Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
Πάντοτε ευπρόσδεκτη
με τους Αναγνώστες
Για τον ποιμένα Καρμπόνη
Με αφορμή όσα γράψαμε για την εκδημία του, η κ. Γ.Κ.Μ. από τον Άλιμο έστειλε την παρακάτω επιστολή:
Διαβάζοντας το Σας γράφω με την αφορμή ενός δημοσιεύματός σας για τον κ. Καρμπόνη στο περιοδικό "ΤΥΧΙΚΟΣ" του Μαρτίου-Απριλίου 2009, σελ. 29 το οποίο εντελώς τυχαία έπεσε στα χέρια μου και μάλιστα για πρώτη φορά.
Δεν σας γνωρίζω και δεν με γνωρίζετε (είμαι Ελληνίδα από το εξωτερικό –Αμερική– που τα τελευταία λίγα χρόνια ζω στην Ελλάδα και πηγαίνω στην Ελεύθερη Ευαγγελική Εκκλησία της Αλκιβιάδου στην Αθήνα).
Είμαι σίγουρη ότι η δική σας γνωριμία με τον κ. Θάνο Καρμπόνη θα ήταν πολύ ευρύτερη από τη δική μου και πολύ μεγαλύτερης χρονικής διάρκειας, ίσως δε να είχατε άμεση αντίληψη για ορισμένα από αυτά για τα οποία τον κατηγορείτε – δυστυχώς με λεξιλόγιο, κατά τη γνώμη μου, μη προσήκον σε περιοδικό πιστών του Χριστού. Ίσως να είχατε έρθει και σε προσωπική σύγκρουση μαζί του λόγω θέσεών του τις οποίες χαρακτηρίζετε με τόσο υποτιμητικά επίθετα.
Ο Δαβίδ όμως; Ας θυμηθούμε από ποια σκοπιά είδε τη δολοφονία του Σαούλ. Αποκλειστικά και μόνο από τη σκοπιά του ότι ήταν ο άνθρωπος που είχε χρίσει ο Θεός να οδηγήσει το λαό Ισραήλ το συγκεκριμένο εκείνο διάστημα. Και αντί να βρει την ευκαιρία να εκφράσει τα δικά του (αποδεικνυόμενα και αντικειμενικώς) δίκαια παράπονα κατά του Σαούλ, κυριεύεται από άγια οργή για την προσβολή που έγινε εναντίον της βούλησης του Κυρίου. Οποιαδήποτε και όσο βάσιμα να ήταν και τα τυχόν δικά σας παράπονα εναντίον του ποιμένα Καρμπόνη, δεν θα ήταν το παράδειγμα του Δαβίδ ένας ασφαλέστερος οδηγός για το άρθρο σας;
Είχα την ευκαιρία να είμαι στην εκκλησία δύο βδομάδες πριν το θάνατο του κ. Καρμπόνη και ν' ακούσω το προτελευταίο του κήρυγμα. Γιατί το λέω κήρυγμα; Σαν "εκμυστήρευση" ψυχής ακούστηκε. Ο κ. Καρμπόνης μίλησε για δύο πράγματα που και τα δύο ήταν προφανώς άμεσα συνδεόμενα με τα όσα έβλεπε ο ίδιος με τα πνευματικά του μάτια. Για τη Δόξα του Ουρανού και για την ταπείνωση. Όταν δε μίλησε για την ταπείνωση, σαν τη μόνη προϋπόθεση προσέλευσης του ανθρώπου ενώπιον της Αγιότητας του Θρόνου του Θεού, παράξενο, δεν "κήρυξε" ταπείνωση (με τεντωμένο το δάχτυλο και στεντόρεια φωνή). "Απέπνεε" ταπείνωση. Σε τι "υψηλούς τόπους" είχε τυχόν ανέβει στη ζωή του ο κ. Καρμπόνης μόνο εκείνος και ο Κύριος το γνωρίζουν. Τι "υψηλούς τόπους" μπορεί να ιππεύουμε εσείς κι εγώ καθημερινά, πάλι είναι μεταξύ μας και του Κυρίου. Εκείνη όμως την Κυριακή ο κ. Καρμπόνης είχε το κεφάλι γερμένο πάνω στον άμβωνα, τη φωνή κατεβασμένη, τον τόνο ικετευτικό μάλλον παρά ορμηνευτικό και νομίζω πως ο Θεός του αποκάλυπτε ακόμα βαθύτερα από ό,τι ίσως είχε ποτέ γνωρίσει πριν, ποια είναι η μόνη θέση του πιστού μπροστά στον Κύριό του και Θεό του: η θέση της συντριμμένης και ταπεινωμένης καρδιάς.
Aν αυτό μου το μήνυμα σας μιλήσει πνευματικά, αν το χρησιμοποιήσει ο Θεός γι' αυτό το σκοπό, μη διστάσετε να γράψετε ένα δεύτερο άρθρο στο περιοδικό σας για τον κ. Καρμπόνη. Ο Κύριός μας είναι πάντοτε Κύριος "δεύτερων ευκαιριών."
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΑΣ
Ευχαριστούμε πολύ για την ευγενική σας επιστολή υπέρ του Θ. Καρμπόνη, κάτι το οποίο δεν είχαν το θάρρος ή δεν ένιωσαν το καθήκον ή την ανάγκη να κάνουν άλλοι που έζησαν μαζί του περισσότερα από τα λίγα χρόνια της δικής σας επικοινωνίας. (Παρεμπιπτόντως στην Ελλάδα οι εκλιπόντες δεν αποκαλούνται πλέον κύριοι).
Όπως εξηγήσαμε και στο τεύχος Μαΐου-Ιουνίου, το σύντομο κείμενό μας στο οποίο αναφέρεστε, είχε στόχο ούτε να τιμήσει ούτε να μειώσει την μνήμη του Θ.Κ. αλλά να καταγράψει δημοσιογραφικά το γεγονός της εκδημίας του και να σημειώσει δυο τρία στοιχεία που είχαν σχέση με την δημόσια δράση του αλλά και με το περιοδικό μας.
Αν κάποιοι θέλετε να βλέπετε στο πρόσωπό του έναν «κεχρισμένο» κατά το σύστημα της Παλαιάς Διαθήκης, αυτό είναι δικαίωμά σας, δεν παύει εντούτοις να είναι ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΝΤΙΘΕΤΟ με την Καινή Διαθήκη, όπου ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ έχουν ένα και το αυτό χρίσμα. (Α~ Ιωάν. 2/β/20,27).
Μας κατηγορείτε για λεξιλόγιο «δυστυχώς μη προσήκον σε περιοδικό πιστών του Χριστού». Διαβάσαμε ξανά και ξανά το κείμενό μας αλλά δεν βρήκαμε ΟΥΤΕ ΜΙΑ εξωπραγματική ή βλάσφημη λέξη σε βάρος του εκλιπόντος. Αντίθετα σημειώσαμε ότι «Τα θετικά στοιχεία της δράσης του αναμφίβολα θα προβληθούν από άλλους.» Ακόμη και τις επιθέσεις του προς το περιοδικό μας τις αποδώσαμε «στο ακαταλόγιστο λόγω των γηρατειών και της κλονισμένης του υγείας». Τι άλλο έπρεπε να κάνουμε, να γράψουμε διθυράμβους;
Αν στο προτελευταίο του κήρυγμα ο Θ.Κ. είχε ανέβει σε "υψηλούς τόπους" –όπως λέτε– και αν εκείνη την Κυριακή που «είχε το κεφάλι γερμένο πάνω στον άμβωνα, τη φωνή κατεβασμένη, τον τόνο ικετευτικό μάλλον παρά ερμηνευτικό» συνέβηκε το «θαύμα», θα ήμασταν οι πρώτοι που θα το ευχόμασταν και θα το χαιρόμασταν.
Αγαπητή κυρία M., καθένας γράφει την ιστορία του σ’ αυτή τη γη, και τα δημόσια πρόσωπα έχουν ευθύνη για τα λάθη τους. Βεβαίως η τελική κρίση ανήκει στον Χριστό, όμως οι ζώντες οφείλουν να παρατηρούν όσους βαδίζουν ορθά (Φιλιπ. 3/γ/17) και να αποδίδουν διπλή τιμή στους καλούς πρεσβύτερους (Α~ Τιμ. 5/ε/17) ενώ απέναντι σε ανθρώπους όπως ο φιλοπρωτεύων Διοτρεφής να μη μιμούνται το κακόν (Γ~ Ιωάν. 1/α/9-11).
Περιοριστήκαμε στα όσα λίγα γράψαμε στο αρχικό μας σημείωμα επειδή δεν είχαμε πρόθεση να πλήξουμε τον Θ.Κ. και μάλιστα νεκρό. Δεν θα παρασυρθούμε στον πειρασμό να το κάνουμε ούτε τώρα. Αν όμως εσείς θέλετε να μάθετε περισσότερα, αναρωτηθείτε τι προκάλεσε τα σχίσματα της Αλκιβιάδου και όχι μόνο, ποιες μάχες γίνονται σήμερα στον πύργο της μεταξύ των επιγόνων και, αλήθεια, ποιο το περιεχόμενο της διαθήκης του ΓΑΪΤΑΝΟΥ-ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΚΑΡΜΠΟΝΗ (όπως την έχει υπογράψει).
Εκτιμούμε την αγαθή σας διάθεση και σας συγχαίρουμε που μόνον εσείς σαν μια άλλη «Ρεσφά, θυγάτηρ του Αϊά» (Β~ Σαμ. 21/κα/10), αναλάβατε τον κόπο να τον υπερασπισθείτε από την υποτιθέμενη δική μας "αδικία", όταν την ίδια ώρα εκείνοι που όφειλαν να το κάνουν «περί τα κληρονομικά τιρβάζουν»... |
------------------------------------
ΣΗΜ.: Στο μεταξύ κυκλοφόρησαν τα τεύχη 59 & 60 του 3μηνου περιοδικού "Ελεύθερο Ευαγγελικό Βήμα" (Απρ.-Σεπ. 2009) που εκδίδει ο διαδεχθής τον Θ.Κ. κ. Σπ. Φίλος, χωρίς να δημοσιευτούν οι κυριότερες ομιλίες στην κηδεία του εκλιπόντα –επειδή προφανώς οι ομιλητές δεν είναι αρεστοί στη σημερινή ηγεσία– γεγονός αποκαλυπτικό της σκληρής διαμάχης των "δελφίνων" για τον Πύργο της Αλκιβιάδου.
