ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1985 - ΤΕΥΧΟΣ Α΄

Περιεχόμενα Τεύχους

"Τα κατ' εμέ πάντα γνωρίσει υμίν Τύχικος..."

 Επιστροφή

Ο ΤΥΧΙΚΟΣ. Με το όνομα αυτό μας παρουσιάζεται στις Γραφές της Νέας Διαθήκης κάποιο πρόσωπο που στάθηκε στο πλάι του Αποστόλου Παύλου, βοηθός και συνεργάτης (Πράξ. 20/κ/4, Β΄ Τιμ. 4/δ/12, Τιτ. 3/γ/12, Εφ. 6/ς/21, Κολ. 4/δ/7-8). Κρίνοντας μάλιστα από τις αναφορές αυτές, ένας άνθρωπος ιδιαίτερα χρήσιμος σαν αγγελιοφόρος.

Μια άλλη ιδιαίτερη αποστολή τού ευλογημένου αυτού οργάνου τού Θεού ήταν και αυτή που, σχεδόν με τα ίδια ακριβώς λόγια, περιγράφεται από τον Παύλο στις Επιστολές προς Εφεσίους και Κολοσσαείς: "ίνα γνώτε τα περί ημών και παρακαλέση τας καρδίας υμών".

Σπουδαία η αποστολή και η χρησιμότητα του ανθρώπου αυτού στο χώρο της Εκκλησίας του Θεού στα αποστολικά χρόνια -ιδιαίτερα σ' εκείνο το "και παρακαλέση τας καρδίας υμών". Παράκληση θα πει παρηγοριά και τούτη την παρηγοριά πολύ την είχαν ανάγκη οι αδελφοί μας του πρώτου χριστιανικού αιώνα. Μέσα σ' ένα περιβάλλον εχθρικό τόσο από τους Εθνικούς όσο και από τους Ιουδαίους, μέσα σε μια εκκλησιαστική πραγματικότητα που τη μάστιζε η ασυμφωνία και η παραταξιακή διαίρεση πίσω από μεγαλόσχημα ονόματα, μέσα σε ζυμώσεις αδιάκοπες με σκοπό να σμίξει το γνήσιο μήνυμα του Ευαγγελίου του Χριστού με τις ιουδαϊκές παραδόσεις από τη μια μεριά και με την εθνική φιλοσοφία από την άλλη. Πόσο στ' αλήθεια ευπρόσδεκτος θα ήταν ο ερχομός του Τύχικου κάθε φορά που ο Παύλος φρόντιζε να τον στείλει, εδώ ή εκεί, ανάλογα με τις ανάγκες των αδελφών

* * *

ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ, στον 200 αιώνα, η πραγματικότητα που ζούμε έχει τα δικά της χαρακτηριστικά, που την ξεχωρίζουν από κάθε άλλη εποχή που προηγήθηκε. Δεν είναι εδώ ο χώρος για ν' ασχοληθούμε μ' αυτό το θέμα, ωστόσο υπάρχουν και πολυάριθμοι κοινοί τόποι με κείνη την αρχέγονη εποχή.

Πόσο ανακουφιστικό θα ήταν για πολλές καρδιές αν -με κάποιο τρόπο- μπορούσε να βρεθεί κοντά μας ο Τύχικος "ο αγαπητός αδελφός, και σύνδουλος εν Κυρίω". Όμως οι μέρες μας είναι φτωχές από τέτοια πρόσωπα. Σήμερα έχουμε πολλούς δασκάλους αλλά ελάχιστους "αδελφούς", πολλούς αφέντες αλλά σπάνιους "διακόνους", πολλούς ηγέτες αλλά καθόλου -ή σχεδόν καθόλου- "συνδούλους".

* * *

ΤΟ ΑΠΛΟ ΧΑΡΤΙ που κρατάτε και διαβάζετε, το έντυπο αυτό που με τόση καλοσύνη έχετε την υπομονή να προσέξετε, ξεκίνησε το δρόμο του με μια μοναδική φιλοδοξία: Στις μέρες τούτες τις στερνές και πονηρές, να σταθεί ένας άλλος Τύχικος -ένα όργανο πληροφόρησης και παρηγοριάς για τα παιδιά του Θεού σαν "αγαπητός αδελφός, πιστός διάκονος και σύνδουλος εν Κυρίω" γι' αυτό και φέρει αυτό το όνομα.

Ο "ΤΥΧΙΚΟΣ", λοιπόν, δεν αποτελεί επίσημο όργανο κανενός. Δεν εκδίδεται από μια συγκεκριμένη εκκλησία ούτε οργάνωση. Δεν πουλιέται και δεν ενδιαφέρεται για μια πλατιά κυκλοφορία. Μέσα στην πληθώρα των εντύπων που κυκλοφορούν στον τόπο μας, οι άνθρωποι που φροντίζουν για τον "ΤΥΧΙΚΟΣ" επιθυμούν να υπηρετήσουν σ' έναν άλλο χώρο και να προσφέρουν σ' εκείνους που θα δεχτούν τούτη τη διακονία κάτι άλλο -πιο βαθιά στο Λόγο του Θεού / πιο κοντά στην καθημερινή πραγματικότητα, για παρηγοριά στην καρδιά και αναψυχή στο πνεύμα.

Είμαστε πληροφορημένοι για την αναγκαιότητα αυτής της διακονίας. Αν, ωστόσο, κάποιος από τους παραλήπτες μας έχει διαφορετική γνώμη, παρακαλούμε θερμά να μη διστάσει να μας γράψει τη γνώμη του κι ακόμη να μη διστάσει να μας επιστρέψει το φάκελο που έλαβε. Εμείς εκ των προτέρων του ζητούμε συγνώμη και δεν πρόκειται να τον ξαναενοχλήσουμε στο μέλλον. Αν πάλι βρείτε τον "ΤΥΧΙΚΟΣ" ενδιαφέροντα παρακαλούμε να δώσετε το διπλό αντίτυπο που λάβατε σε κάποιον άλλον που θα το εκτιμήσει.

Η ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΜΑΣ
για οποιαδήποτε επικοινωνία είναι:
"ΤΥΧΙΚΟΣ" Τ.Θ. 53 100 / 142 10 ΑΘΗΝΑ

"ΤΥΧΙΚΟΣ" Σελ. 1

======

Ένα γράμμα για δασκάλους,
που πρέπει να διαβάσουν και οι γονείς

Επιστροφή

Μήπως είσαι δάσκαλος-α σε Κατηχητικό Σχολείο; Τις μέρες αυτές θα αναλάβεις και πάλι την υπηρεσία σου στα μικρά παιδιά. Χωρίς να αναφερθούμε εδώ στην προέλευση και το καθεστώς αυτού του θεσμού -δεν είναι η κατάλληλη ώρα- παρακαλούμε να διαβάσεις με προσοχή τις παρακάτω σκέψεις για τη δουλειά σου.

ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Συνήθως χρησιμοποιείς βιβλία μαθημάτων που κάποιοι είχαν τη φροντίδα να εκδώσουν πριν από πολλά (ή πάρα πολλά) χρόνια. Μη σου διαφεύγει ποτέ το γεγονός ότι γράφτηκαν για τις ανάγκες των παιδιών εκείνης της εποχής.

Μια άλλη αλήθεια είναι πως τα περισσότερα από αυτά τα βοηθήματα αρχικά γράφτηκαν για παιδιά άλλων χωρών, με διαφορετικό περιβάλλον (οικογενειακό και κοινωνικό), που δεν σημαίνει οπωσδήποτε ότι ταιριάζει με τη νεοελληνική πραγματικότητα.

Το στεγνό αναμάσημα των ίδιων αυτών κειμένων και η προσήλωση στις μεθόδους που συνιστούν, μπορεί να είναι μεγάλη ευκολία για σένα, μάλλον όμως αποτελεί εκπαιδευτικό πρόβλημα για τα παιδιά της δικής μας εποχής και του χώρου μας.

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΞΗ

Τα παιδιά μας βομβαρδίζονται αδιάκοπα από το σύστημα του εχθρού της Χριστιανικής Αλήθειας, που με ένα πλήθος θέματα και μέσα σπέρνει το πνεύμα της παραπλάνησης, της αμφιβολίας και της απιστίας. Αυτό αποτελεί πρόκληση για το άτομο που νιώθει ευθύνη του να βοηθήσει τα μικρά παιδιά, αλλά και τους νέους, στη μάθηση των πραγμάτων του Θεού.

Μια μεγάλη ζημιά γίνεται (με τρόπο ύπουλο) από τα διάφορα κόμικς που διαβάζουν τα παιδιά στις ειδικές εκδόσεις(*) και πολύ πιο έντονα από τα κινούμενα σχέδια που παρακολουθούν στην τηλεόραση. (Η συναναστροφή μας με τα παιδιά κάποιας χριστιανικής κατασκήνωσης το καλοκαίρι που πέρασε, ήταν αδιάψευστος μάρτυρας αυτής της διαπίστωσης).

Ένα άλλο σπουδαίο κακό προκαλείται από το σχολικό εκπαιδευτικό σύστημα. Τόσο η προφορική διδασκαλία -που δυστυχώς είναι πέρα από τον έλεγχό μας όσο και τα διάφορα βιβλία του Υπουργείου Παιδείας, είναι ένα απέραντο λιβάδι, όχι μόνο με μαργαρίτες ή "μαργαρίτες", αλλά γεμάτο με νάρκες για την ηθική και πνευματική καλλιέργεια των παιδιών μας.

Η διοχέτευση της ανήθικης "νέας ηθικής" και της παλιάς, όχι όμως και εγκαταλειμμένης εξελικτικής θεωρίας, αποτελούν συνεχή φροντίδα του εκπαιδευτικού μας κόσμου, για να επαληθευτεί ακόμη μια φορά ο Λόγος του Θεού που πιστοποιεί πως "ο κόσμος όλος εν τω πονηρώ κείται"(Α~ Ιωάν. 5/ε/19).

***

Επιθυμία μας και βαθιά ευχή είναι με τούτο το κείμενο να δώσουμε στον καθένα, που ασχολείται με τη διδασκαλία των παιδιών, τούτο το μήνυμα: ΠΛΗΣΙΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΚΟΣΜΟ.

Ένας ειδικός σε θέματα πρόληψης ατυχημάτων συνιστά: Πέσετε στα γόνατα και παρατηρείστε από αυτή τη θέση, -μπουσουλώντας-, όλο το χώρο που κινείται το παιδί. Κοιτάζοντας μ' αυτό τον τρόπο, από την οπτική γωνιά του παιδιού, θα μπορέσετε να δείτε καλύτερα και να διακρίνετε κάθε επικίνδυνο, για πρόκληση ατυχήματος, πειρασμό που υπάρχει ολόγυρα.

Ο Κύριος Ιησούς αναγνώρισε στους "υιούς του αιώνος τούτου" μεγαλύτερη φρονιμάδα.

Ακολουθείστε το ίδιο παράδειγμα -πέρα από τον έλεγχο για ατυχήματα, που καθόλου δεν πρέπει να υποτιμηθεί- και πλησιάστε τα παιδιά στο δικό τους κόσμο (κάτι που χρόνια τώρα κάνει και συστηματικά εκμεταλλεύεται ο ΕΧΘΡΟΣ). Έτσι θα μπορέσετε, σαν δάσκαλοι (και γονείς), πολύ καλύτερα να προφυλάξετε και να διδάξετε τα παιδιά.

Διαβάστε τα βιβλία τους (σχολικά και εξωσχολικά), παρακολουθείστε τις συζητήσεις τους, τους τρόπους τους, τα ενδιαφέροντά τους, τις παρέες τους, τα θεάματα και τα παιχνίδια τους. Πολλά νέα πράγματα θα έρθουν στην αντίληψή σας.

***

Και μια τελευταία, μα όχι λιγότερο χρήσιμη συμβουλή: Εφαρμόστε την ίδια τακτική και μέσα στο στενό συγγενικό και εκκλησιαστικό σας χώρο. Σταθείτε κοντά στα παιδιά και στις παρέες τους με παιδιά χριστιανικών οικογενειών και διαβάστε πρώτοι κάθε "χριστιανικό" έντυπο για νέους και παιδιά. Αν και τούτα τα τελευταία είναι αρκετά σπάνια και σε αριθμό και σε συχνότητα, δυστυχώς δεν είναι πάντοτε ολοκάθαρα. Επειδή κάποιο χαρτί ή δραστηριότητα φέρει το χαρακτηρισμό του "χριστιανικού" αυτό με κανένα τρόπο δε σημαίνει πως έχει και την εγγύηση της Αλήθειας.

Μην αφήνετε σε άλλους την ευθύνη για τα παιδιά που ο Θεός ανέθεσε στη δική σας υπευθυνότητα. ελέγξτε, βεβαιωθείτε και χρησιμοποιείστε ό,τι καλό (Α~ Θεσ. 5/ε/21). Προπαντός μη βιάζεστε να ξεφορτωθείτε τα παιδιά και τους "μπελάδες" τους. Ο Ουράνιος Πατέρας περιμένει από ΣΑΣ να αναθρέψετε τα παιδιά (που πρωταρχικά είναι δικά Του) "ΕΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΝΟΥΘΕΣΙΑ ΚΥΡΙΟΥ" (Εφεσ. 6/ς/4).

Σαν δάσκαλος, λοιπόν -και σαν γονιός- εκτελείς την ΕΝΤΟΛΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ;

__________

(*) ΠΟΠΑΥ, ΜΠΑΓΚΣ ΜΠΑΝΥ, ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ, ΤΙΡΑΜΟΛΑ, ΑΓΟΡΙ, ΜΑΝΙΝΑ, ΣΟΥΠΕΡΜΑΝ, ΣΠΑΙΝΤΕΡΜΑΝ, ΣΕΡΑΦΙΝΟ, ΚΑΤΕΡΙΝΑ, ΜΑΧΗ, ΚΟΡΙΤΣΙ, ΒΑΒΟΥΡΑ κ.λπ.

"ΤΥΧΙΚΟΣ" Σελ. 2

======

Ο δικός μας κόσμος (1)

Τα γεμιστά

Επιστροφή

Σήμερα θα βάλω όλη μου την τέχνη στο φαγητό. Πρέπει να γίνει νόστιμο, εμφανίσιμο και καλοσερβιρισμένο. Το μεσημέρι περιμένω επισκέπτες και θέλω να τους ευχαριστήσω.

Να 'μια, λοιπόν, στην κουζίνα για την προετοιμασία. Τα γεμιστά μου πάντα έχουν επιτυχία -- είναι το σπεσιαλιτέ μου.

Έβγαλα τις πιπεριές και τις ντομάτες από το ψυγείο, άδειασα το περιεχόμενό τους, ετοίμασα τη γέμιση και τις αράδιασα στο άσπρο εμαγιέ ταψί.

Το σκουροπράσινο χρώμα της πιπεριάς πλάι στο κατακόκκινο της ντομάτας δημιουργούν έναν όμορφο συνδυασμό. Καθώς γυάλιζαν λαδωμένες και πασπαλισμένες με τα διάφορα καρυκεύματα ήταν μια πρόκληση πριν ακόμη ψηθούν. 'Όλα προμηνούσαν την επιτυχία μου.

Άναψα το φούρνο και τοποθέτησα μέσα το φαγητό. Ξαφνικά θυμήθηκα κάτι ψώνια που έπρεπε επειγόντως να κάνω. Οι εκπτώσεις τελείωναν σε δύο μέρες και έπρεπε να προλάβω!

Ρύθμισα το ρολόι του φούρνου να σβήσει μόνος του, ντύθηκα βιαστικά και βγήκα στην αγορά.

Ψάξε στο ένα μαγαζί, ψάξε στο άλλο, να βρω αυτά που χρειαζόμουν, γύρισα το μεσημέρι στο σπίτι κατάκοπη.

Αμέσως άνοιξα το φούρνο μα τι να δω! Το ωραίο μου φαγάκι ήταν μισοκαμένο! Ντομάτες και πιπεριές είχαν πάρει μια απελπιστικά καφέ-μαύρη απόχρωση. 'Όπως διαπίστωσα, στη βιασύνη μου να προλάβω την αγορά, ξέχασα να ελαττώσω τη θερμοκρασία.

--Και τώρα τι γίνεται; Πώς θα το παρουσιάσω στους επισκέπτες μου;

Τα χρονικά μου περιθώρια ήταν ελάχιστα και δεν υπήρχε καμιά άλλη λύση. Την πρωινή μου χαρά και τον ενθουσιασμό διαδέχτηκε η λύπη.

Υστέρα από λίγη ώρα χτύπησε το κουδούνι. 'Ένα από τα παιδιά έτρεξε ν' ανοίξει και οι αγαπητοί μου μπήκαν γελαστοί.

--Γεια σας! Πόσο χαιρόμαστε που σας βλέπουμε καλά! Πόσο μεγάλωσαν τα παιδιά! Τι ωραίο φτιάξατε το σπίτι σας! Πόσα καινούργια πράγματα!

--Κι εγώ χαίρομαι που ήρθατε! Περάστε στο σαλόνι να καθίσετε!

--Μα τι ωραία που μυρίζει, πρόσθεσε κάποιος από τους επισκέπτες που η κοιλίτσα του μαρτυρούσε την αδυναμία του για το καλό φαγητό.

--Μυρίζει ωραία το καμένο μου φαγητό! είπα και αναστέναξα.

--Σου κάηκε το φαγητό; Μα δεν μυρίζει καμένο! είπαν όλοι μαζί

--Ε, δεν έγινε και κάρβουνο, αλλά από εμφάνιση...

--'Έλα καλή μου, μη στενοχωριέσαι Εμείς θέλουμε να χαρούμε στη συντροφιά σας. 'Έχουμε τόσα πολλά να πούμε. Μη μελαγχολείς. Κάτι θα έμεινε να φάμε. Άντε να δούμε το ωραίο σου χαμόγελο.

Μια απαλή φωνή ακούστηκε να μιλάει μέσα μου: "Δεν είναι ή ζωή τιμιώτερον τής τροφής και το σώμα τού ενδύματος" (Ματθ. 6/25).

"Μεριμνάς και αγωνίζεσαι περί πολλά πλην ενός είναι χρεία" (Λουκ. 10/41).

Ζήτησα σιωπηλά από τον Ουράνιο Πατέρα μου να με συγχωρέσει και χαμογέλασα στους επισκέπτες, ξαναβρίσκοντας το κέφι μου.

Το τραπέζι στρώθηκε. Έβαλα στα πιάτα το εσωτερικό από τα γεμιστά, που ήταν πραγματικά νοστιμότατο! Φάγαμε, γελάσαμε και είχαμε μια θαυμάσια κοινωνία μέχρι το βράδυ.

***

Αργά τη νύχτα στο κρεβάτι μου αναπολούσα τα γεγονότα της μέρας που πέρασε:

Αλήθεια, σκέφτηκα, πόσο πιο πολύτιμη από ένα εξαιρετικό φαγητό είναι η συντροφιά με τα αδέλφια μας!

Πόσο μας την έχουν στερήσει η μέριμνα για τα υλικά αγαθά, η επιθυμία για επίδειξη και, ίσως, κάποια ντροπή μήπως δεν φανούμε άπιαστες μαγείρισσες ή επειδή τα πιατικά μας δεν είναι από ακρι6ή πορσελάνη.

Αν είχαμε και τζάκι στο σαλόνι μας κι αν ο τοίχος απέναντι δεν είχε δύο, σε φτηνή κορνίζα, εδάφια, αλλά έναν σπάνιο πίνακα, τότε ίσως πιο εύκολα θα καλούσαμε κόσμο στο σπίτι μας, πιο συχνά θ' ανοίγαμε τις πόρτες μας. Βλέπετε, η επίδειξη!

Πατέρα μου, βοήθησέ με να γίνω πιο απλή, πιο ταπεινή, πιο φιλόξενη, πιο πολύ να μοιάσω στον χαρακτήρα Σου! Θέλω στο σπίτι μας να μη ντρεπόμαστε να προσφέρουμε, έστω, ένα ποτήρι ψυχρού ύδατος, αλλά στο όνομα του Χριστού!

"ΤΥΧΙΚΟΣ" Σελ. 3

======

"Σε λάθος τόπο, σε κακή ώρα"

Επιστροφή

Τον Ιούνιο που πέρασε (9/1985) διαδραματίστηκε μια ακόμη φοβερή τραγωδία στο χώρο του ποδοσφαίρου όταν, στο στάδιο Χέυζελ των Βρυξελλών, προσφέρθηκε μια ακόμη ομαδική θυσία στο σύγχρονο θεό που λατρεύεται από εκατομμύρια και εκατομμύρια ανθρώπους στις μέρες μας, το ποδόσφαιρο.

Πιθανόν όταν κυκλοφορήσει ο "ΤΥΧIΚΟΣ" οι περισσότεροι από τους "φιλάθλους" οπαδούς της αιμοχαρούς αυτής λατρείας θα έχουν λησμονήσει και τα γεγονότα και τα θύματα. Εμείς, χωρίς να διεκδικούμε την "φίλαθλο ιδιότητα" δανειζόμαστε μερικά στατιστικά στοιχεία και κάποιες σκέψεις, που τα συνόδευαν, από το περιοδικό "TIME" της 10-6-85 για την ενημέρωση των αγαπητών αναγνωστών μας.

Α. Με τον τίτλο του άρθρου μας το περιοδικό παρουσίαζε βιογραφικά στοιχεία για μερικούς από αυτούς που έχασαν τη ζωή τους στο βωμό της ΜΠΑΛΑΣ και πρόσθετε (σε μετάφραση).

"Δεν ήταν όλοι μανιώδεις οπαδοί της Γιουβέντους του Τορίνου. Όλοι όμως ήταν θιασώτες του ποδοσφαίρου -- και όλοι, για διάφορους λόγους, βρέθηκαν σε λάθος τόπο στην κακή ώρα (in the wrong place at the wrong time).

Δεν έχουμε τη δυνατότητα να εξακριβώσουμε απόλυτα τι εννοούσε ο συντάκτης του κειμένου όταν έγραψε "ΛΑΘΟΣ ΤΟΠΟΣ, ΚΑΚΗ ΩΡΑ", μπορούμε όμως να προσθέσουμε και τη δική μας υπογραφή σ' αυτή την διαπίστωση. Αλήθεια, τόσο τα θύματα της σφαγής όσο και όλοι οι άλλοι, θύτες και θεατές, πράγματι βρίσκονταν σε ΛΑΘΟΣ ΤΟΠΟ και σε ΚΑΚΗ ΩΡΑ.

Κάθε αμερόληπτος παρατηρητής, που έτυχε να παραβρεθεί με κάποιο τρόπο να παρακολουθήσει όσα διαδραματίζονται κάθε φορά στους χώρους των γηπέδων, αλλά και όπου αλλού συγκεντρώνονται οι πιστοί της νέας θρησκείας, θα παραδεχτεί πως όλη αυτή η ιστορία, μαζί με όσα προηγούνται και επακολουθούν, είναι στ' αλήθεια ΛΑΘΟΣ ΤΟΠΟΣ για κάθε άνθρωπο που σέβεται τον εαυτό του και έχει κάποιο προορισμό στη ζωή του.

Από πού ν' αρχίσει κανείς και πού να τελειώσει; Από το λεξιλόγιο που χρησιμοποιείται; Από το εκδικητικό πνεύμα που κυριαρχεί; Από τα χρηματικά ποσά που σπαταλούνται; Από τις οικογένειες που μένουν για ώρες χωρίς επικοινωνία; Από την καταστροφική μανία που καταλαμβάνει ορισμένους (άραγε μόνο αυτούς που φτάνουν στο αστυνομικό δελτίο); Από την ψυχική "καλλιέργεια" και την κοινωνική "παιδεία" που προσφέρεται στους νέους (διάβαζε ΧΟΥΛΙΓΚΑΝΣ);

Γράφοντας αυτό το κείμενο δεν έχουμε την παραμικρή Ψευδαίσθηση πως κάτι μπορεί ν' αλλάξει με λόγια. Ούτε μας διαφεύγει, πως αν δεν υπήρχε το ποδόσφαιρο, κάποιος άλλος τρόπος θα βρίσκονταν για να εκτονώνεται η πίεση της κακίας και έχθρας που εργάζεται μέσα στον σαρκικό άνθρωπο το πνεύμα που αντιτάσσεται στον Θεό.

Το ερώτημά μας ωστόσο απευθύνεται σ' εσένα, αδελφέ, που ίσως μερικές φορές κάποια σκοτεινή δύναμη σε σπρώχνει επίσης ΣΕ ΛΑΘΟΣ ΤΟΠΟ, ΣΕ ΚΑΚΗ ΩΡΑ;

ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΣΗ ΣΟΥ ΕΚΕΙ; ΠΩΣ ΑΞΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΠΟ ΝΑ ΔΙΑΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙΣ (ΖΩΝΤΑΝΑ, ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΑ, ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΑ δεν έχει πολλή σημασία) ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ; ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΚΟΙΝΟ ΣΗΜΕΙΟ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ "ΑΓΩΝΕΣ"ΤΗΣ ΜΠΑΛΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΝ ΚΑΛΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΖΩΗΣ;

Κι αν, αγαπητέ μου, παραδεχτείς πως δεν μπορεί να υπάρχει"κοινωνία" ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, στο δρόμο του Θεού και τους δρόμους της ποδοσφαιρομανίας' αν προσθέσεις πως το δικό σου ενδιαφέρον περιορίζεται μόνο στη διασκέδαση και την άθληση' θα ήθελα ακόμη ένα να σε ρωτήσω:

Καλλιεργώντας αυτό το φυτό στο περιβάλλον σου, στο σπιτικό σου, στην συντροφιά σου, στη συνάθροισή σου, μπορείς να βάλεις το χέρι στην καρδιά και να εγγυηθείς πως αυτή σου η ενασχόληση δε θα μπορέσει να έχει κακές επιπτώσεις στα παιδιά σου, στους νέους της συναναστροφής σου, στη μαρτυρία σου;

'Εγραψε πρόσφατα κάποιος:

"Μια άλλη επινόηση του Σατανά είναι να υποδαυλίζει την απληστία για συναρπαστικές απολαύσεις. Ιδιαίτερα τρωτοί σ' αυτή την παγίδα είναι οι νεαροί χριστιανοί. Συχνά επιδίδονται ολόψυχα σε διάφορα είδη σπορ, είτε σαν παρατηρητές είτε σαν μετέχοντες. Αλλά αυτό θα μπορούσε να τους κάνει να γίνουν "φιλήδονοι μάλλον παρά φιλόθεοι" (Β' Τιμ, 3/4).

Τίνος φίλος είσαι την ώρα που παρακολουθείς κάποιο ματς, του Θεού ή των ηδονών; Μη λησμονείς αδελφέ μου πως χαρακτηριστικό του κοσμικού σαρκικού φρονήματος είναι και "η επιθυμία των οφθαλμών".

Β. Και πάλι από το "ΤΙΜΕ" περιληπτικός πίνακα με τις πιο αιματηρές ποδοσφαιρικές συναντήσεις στα προηγούμενα χρόνια.

ΕΤΟΣ
ΤΟΠΟΣ
ΝΕΚΡΟΙ
ΤΡΑΥΜΑΤΙΕΣ
1902
Γλασκώβη/ Σκωτία
25
350
1346
Μπόλτον/ Αγγλία
33
500
1964
Λίμα/ Περού
318
500
1967
Καϋσερί/ Τουρκία
48
602
1968
Μπουένος Άιρες/ Αργεντινή
72
113
1971
Γλασκώβη/ Σκωτία
66
;
1974
Κάιρο/ Αίγυπτος
48
47
1979
Λάγος/ Νιγηρία
24
27
1980
Καλκούτα/ Ινδία
16
100
1981
Πειραίας/ Ελλάδα
19
100
1982
Κάλι/ Κολομβία
24
210
1982

Μόσχα/ Ρωσία (ΕΣΣΔ)

20
;
1985
Μέξικο Σίτυ/ Μεξικό
8
51
1985
Βρυξέλλες/ Βέλγιο
40
425
 

Και μια πιο χαρακτηριστική περίπτωση στα 1969: Στους αγώνες για το Παγκόσμιο Κύπελλο ανάμεσα στην Ονδούρα και το Ελ Σαλβαντόρ, ο φανατισμός οδήγησε τις δυο χώρες να πάρουν τα όπλα και να κηρύξουν τον "πόλεμο του ποδοσφαίρου" --όπως έμεινε στην ιστορία-- που κράτησε επτά μέρες και στοίχισε την ζωή σε 2.000 ανθρώπους.

Και φυσικά στους παραπάνω αριθμούς δεν περιλαμβάνονται οι μεμονωμένες περιπτώσεις θανάτων και τραυματισμών που συμβαίνουν σχεδόν κάθε βδομάδα σε όλο τον κόσμο αλλά, επειδή πρόκειται για "αμελητέα" στατιστικά νούμερα, περνούν στα ψηλά των εφημερίδων. (Πρόσφατα γεγονότα στη Λάρισα είναι ενδεικτικά της αλήθειας).

Αν ειρωνεύεσαι τους Χαναναίους ειδωλολάτρες που θυσίαζαν τα παιδιά τους στο Δαγών και τους άλλους ψευτοθεούς, μπορείς ακόμη να σκέφτεσαι τον εαυτό σου μέσα σ' αυτή την αιματοβαμμένη λατρεία της σύγχρονης θεότητας του ποδοσφαίρου;

Σκέψου και, αν νομίζεις γράψε μας.

"ΤΥΧΙΚΟΣ" Σελ. 4

======

Μήπως;...

Επιστροφή

Στο Β' Χρονικών 5/13 διαβάζουμε τα παρακάτω λόγια :

"Τότε ως ήχησαν οι σαλπιγκταί και οι ψαλτωδοί ομού μιά φωνή υμνούντες και δοξολογούντες τον Κύριον, και καθώς ύψωσαν την φωνήν διά σαλπίγγων και κυμβάλων και οργάνων μουσικών, και υμνούν τον Κύριον, λέγοντες, ότι είναι αγαθός, ότι εις τον αιώνα το έλεος αυτού, τότε ο οίκος ενεπλήσθη νεφέλης, ο οίκος του Κυρίου, και δεν ηδύναντο οι ιερείς να σταθώσι διά να λειτουργήσωσιν, εξ αίτιας της νεφέλης, διότι η δόξα του Κυρίου έπλησε τον οίκον του Θεού...".

Μήπως...

εδώ δίνεται η συνταγή σύμφωνα με την οποία, για να γεμίσει η ζωή μας από την δόξα του Κυρίου, πρέπει προηγουμένως να γίνουμε όλοι "ομού, μιά φωνή, υμνούντες και δοξολογούντες τον Κύριον";...

Μήπως...

βρίσκεται εδώ η αιτία που ο σημερινός χριστιανικός κόσμος απ' όλα έχει... εκτός από τη δόξα του Θεού; Επειδή όχι μια φωνή δεν έχει, ούτε τουλάχιστον μια συμφωνική πολυφωνία, άλλα μάλλον διακρίνεται από ΑΣΥΜφωνία, ΔΙΑφωνία, ΑΝΤΙφωνία κ.τ.λ.;...

Μήπως...

στο εδάφιο αυτό βρίσκεται ο αντίποδας εκείνου του άλλου της Καινής Διαθήκης (Εφεσ. 5/ε/18-19) που λέει :

"Πληρούσθε διά του Πνεύματος, λαλούντες μεταξύ σας με ψαλμούς και ύμνους και ωδάς πνευματικάς, άδοντες και ψάλλοντες εν τη καρδία υμών εις τον Κύριον"!;...

Μήπως;...

 

"ΤΥΧΙΚΟΣ" Σελ. 5

======

Το πρόβλημα των αμβλώσεων

Επιστροφή

Ελπίζουμε ότι καμιά Χριστιανή γυναίκα δε θα προχώρησε ποτέ σε μια έκτρωση, εν γνώσει της ότι η πράξη της αυτή μπορούσε να είναι φόνος μιας ανθρώπινης ύπαρξης. Ωστόσο, επειδή πολύς θόρυβος γίνεται συνεχώς τα τελευταία χρόνια γύρω από το καυτό αυτό θέμα και πολλά λέγονται και γράφονται από "αρμόδιους" και αναρμόδιους, θέλουμε να βοηθήσουμε κάθε άτομο που ειλικρινά ενδιαφέρεται να γνωρίσει την αλήθεια. Έτσι, παρακάτω αναδημοσιεύουμε απόσπασμα από επιστολή που έστειλε στην εφημερίδα "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" (δημοσιεύτηκε στις 31/7/85) η κυρία Ελένη Γκελτή-Δούκα, Δρ. Βιολογίας και Επίκουρη Καθηγήτρια της Γενετικής στο Παν/μιο της Αθήνας.

Και μόνο το γεγονός ότι η επιστολή γράφτηκε από γυναίκα και μάλιστα με τις γνώσεις και τη θέση της κ. Γκελτή-Δούκα, δεν αφήνει περιθώρια για σχόλια.

Παρακαλούμε κάθε αναγνώστη μας να μελετήσει αυτό το κείμενο με προσοχή, τόσο για τη δική του πληροφόρηση όσο και για να είναι σε θέση να βοηθήσει κάποιο πρόσωπο στο περιβάλλον του. "θέλετε γνωρίσει την αλήθειαν, και ή αλήθεια θέλει σας ελευθερώσει".

"Από καιρό παρακολουθώ τις προσπάθειες μιας μερίδας κυβερνητικών στελεχών, επιστημόνων (ειδικών και μη), διαφόρων Σωματείων κ.λπ., που με έμφαση και δυναμική αγωνιστικότητα προσπαθούν να πείσουν για το αναγκαίο της νομιμοποίησης των αμβλώσεων. (...)

Επειδή πιστεύω ότι ο κάθε νόμος της Πολιτείας έχει ηθικό κύρος και γίνεται αποδεκτός στη συνείδηση του πολίτη, όταν προστατεύει το ορθό και το δίκαιο της ιδέας που εκφράζει, θα ήθελα τουλάχιστο να επισημάνω ότι ένας νόμος που θα νομιμοποιούσε τις αμβλώσεις στερείται και του ορθού κατ' Επιστήμη και του δικαίου κατά Φιλοσοφία.

Όπως συχνά αναφέρεται στα διάφορα σχέδια που προτείνονται για τη νομιμοποίηση, τίθεται ένας χρονικός περιορισμός. Προτείνεται η άμβλωση να επιτρέπεται μέχρι τους τρεις πρώτους μήνες της κύησης, με το σκεπτικό ότι "η ζωή θεωρείται πως αρχίζει μετά τη 12η εβδομάδα κύησης, γιατί τότε έχει εκπληρωθεί η οργανογένεση πλήρως" (Πανελλήνιος Ιατρικός Σύλλογος -Π.Ι.Σ., 1983). Η θέση αυτή είναι λανθασμένη από επιστημονική άποψη. Γιατί, για να γίνει οργανογένεση, εξυπακούεται ότι πρέπει να υπάρχει ζωή! Μάλιστα μπορούμε να πούμε ότι η εμβρυϊκή ζωή ιδίως στα πρώτα στάδια της έχει τον ισχυρότερο δυναμισμό από όλα τα μετέπειτα στάδια, γιατί επιστρατεύονται κατ' αυτήν πολυπλοκότατες κυτταρικές λειτουργίες, που κατευθύνουν την οργανογένεση.

Επίσης το πρώτο κύτταρο του οργανισμού, το ζυγωτό, θεωρείται η αφετηρία της προσωπικότητας μας. Γιατί η σφραγίδα της προσωπικότητας του καθένα μας μπαίνει τη στιγμή της γονιμοποίησης με τα γονίδια, που παραλαμβάνονται από τους δύο γονείς και τα οποία βέβαια θα συνεργαστούν αργότερα με το περιβάλλον.

Το λάθος της θέσης αυτής του Π.Ι.Σ. φαίνεται επίσης από μεταγενέστερη θέση του, που ορίζει ως έναρξη της ζωής του ανθρώπου τη στιγμή της γονιμοποίησης (Πανελλήνιο Ιατρικό Συνέδριο, 1985).

Γενικά, όταν διαιρούμε τη ζωή του ανθρώπου σε διάφορα στάδια, δεν εννοούμε διαφορετικά γεγονότα, το ένα ανεξάρτητο από το άλλο, αλλά φάσεις εν εξελίξει ενός και του αυτού φαινομένου. Επομένως η διακοπή της ζωής του ανθρώπου σε όποια φάση, σε όποια ηλικία, έχει ως αποτέλεσμα την καταστροφή ανθρώπινης ύπαρξης. Μόνο συναισθηματικοί λόγοι διαφοροποιούν το γεγονός της καταστροφής και το δικαιολογούν ίσως στη συνείδηση μας, ανάλογα με την ηλικία που έχει ο οργανισμός που θανατώνουμε. Το ενδιαφέρον είναι ότι για το ίδιο γεγονός διαθέτουμε και διαφορετική ορολογία, που μαζί με την άγνοια των μηχανισμών της ζωής μας βοηθάει ασφαλώς στην άμβλυνση της συνείδησης μας.

Έτσι, (Α) εάν θανατώσουμε τον άνθρωπο κατά την εμβρυϊκή του ηλικία, αυτή την ενέργεια συνηθίσαμε να τη λέμε άμβλωση (άμβλωση του ανθρώπου, άμβλυνση της συνείδησης -μοιάζουν άραγε οι λέξεις μόνο ηχητικά;)· (Β) εάν τον θανατώσουμε μετά τη γέννηση, τότε αυτό το λέμε φόνο και τον απαγορεύουμε με νόμους, γιατί τον θεωρούμε άδικο. Ποιος νομοθέτης όμως είναι εκείνος που θα αποφασίσει και με ποια επιστημονικά κριτήρια ότι το δίκαιο της προστασίας της ζωής μας πρέπει να αρχίζει μετά τη γέννηση μας ή ίσως ακόμη από τον 3ο, 2ο, 1ο μήνα της κύησης; Απορώ πώς ένας νόμος σαν κι αυτόν, που με τόσο πάθος υποστηρίζεται, μπορεί να εκφράσει το δίκαιο και να χαίρει "σωκρατικού" σεβασμού, όταν η Επιστήμη, αν περιοριστούμε μόνο σ' αυτή, όχι μόνο δεν στηρίζει την ιδέα του, αλλά και την αποδεικνύει λανθασμένη;

Πιστεύω ότι θα πρέπει να ερευνήσουμε, όσοι αναλαμβάνουμε το βάρος ιδεολογικών σταυροφοριών, με πολλή συναίσθηση ευθύνης και πολύ βαθιά τις έννοιες: δίκαιο, αγαθό, αξία αγαθού, προτεραιότητα αξίας αγαθού, ώστε να απαλλάξουμε την ιδέα, την οποία θέλουμε να προστατεύσουμε, από την κάποια δόση υποκρισίας. Γιατί σίγουρα στην περίπτωση αυτή υπάρχει υποκρισία, όταν εν ονόματι π.χ. κάποιας μορφής ελευθερίας θεωρούμε νόμιμη την καταστροφή ανθρώπινης ζωής εν αναπτύξει, ενώ με νόμους προστατεύουμε τη ζωή ενός βαρυποινίτη (και άριστα κάνουμε)· ή γιορτάζουμε με πλούσιο συναισθηματισμό την "Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού" (και πρέπει περισσότερα να πράττουμε)· ή αγωνιζόμαστε για τους πυρηνικούς αφοπλισμούς (και πρέπει ακόμη πιο δυναμικά να το κάνουμε).

Άραγε λάθος βλέπω αντίφαση μέσα σ' όλα αυτά και κάποια ιδεολογική υποκρισία;".

( Οι υπογραμμίσεις δικές μας )

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ ΑΣ ΒΓΑΛΕΙ ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΑΣ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥ.

"ΤΥΧΙΚΟΣ" Σελ. 6

======

Κοχλίας ο Πωματίας

Επιστροφή

Έχει πολλά κοινά το σαλιγκάρι (ο κοχλιός όπως το λένε αλλού) με τους σημερινούς Χριστιανούς. Ας δούμε μερικά από αυτά:

1. Η βουβαμάρα

Έχετε ποτέ ακούσει σαλιγκάρι να μιλάει; Ασφαλώς όχι! Λοιπόν και οι Χριστιανοί του αιώνα μας είναι, στο σύνολο τους σχεδόν, βουβοί.

Δηλαδή όχι και τόσο βουβοί -αν κάποιος τους θίξει τα συμφέροντα ή τους αμφισβητήσει το προβάδισμα όλο και θ' ακουστεί η φωνούλα τους- αλλά σε ό,τι αφορά τα κοινά και την απόδοση του δικαίου τότε γίνονται "τάφος".

Κάτι δεν περπατάει καλά, λοιπόν, κάποιος δεν ενεργεί σωστά, κάποιοι διδάσκουν πλάνες, κάποιοι άλλοι χάθηκαν από τις συναθροίσεις. Για όλα αυτά, και άλλα πολλά, οι σύγχρονοι Χριστιανοί είναι κυριολεκτικά "μουγγοί". Ήχος δεν βγαίνει από το στόμα τους.

Υπάρχει βέβαια η λογική τους: -Και τι θα βγει αν μιλήσω;- Τι με νοιάζει εμένα; -Εσύ που ανακατεύτηκες ως τώρα, τι καλό είδες;- Επιτέλους γιατί να γίνω εγώ ο "κακός"; (Εδώ κρύβεται και μια υστεροβουλία - "Μη μου τα λένε κι εμένα αύριο. Άνθρωποι είμαστε").

2. Το σάλιωμα

Ένα ακόμη χαρακτηριστικό του σαλιγκαριού μιμούνται πολλοί Χριστιανοί: Σαλιώνει και γλιστρά.

Κι αυτό το φαινόμενο παρατηρείται όλο και πιο συχνά στις μέρες μας. "Γλείψιμο" ή "λάδωμα" το λέει ο κόσμος γύρω (το ίδιο είναι) και μ' αυτό τον τρόπο μπορεί κανείς να έχει την εύνοια στο περιβάλλον του. Σαλιώνουμε, λοιπόν, τους παραπάνω από μας για να μας προσέξουν, τους διπλανούς μας για να μην ενοχλούνται και όσους βρίσκονται πιο κάτω από μας για να μας ανέχονται στην πλάτη τους. Και παράλληλα γλιστράμε προς την κατεύθυνση που έχουμε τον στόχο μας.

Έτσι, όχι σπάνια, απορεί κανείς για τη γρήγορη "προώθηση" κάποιων σε θέσεις ("διακονίες" τις λένε συχνότερα) και όπου υπάρχει πολύ "λάδι" η μηχανή "δουλεύει" καλύτερα, απροβλημάτιστα.

3. Η λαιμαργία

Το σαλιγκάρι είναι αρκετά λαίμαργο, παρά το μικρό του μέγεθος. Λίγα απ' αυτά μπορούν, σε πολύ μικρό χρόνο, να αφανίσουν έναν κήπο ολόκληρο. Ωστόσο δε μπορείς να πάρεις πολύ καλό απ' αυτά· ούτε το γάλα τους, ούτε το αυγό τους, μόνο με το κρέας τους κάτι μπορεί να γίνει κι αυτό μόνο από λίγους "ειδικούς".

Με άλλα λόγια τρώνε πολύ και αποδίδουν ελάχιστα. Και είναι τούτο ένα ακόμη χαρακτηριστικό του Χριστιανού του 20ου αιώνα. Κηρύγματα, βιβλία, περιοδικά, κασέτες, συνέδρια και άλλα πολλά.

Αν μας έβλεπε κάποιος Χριστιανός από άλλες εποχές θα έτριβε τα μάτια του. - Πολύ φαγητό, πολλές γνώσεις, πολλά μέσα! Και όμως πόσο απογοητευτικό το αποτέλεσμα... Το κέρδος; Ο καρπός; Ας μην πούμε περισσότερα.

4. Το καβούκι του

Από τη γέννα του το σαλιγκάρι έρχεται εφοδιασμένο μ1 ένα κέλυφος, το "σπίτι" του, που το κουβαλά μαζί του όπου πηγαίνει. Αυτό του εξασφαλίζει στέγη και προστασία από διάφορους κινδύνους ενώ παράλληλα είναι το εντελώς ατομικό του καταφύγιο.

Βλέπετε το σαλιγκάρι δεν φτιάχνει φωλιά, δεν κάνει οικογένεια, δεν δημιουργεί κοινωνίες. Βέβαια κι αυτό κάποιες ώρες της ζωής του επικοινωνεί με άλλα άτομα του είδους του για τη διαιώνιση τους, όμως σε όλη την υπόλοιπη ζωή του μένει απομονωμένο τόσο από τη σαλιγκαροκοινωνία όσο και τον υπόλοιπο κόσμο.

Μόνο του τρώει, μόνο του αναπαύεται, μόνο κάνει τον περίπατο του και τέλος μόνο αποτραβιέται στο βάθος του καβουκιού του. Ορισμένες μάλιστα περιόδους έχει την ικανότητα -και το συνηθίζει- να δημιουργεί ένα πώμα, μια πόρτα, στην είσοδο του κελύφους του από όπου και σπέρνει το επιστημονικό του όνομα "Κοχλίας ο πωματίας".

Στην εποχή μας πάρα πολλοί ακολουθούν το σαλιγκάρι και σ' αυτή του την τακτική. Προτιμούν την προσωπική ζωή και απεχθάνονται τη συναναστροφή με άλλους "αδελφούς" τους. Μόνοι μελετούν τη Βίβλο (όταν μελετούν). Μόνοι προσεύχονται (όταν προσεύχονται). Μόνοι σηκώνουν τα βάρη της ζωής (αν δεν συντρίβονται απ' αυτά).

Όπως ο σαλίγκαρος ο "πωματίας", μόλις ο σύγχρονος Χριστιανός ενοχληθεί, αν προκύψει κάποιο πρόβλημα -ακόμη και όταν το λάθος είναι δικό του-η αντίδραση είναι μία και μοναδική: κλείνεται στο καβούκι του.

Η τακτική αυτή λένε είναι πολύ πρακτική. "Λύνει" ένα πλήθος προβλήματα: Πρώτα εσύ δεν παρακολουθείς τους γύρω σου, ούτε αν ζουν, ούτε αν πέθαναν, ούτε αν χαίρονται, ούτε αν λυπούνται, ούτε αν χορταίνουν, ούτε αν πεινούν, ούτε αν στέκονται, ούτε αν πέφτουν. Έτσι εξασφαλίζεται "η εσωτερική σου γαλήνη".

Βέβαια το ανάλογο εφαρμόζεται και από τους περισσότερους "πλησίον" σου. Και αυτοί με παρόμοια άνεση νιώθουν το δικό σου το "χάσιμο". Όσο λιγότεροι κινούνται τόσο καλύτερο γι1 αυτούς. Όσο λιγότεροι βλέπουν τόσο μικρότερη η πιθανότητα να τους ενοχλήσουν.

Ύστερα, όταν κλειστείς στο καβούκι σου, δε δίνεις δικαιώματα στους άλλους να ασχολούνται μαζί σου - πολύ της μόδας το τελευταίο.

Έτσι, ύστερα από όσα ως τώρα είπαμε θα είχαμε να κάνουμε μια πρόταση. Να αλλάξουν αυτοί οι Χριστιανοί το όνομα τους και να δανειστούν εκείνο του σαλίγκαρου, που τόσο τους ταιριάζει: "Χριστιανός ο Πωματίας" λοιπόν.

Αν όμως φίλε μας και αδελφέ μας εσύ δεν θα 'θελες ένα τέτοιο επίθετο, αν δεν σου αρέσει ένα τέτοιο "χάλι", σε παρακαλούμε ειλικρινά μέσα απ1 την καρδιά μας: "Ας ερευνήσωμεν τας οδούς ημών, και ας εξετάσωμεν, και ας επιστρέψωμεν εις τον Κύριον" (Θρ. 3/ 40) ενώ παράλληλα ας φροντίσουμε ν' ανοίξουμε την πόρτα της καρδιάς μας τόσο προς τον Κύριο όσο και προς τους αδελφούς μας. Ας βγούμε από το καβούκι μας. Ας εγκαταλείψουμε την μοναξιά μας. Ας καταλάβουμε, επιτέλους, πως μόνοι δεν θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε.

Στην καινούργια μέρα που θα σου χαρίσει ο Κύριος, αδελφέ, κοίταξε ολόγυρα και, εγκαταλείποντας την τακτική του σαλίγκαρου πλησίασε στα αδέλφια σου και πόθησε μέσα από την καρδιά σου εκείνη την ευλογημένη πραγματικότητα της. Αποστολικής Εκκλησίας του Θεού όταν "πάντες οι πιστεύοντες ήσαν ομού και είχον τα πάντα κοινά (...) δοξολογούντες τον Θεόν, και ευρίσκοντες χάριν ενώπιον όλου του λαού". (Πράξ. 2/β/44-47).

"ΤΥΧΙΚΟΣ" Σελ. 7

======

Οικονομικά Θέματα -- Καταναλωτισμός

Επιστροφή

Στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ" (3-9-85) δημοσιεύτηκε κείμενο του κ. Λ. Παπαδόπουλου, τμήματα από το οποίο μεταφέρουμε εδώ για όσους δεν έτυχε να το διαβάσουν. Έχουμε τη γνώμη ότι το πνεύμα του αγγίζει -ή πρέπει να αγγίζει- και τη νοοτροπία αρκετών "σύγχρονων" Χριστιανών.

ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ είναι. Με γυναίκα και δυο παιδιά. Υπάλληλος, με μισθό 60.000 δραχμών το μήνα. Τον συναντάω στο δρόμο. "Γεια σου Γιάννη, τι χαμπάρια;". "Χάλια". "Γιατί, βρε Γιάννη;". "Το οικονομικό... Με τα λεφτά που παίρνω, δεν μπορώ να ζήσω την οικογένεια μου, ούτε ένα δεκαπενθήμερο...". Κουνάω το κεφάλι μου με κατανόηση και κάνω να φύγω. "Που πας; Έχω να σε δω, πάνω από δύο χρόνια!". "Βιάζομαι, έχω δουλειά...". "Εντάξει, βρε φίλε, όλοι έχουμε δουλειά. Αλλά δε χάθηκε ο κόσμος, να πιούμε ένα "εσπρέσο" στο πόδι και να τα πούμε...".

Υπάλληλος ο Γιάννης, που δεν τα βγάζει πέρα, αλλά δε ζει, χωρίς "καφετέρια", και χωρίς "εσπρέσο". Για το ντύσιμο του, ο Γιάννης, δεν ξοδεύει, μου λέει, πολλά λεφτά. "Μια φορά τη σεζόν, πηγαίνω στα μαγαζιά και ψωνίζω" προσθέτει. Για να συμπληρώσει: "Προσέχω, όμως, τι παίρνω. Κοίτα με: πουκάμισο σινιέ, πανταλόνι σινιέ, ζώνη σινιέ, κάλτσα σινιέ, παπούτσι σινιέ - να μη μας περνάνε και για λέτσους...".

Για το ντύσιμο του, λοιπόν, ο Γιάννης, δεν... ξοδεύει πολλά! Πολλά ξοδεύει, ομολογεί, για καλλυντικά και άλλου είδους τέτοιες "νοστιμιές", όπως τις χαρακτηρίζει. Και μου εξηγεί: "Σαμπουάν, βέβαια, χρησιμοποιώ ξένο. Ιταλικό. Να το πάρεις και συ!

Και λέγαμε "σύγχρονων" Χριστιανών, γιατί οι άλλοι, εκείνοι του παλιού καιρού, αν όχι τίποτε άλλο, τουλάχιστον δεν είχαν τη δυνατότητα να δείξουν τη δική τους μεγαλομανία, ξενομανία, μοντελομανία κ.τ.λ., αφού η φτώχεια τους και η κακομοιριά από τη μια μεριά και οι συνεχείς διωγμοί από την άλλη, δεν άφηναν περιθώρια για τέτοιες πολυτέλειες.

Σήμερα όμως που, όσο κι αν μερικοί κλαίγονται, μπορούμε ν' αγοράσουμε και το εισαγόμενο, και το μοντελάκι, και το συσκευασμένο...

Αναρωτιέται κανείς αν θυμόμαστε καθόλου την προτροπή του Λόγου του θεού: "Έχοντες δε διατροφάς και σκεπάσματα, ας αρκώμεθα εις ταύτα" (Α' Τιμ. 6/ς/8) ή εκείνο το άλλο: "Ουχί με πλέγματα, ή χρυσόν, ή μαργαρίτας, ή ενδυμασίαν πολυτελή" (Α' Τιμ. 2/β/9). Αλήθεια, ακούσατε ποτέ στη χριστιανική σας πείρα κάποιο κήρυγμα πάνω στα εδάφια που προαναφέρθηκαν; Εγώ πάντως δεν είχα αυτή την τύχη.

Ο καιρός της παροικίας μας σ' αυτή τη ζωή χαρακτηρίζεται και από το πνεύμα της καλής οικονομίας όχι μόνο της "χάριτος" αλλά της "πολυειδούς χάριτος" του Θεού (Α' Πετρ. 4/δ/10). Άραγε σ' αυτή την "πολυειδή" χάρη του θεού μόνο τα πνευματικά χαρίσματα πρέπει να κατατάξουμε και όχι τα άλλα, τα ταπεινά, τα "κοσμικά" όπως είναι και τα χρήματα μας; Ας μη γελιόμαστε αδελφοί. Δεν είναι μακριά ο καιρός που ο Δεσπότης μας θ' ακουστεί να λέει στον καθένα μας: "Δος τον λογαριασμόν της οικονομίας σου" (Λουκ. 16/ς/2).

Μήπως, ενώ άλλοι στερούνται και δοκιμάζονται, εγώ κι εσύ φροντίζουμε να ντυνόμαστε αποκλειστικά με επώνυμα ρούχα και να χρησιμοποιούμε όλα εκείνα τα πολυδιαφημιζόμενα και αδικοακριβοπληρωμένα είδη;

Αν μπορέσουμε να κοιτάξουμε για λίγο τη ντουλάπα μας και το ψυγείο μας -για να μην αναφερθούμε σε άλλες περιοχές- μέσα από τα μάτια του Κυρίου Ιησού Χριστού, θα μέναμε το ίδιο ικανοποιημένοι, όπως και την ώρα που αγοράζαμε, όλα αυτά τα εν πολλοίς άχρηστα πράγματα; "Μέγας πλουτισμός είναι ή ευσέβεια μετά αυτάρκειας" Κάποιοι άλλοι, όμως, -άραγε οι λίγοι ή οι πολλοί- "περιπίπτουσιν εις πειρασμόν και παγίδα, και εις επιθυμίας πολλάς ανόητους και βλαβερός, αίτινες βυθίζουσι τους ανθρώπους εις όλεθρον και απώλειαν". (Α' Τιμ. 6/ς/6,9).

"ΤΥΧΙΚΟΣ" Σελ. 8