Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
«Διά πολλών μαρτύρων...»
Πολλοί ``χριστιανοί πολιτικοί'', οι οποίοι εκλέχθηκαν με τις ψήφους ``χριστιανών ψηφοφόρων'' αποδείχθηκαν εγκληματίες πολέμου, γι' αυτό και τα εγκλήματά τους -δικαίως- ονομάζονται ``ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ εγκλήματα''...
Το ευαγγελικό περιοδικό «Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ» δημοσίευσε στο τεύχος Ιουνίου 2009 μια έρευνα μεταξύ Ευαγγελικών και Πεντηκοστιανών χριστιανών της χώρας μας, πάνω στο θέμα «Χριστιανός και Πολιτική». Οι ερωτήσεις που τέθηκαν ήταν:
1. Μπορεί ο πιστός χριστιανός να εμπλακεί στην πολιτική (να είναι υποψήφιος με κάποιο κόμμα, είτε στην τοπική αυτοδιοίκηση ή στη Βουλή);
2. Πιστεύετε ότι ο χριστιανός μπορεί, όχι θεωρητικά, αλλά στην πράξη, να αλλάξει, μέσω της πολιτικής, τις υποθέσεις του έθνους του;»
Στην έρευνα αυτή απάντησαν επτά προσωπικότητες των Διαμαρτυρομένων με ποικίλες απόψεις, από την πιο θετική μέχρι την πλέον αρνητική.
Καθώς πάγια θέση του «Τ», από την αρχή της έκδοσής του είναι ότι ο Χριστιανός έχει τόση σχέση με την πολιτική –ως κομματισμό και επάγγελμα– όση το φως με το σκοτάδι, για τούτο αναδημοσιεύουμε εδώ τις απόψεις που συμβαδίζουν με τις θέσεις μας. (Υπογραμμίζουμε κάποια σημεία).
Απαντήσεις:
«Η πρώτη σκέψη θα ήταν πως είναι αδύνατον ένας ενσυνείδητος χριστιανός να μπορέσει να επηρεάσει με την πολιτική τις υποθέσεις του έθνους του. Οι αρχές της Αγίας Γραφής έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τη σοφία του κόσμου.
Δεν μπορούμε όμως, να παραβλέψουμε πως ο Ιωσήφ χρησιμοποιήθηκε από τον Θεό στην Αίγυπτο κι ο Δανιήλ στη Βαβυλώνα για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Υπηρέτησαν τους σκοπούς του Θεού σε περιβάλλοντα πολύ δύσκολα για τους ίδιους, ξένα ως εχθρικά ως προς τα δικά τους πιστεύω, ανήκοντας σε μια μειοψηφία.
Και στις δύο περιπτώσεις οι άνθρωποι αυτοί, δεν αναρριχήθηκαν στα αξιώματα τους μέσα από τα γρανάζια των πολιτικών συστημάτων. Βρέθηκαν εκεί μέσα από την κυρίαρχη χάρη και κλήση του Θεού στη ζωή τους. Πολύ απλά, ο Θεός ήθελε και τους έβαλε στις θέσεις αυτές και τους διατήρησε για όσο καιρό έπρεπε.
Υπό αυτές τις συνθήκες θα ήταν εφικτό και σήμερα, κάποιος ή κάποια να βρεθεί σε ανάλογη θέση και να επηρεάσει.»
Γ. Αδάμ
«Κι εγώ έχω ακούσει φωνές, που λένε ότι ο δικός Του άνθρωπος πρέπει να συμμετέχει στην πολιτική. Στις φωνές αυτές απαντώ εκ πείρας (ασχολήθηκα συνδικαλιστικά με τα κοινά) ότι η πολιτική είναι τέχνη του Διαβόλου.
Πίσω από τη βιτρίνα της, είναι ένα διαπλεκόμενο σύστημα αμαρτίας, που φθείρει συνειδήσεις, με αρχιτεχνίτη τον «πατέρα του ψεύδους». Φρονώ ότι στο άγιο παιδί του Θεού δεν ταιριάζει το "λερωμένο κοστούμι" του πολιτικού. Πιστεύω ότι η εμπλοκή του πιστού στην πολιτική είναι επιεικώς πνευματικός "αλληθωρισμός".
Μου προκαλεί μειδίαμα, πιστός, «ετεροζυγών» με κέντρα αποφάσεων, σ' έναν κόσμο που «κείται εν τω πονηρώ», να νομίζει ότι μπορεί να τον επηρεάσει με τις εν Χριστώ θέσεις του. Αυτό δεν είναι πέσιμο σε παγίδα, αλλά σε λάκκο με φίδια. Ας επηρεάσουμε με τη ζωή μας τον πλησίον μας και ας αφήσουμε τις εθνικές επιρροές... στους πονηρούς του Πονηρού. Είναι ουτοπία να φιλοδοξεί κάποιος ν' αναρριχηθεί σε θέσεις εξουσίας, μέσ' από ανθρώπινα σχήματα, για να επηρεάσει αποφάσεις (π.χ. γάμος ομοφυλόφιλων, Σκοπιανό, κ.λπ.).»
† Πάνος Χατζής
Από τις απόψεις του κ. Χ. Νταγκουνάκη, που διαφοροποιούνται κάπως από τις δικές μας, διαλέγουμε μόνο ένα απόσπασμα.
«[...] Ο Ιωσήφ και ο Δανιήλ, που πολλοί τους επικαλούνται, υπάγονται σε άλλη ιστορική και εθνική συγκυρία. Τους χρησιμοποίησε ο Θεός για να βγάλει το λαό Του από τη δουλεία της Αιγύπτου, και να διατηρήσει τη θρησκεία του Γιαχβέ μέσα στη Βαβυλώνα, και να επιβιώσει ο λαός ως έθνος. Το ίδιο και η Εσθήρ και ο Μαροδοχαίος. Υπήρχε ιστορική αναγκαιότητα.
Στην Οικονομία της Εκκλησίας, όμως, ο πιστός χριστιανός (του όποιου δόγματος) καλείται να βγει από τον κόσμο. Αν ο μέσος Έλληνας έχει απαξιώσει την πολιτική ή τη βλέπει σαν μέσο πλουτισμού, γιατί να την υπηρετήσει ένας πιστός άνθρωπος του Θεού; Ο Αβραάμ λ.χ. δεν έγινε πολιτικός στην Ουρ. Βγήκε από την Ουρ. Ο Λωτ που έγινε πολιτικός στα Σόδομα, κάηκε...»
Χ. Ι. Νταγκουνάκης
Δεν είμαστε λοιπόν οι μόνοι "τρελοί" σ’ αυτή τη Γη (Α~ Κορ. 4/δ/9).
Υπάρχουν και άλλοι –αν και μειοψηφία– που δεν είναι πρόθυμοι να παρασύρονται «εν βουλή ασεβών» (Ψαλμ. 1/α/1). Εξάλλου υποστηρικτές της αποχής των πιστών από την πολιτική υπάρχουν σε όλα τα δόγματα. (Βλέπε επίσης Δ.Ξ.-Δ.Α. σ' αυτό το τεύχος).
Δεν σημαίνει με τούτο πως οι ετέρως φρονούντες δεν είναι χριστιανοί – και οι Ρωμαίοι στους οποίους ο Παύλος έγραψε να μη «συσχηματίζονται» με τον κόσμο (Ρωμ. 12/ιβ/1-2), και εκείνοι χριστιανοί ήταν...
Καθένας ωστόσο κάνει μόνος τις επιλογές του και αναλόγως θερίζει, είτε εκ της σαρκός είτε εκ του Πνεύματος (Γαλ. 6/ς/7-8). |