΥΧΙΚΟΣ" Σελ. 23

======

Μεταξύ μας...

Επιστροφή

* Επιθυμώντας να είμαστε τακτικοί στην κυκλοφορία του "Τ" χαιρόμαστε που κι αυτό το τεύχος έφτασε στα χέρια σας έγκαιρα.

* Στην προσπάθεια μας να παρουσιάζουμε θέματα επίκαιρα και ενδιαφέροντα, δημοσιεύουμε άρθρο για το "ατομικό" καταφύγιο που καθένας μας έχει ανάγκη στις μέρες που ζούμε (σελ. 1). Διαβάστε επίσης για τις δυνάμεις που φαίνεται να ελέγχουν τη ζωή μας. Ένα πρόβλημα που απασχολεί ιδιαίτερα τους νέους χριστιανούς (σελ. 2). Στη σελίδα των γυναικών εξετάζονται οι συνήθειες των "αγίων" ημερών του Δεκέμβρη, ενώ σχετικό είναι και το θέμα στην οικονομική μας στήλη (σελ. 6). Όπως προαναγγείλαμε αναδημοσιεύουμε απόψεις ειδικών επιστημόνων για το ζήτημα των αμβλώσεων, που ακούστηκαν σε δημόσια συζήτηση του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου. Επίσης παρουσιάζεται το βιβλίο "Μετά την Περιπλάνηση" (σελ. 5).

* Ήδη έφτασαν οι πρώτες αντιδράσεις για την κυκλοφορία του "Τ". Η παρακάτω φράση, από γράμμα άγνωστου σε μας αναγνώστη, αποδίδει την γενική εντύπωση: "Αγαπητέ "Τ". Κρατώ στα χέρια μου το μικρό σου περιοδικό. Το διάβασα όλο με προσοχή. Όσα γράφει είναι αλήθεια (...)". Ιδιαίτερα ευνοϊκά ήταν τα σχόλια πολλών για το άρθρο "Κοχλίας ο Πωματίας". Ωστόσο υπήρξαν και τέσσερις επιστροφές.

* Προκειμένου να υπάρχει καλύτερη εξυπηρέτηση σε ό,τι αφορά θέματα κυκλοφορίας (νέοι συνδρομητές, διορθώσεις διευθύνσεων κ.λπ.) θα παρέχεται εξυπηρέτηση στο τηλέφωνο 27.73.785. Για κάθε άλλη επικοινωνία παρακαλούμε χρησιμοποιείτε την ταχυδρομική μας διεύθυνση.

* Η σύνταξη παρακαλεί τους αναγνώστες να αλληλογραφούν μαζί της ελεύθερα, ιδιαίτερα για την έκφραση απόψεων και την πρόταση θεμάτων για έρευνα και παρουσίαση από τις στήλες του "Τ".

* Υπάρχει σκέψη να καθιερωθεί στήλη όπου ειδικοί συνεργάτες θα απαντούν σε ερωτήσεις αναγνωστών γενικού ενδιαφέροντος (όχι απαραίτητα θρησκευτικές). Αυτό θα εξαρτηθεί κυρίως από τη δική σας διάθεση να προτείνετε θέματα ή απορίες. Εννοείται ότι οι ερωτήσεις αυτές μπορούν να γίνονται και ανώνυμα - οπωσδήποτε όμως γραπτά.

* Στο τέλος αυτού του χρόνου, ευχόμαστε σε όλους ένα καλό πνευματικό απολογισμό και μια βαθύτερη εφαρμογή στη ζωή μας των ευχών του Απόστολου Παύλου που διαβάζουμε στην προς Εφέσιους επιστολή (3/14-21) και προς Τίτον (2/11-15).

"ΤΥΧΙΚΟΣ" Σελ. 24