Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
Το σφάλειν ανθρώπινο, το εμμένειν δαιμονικό, το συγχωρείν θείο
Mea culpa!
( Δικό μου λάθος ) .
«Δικό μου το λάθος, δεν το χρεώνω σε κανέναν. Υποτίμησα το θέμα, δεν είδα έγκαιρα τις διαστάσεις που είχε και δεν είχα πλήρη εικόνα».
Με τα παραπάνω λόγια προσπάθησε ο Πρωθυπουργός να κατευνάσει τις λαϊκές αντιδράσεις για την ανυπαρξία της κυβέρνησης στα κοινωνικά δρώμενα αλλά και την έντονη εμπλοκή της στα κοινωνικά, οικονομικά και εκκλησιαστικά σκάνδαλα που έπληξαν τη χώρα τα τελευταία χρόνια.
Όμως μετά από αυτό ουδέν!
Αναλαμβάνω το λάθος, σημαίνει ότι αναλαμβάνω να πληρώσω τις ζημιές, και αναλαμβάνω την αποκατάσταση των λαθών. Το λιγότερο, εγκαταλείπω το τιμόνι του πλοίου που από λάθος μου το οδήγησα λίγο προς το ναυάγιο, για να αναλάβει στη συνέχεια κάποιος άλλος, ίσως ικανότερος από εμένα.
Βέβαια στη χώρα μας, όπως δείχνουν και οι διάφορες δημοσκοπήσεις, καταλληλότερος να μας κυβερνήσει αναδεικνύεται ο ΚΑΝΕΝΑΣ, αφού και οι δύο εν δυνάμει μελλοντικοί πρωθυπουργοί δεν πείθουν για την αξία και την ικανότητά τους.
Βεβαίως, τι φταίνε τα παιδιά, ο Κωστάκης και ο Γιωργάκης, που κληρονομικώ δικαίω και πέρα από κάθε έννοια δημοκρατίας, κάποιοι τους άρπαξαν από το γιακά και τους είπαν: —Επειδή είστε ο ανιψιός και ο γιος κάποιων άλλων, είστε καταδικασμένοι να παίξετε τώρα το ρόλο του πρωθυπουργού... Στα καθεστώτα της βασιλείας αυτά συνέβαιναν κατά κόρον, καθώς στην πραγματικότητα οι βασιλείς σπάνια κυβερνούσαν, αφού αυτό το έκαναν οι διάφοροι αυλικοί, αλλά στη δημοκρατία υποτίθεται ότι κυβερνά ο λαός μέσω των αντιπροσώπων του...
Όμως πότε ο λαός αποφάσισε ότι οι συγκεκριμένοι κύριοι θα είναι οι εκπρόσωποί του ως οι καταλληλότεροι να τον κυβερνήσουν; Ουδέποτε! Αντίθετα ορίζονται από εσωτερικούς κομματικούς μηχανισμούς, την επιλογή των οποίων οι πολίτες είναι αναγκασμένοι να αποδέχονται, είτε συμφωνούν είτε όχι...
Εδώ δεν ασχολούμαστε με το σκοτεινό παιχνίδι της πολιτικής. Αυτά τα αφήνουμε στους κομματικούς μηχανισμούς να τα διαχειρίζονται, αφού έτσι κι αλλιώς τίποτα δεν περνάει από το χέρι του πολίτη –ούτε καν η διαχείριση της ψήφου του—και χρησιμεύουν μόνο για να υπάρχει αντικείμενο για διαπληκτισμούς στα πολλά καφενεία της χώρας.
Εμείς ενδιαφερόμαστε κυρίως για τα πνευματικά ζητήματα [κατ’ ανάγκη και τα εκκλησιαστικά – που δυστυχώς κι αυτά με τους κανόνες των πολιτικών κομμάτων συνήθως λειτουργούν] για να παρατηρήσουμε πως η αναγνώριση των λαθών από τις ηγεσίες, σπάνια έχουν ως αντίκρισμα μια πραγματική μετάνοια ή ανάληψη ευθυνών με συγκεκριμένες συνέπειες.
Ως πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα θα αναφέρουμε όλους εκείνους τους θρησκευτικούς ηγέτες και δασκάλους που κατά καιρούς, μέχρι και σήμερα, εξακολουθούν να προσδιορίζουν το χρόνο της επιστροφής του Χριστού.
Άλλοτε γράψαμε συγκεκριμένα ονόματα και περιπτώσεις που ο α ή ο β όρισαν πότε θα έρθει ο Χριστός, παραβιάζοντας με τον πιο ασεβή τρόπο τις σαφείς διδασκαλίες της Βίβλου, και παρασύροντας αφελείς οπαδούς τους σε πράξεις ανοησίας, όπως το να εγκαταλείψουν τις εργασίες τους και τις σπουδές τους, να μην παντρευτούν και να μην φυτέψουν, ακόμη και να ντυθούν στα λευκά και ν’ ανηφορήσουν στα όρη για να υποδεχτούν τον Χριστό...
Όλοι αυτοί, χωρίς καμία εξαίρεση, αποδείχτηκαν λάθος και στους υπολογισμούς τους και στους σκοπούς τους, αλλά μετά από αυτό τι; Ουδέν. Εξακολουθούν να διατηρούν τις θέσεις τους, να κηρύττουν από τους άμβωνές τους, να εκδίδουν τα περιοδικά και τα βιβλία τους, να περιμένουν νέες ευκαιρίες για να προετοιμάσουν την νέα τους "επίθεση" σε βάρος του λαού του Κυρίου.
Κι εκείνοι που τους πίστεψαν, τους εμπιστεύτηκαν και τους ακολούθησαν τη μία φορά, δυστυχώς είναι έτοιμοι να τους ακολουθήσουν ξανά στην επόμενη γκάφα τους.
Υπάρχει κάποιος που μπορούμε να ακολουθούμε με ασφάλεια; Ναι! Αυτός είναι ο Σοφός Θεός και ο γραπτός λόγος Του.
Μέσο γι’ αυτή την επικοινωνία είναι μόνο το Άγιο Πνεύμα, εκείνο που και το λόγο του Θεού επεξηγεί στις καρδιές μας και την προσευχή μας μεταφέρει στον Θεό (Β~ Πέτρ. 1/α/21, Ρωμ. 8/η/26).
Ας φροντίσουμε, λοιπόν, να είμαστε πλήρεις Πνεύματος Αγίου, και τότε θα εξασφαλιστούμε από κάθε φόβο λάθους των διαφόρων ανθρώπων (και των πολιτικών, μα ιδιαίτερα των εκκλησιαστικών ηγετών). |
«Όπου δεν υπάρχει όρασις, ο λαός διαφθείρεται»
(Παρ. 29/κθ/18)
Λένε ότι οι λαοί σε δύσκολες ώρες συσπειρώνονται γύρω από τους ηγέτες τους!
Όταν αυτοί δεν υπάρχουν, όταν τα λάθη, οι παραλείψεις, οι ανικανότητα κι η συμπεριφορά των ηγετών δεν προσφέρουν όραμα, γιατί οι πολίτες να συσπειρωθούν γύρω τους και να μην τους γυρίσουν την πλάτη, αφού τους αισθάνονται πλέον ως βάρος;»
(Ν. Εμμανουήλ)