Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
Νεκρά και ζωντανά είδωλα
Χρυσοί και αργυροί ..."θεοί".
«Ήνεσαν τους θεούς τους χρυσούς και αργυρούς,
τους χαλκούς, τους σιδηρούς, τους ξυλίνους και
τους λιθίνους» (Δαν. 5/ε/4)
Σε όλη τη Βίβλο κατακρίνεται η λατρεία των ειδώλων –βασικά των ψεύτικων θεών και στη συνέχεια των γλυπτών ή ζωγραφικών παραστάσεών τους– και δεδομένης της ουσιαστικής ανυπαρξίας των ψεύτικων "θεών", που δεν είναι άλλο παρά δαιμονικές εμπνεύσεις ή οντότητες (Α~ Κορ. 10/ι/19-20), συχνά γίνεται αναφορά στα υλικά κατασκευής τους (χρυσάφι, ασήμι, πέτρα, ξύλο κ.ο.κ. (Ησ. 44/μδ/9-17).
Ο Ψαλμωδός σχολιάζει και παράλληλα χαρακτηρίζει εκείνους που τα κατασκευάζουν και τα λατρεύουν: «Τα είδωλα αυτών είναι αργύριον και χρυσίον, έργα χειρών ανθρώπων· Στόμα έχουσι και δεν λαλούσιν· οφθαλμούς έχουσι και δεν βλέπουσιν· ώτα έχουσι και δεν ακούουσι· μυκτήρας έχουσι και δεν οσφραίνονται· Χείρας έχουσι και δεν ψηλαφώσι· πόδας έχουσι και δεν περιπατούσιν· ουδέ ομιλούσι διά του λάρυγγος αυτών. Όμοιοι αυτών ας γείνωσιν οι ποιούντες αυτά, πας ο ελπίζων επ' αυτά» (Ψαλμ. 115/ριε/4-8, 135/ρλε/15-18).
Η εποχή μας καυχιέται για το "γκρέμισμα των ειδώλων", όμως η πραγματικότητα αποκαλύπτει πως σε τίποτα δεν υστερεί από την αρχαιότητα (Βαβυλωνία, Αίγυπτος, Ελλάδα, Ρώμη) ή το Μεσαίωνα (ασκητική δεισιδαιμονία, προσκυνήματα, εικονολατρία, λειψανολατρία κ.λπ.). Μάλιστα, στα πλαίσια καινοφανών παραθρησκειών όπως Νέα Εποχή (New Age), αγγελολατρία κ.λπ., θα έλεγε κανείς με απόλυτο δίκιο, πως τούτη ιδιαίτερα η εποχή είναι περισσότερο γεμάτη από είδωλα και τους λάτρεις τους.
Εξ άλλου δεν γίνεται καμία προσπάθεια απόκρυψης του γεγονότος, αφού οι ίδιοι οι οπαδοί των συγχρόνων λατρειών δεν παραμελούν να εκθειάζουν τα είδωλά τους και να κάνουν έντονη την εκ μέρους τους λατρεία προς αυτά (π.χ. σύγχρονοι Έλληνες αρχαιολάτρες).
Εκτός όμως από τα θρησκευτικά είδωλα, οι άνθρωποι λατρεύουν και άτομα ή ομάδες που ξεχωρίζουν για λόγους ποταπούς, τις πιο πολλές φορές ανάξιους κάθε σημασίας και προσοχής.
Αναφερόμαστε για άτομα όπως ηθοποιούς, τραγουδιστές, ποδοσφαιριστές, πρωταθλητές και πολιτικούς. Άτομα συνήθως αμφίβολης ηθικής, χείριστα οικογενειακά πρότυπα, οικονομικές "μαύρες τρύπες", ηδυπαθείς και ναρκισσευόμενους... Αλλά και σε ομαδικές εκφράσεις, όπως τα πολιτικά κόμματα και ιδεολογίες, μουσικά συγκροτήματα και αθλητικές ομάδες.
Μάλιστα, σε σύνδεση με τα χωρία που αναφέρονται στην προμετωπίδα του παρόντος κειμένου, και αφορούν θεούς χρυσούς, αργυρούς, χάλκινους κ.λπ., και τα σύγχρονα είδωλα επίσης χαρακτηρίζονται με παρόμοιους τρόπους ανάλογα με τα βραβεία ή μετάλλια που τους απονέμονται, (χρυσοί πρωταθλητές, πλατινένιοι δίσκοι, "όσκαρ" με βραβεία α~ και β~ ρόλου, που τόσο θυμίζουν τους θεούς και τους ημίθεους των διαφόρων παγανιστικών πανθέων.
Να τι διαβάσαμε κάπου στο διαδίκτυο:
«Οι οπαδοί δεν κρύβουν τα αισθήματά τους προς την ομάδα-λατρεία τους. Τα διατρανώνουν με συνθήματα στους τοίχους, όπως «ΑΕΚ θρησκεία», «Άρη θεέ μου» και τόσα άλλα. Παλαιότερα, μετά από θλιβερό δυστύχημα σε στάδιο του Πειραιά που στοίχισε τη ζωή σε 20 πρόσωπα, νεαρός, ευτυχώς μόνο τραυματίας, είχε δηλώσει ότι ο Ολυμπιακός αξίζει κάθε θυσία (συνεπώς και της ζωής). Συνήθη είναι τα συνθήματα με παρομοίωση της ομάδας προς ναρκωτική ουσία (…σ΄ αγαπώ σαν ηρωίνη), χωρίς [ελπίζουμε] αυτοί που τα γράφουν να έχουν γευθεί αυτήν, δίχως βέβαια να αποκλείεται το αντίθετο!» Για να προσθέσει ο ίδιος: «Κάποτε ο Μαρξ είχε πει ότι η θρησκεία είναι το όπιο του λαού. Σήμερα που η θρησκευτική πίστη εξωθείται στο περιθώριο της κοινωνικής ζωής, εισδύουν σ΄ αυτήν ολοένα και περισσότερα υποκατάστατά της. Για τις νέες λατρείες κανείς δεν τολμά να αρθρώσει λόγο! Όλοι φροντίζουν να εξασφαλίζουν στο λαό την δόση του σε θέαμα, τουλάχιστον, αφού οι άρτοι λιγοστεύουν διαρκώς!»
Τρεις αφίσσες από την 1η μπιενάλε της Αθήνας (2007) με πρωτοφανή, ανόητα και αψυχολόγητα συνθήματα, όπως «ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ (ΠΑΘΗΤΙΚΗ) ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ» και DESTROY ATHENS (=Καταστρέψτε την Αθήνα), που πέρασαν στους νέους το μήνυμα για τις καταστροφές τις τελευταίες ημέρες του 2008.
Και βέβαια, εκείνοι που έμαθαν να καίνε ολόκληρη τη ζωή τους λιβανωτό στη λατρεία των "θεών" τους, διόλου δεν δυσκολεύονται ύστερα να κάψουν τα πάντα όταν απογοητεύονται από αυτούς. Παράδειγμα οι πρόσφατες καταστροφές στην Αθήνα από απογοητευμένους λάτρεις της πολιτικής αλλά και οι ανάλογες ζημιές σε γήπεδα και έξω από αυτά από οργισμένους "φιλάθλους"...
Ο Θεός εκφράζει το παράπονό Του: «Εδοξολόγησας τους θεούς τους αργυρούς (...) τον δε Θεόν, εις του οποίου την χείρα είναι η πνοή σου και εις την εξουσίαν αυτού πάσαι αι οδοί σου, δεν εδόξασας» (Δαν. 5/ε/23).
Τι καλό μπορεί να περιμένει ο σύγχρονος άνθρωπος ύστερα από αυτά; Τα ίδια τα παιδιά του θα κάψουν τις πόλεις και το βιος του, θα κάψουν τα σχολεία και το μέλλον^ προετοιμάζοντας τη φωτιά που θα καταφάει τούτο τον κόσμο. Αλίμονο! |
