Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
Για να βλέπουμε τα πραγματικά γεγονότα
Τι συμβαίνει
στην Παλαιστίνη;
Θάνατος και πόνος δεν ξεχωρίζουν λαούς.
[www.andrianopoulos.gr/0010000379]
Κάθε πολιτισμένος άνθρωπος σιχαίνεται την βία. Κυρίως όταν προέρχεται από οργανωμένα κράτη. Κι έχει σαν στόχο αδύναμες κοινωνικές ομάδες δυστυχισμένων κι ανυπεράσπιστων ανθρώπων. Αυτή όμως είναι η φυσιολογική οπτική γωνία των καλομαθημένων κατοίκων της Δύσης. Δεν συμβαδίζει απαραίτητα με τις αντιλήψεις και τις ιεραρχήσεις των πολιτών που είναι αναμεμιγμένοι στις συγκρούσεις αυτές.
Η ιστορία των κατοίκων της Παλαιστίνης είναι χαρακτηριστική. Μερικές από τις μεγαλύτερες σφαγές ο λαός αυτός δεν τις υπέστη από το Ισραήλ. Αλλά από τους γείτονές του Άραβες που σκόπευαν να τον εξαφανίσουν. Οι Ιορδανοί Βεδουίνοι πρώτοι έβαλαν στο στόχαστρο τους Παλαιστίνιους. Και στη μνήμη των σφαγών που υπέστησαν το 1970 [Σημ. «Τ» – Επί βασιλέως Χουσεΐν] συστάθηκε η πρώτη οργάνωση αντίστασης των Παλαιστινίων, ο «Μαύρος Σεπτέμβρης».
Το κύριο χαρακτηριστικό της Χαμάς, όπως και της Χετζμπολάχ στον Λίβανο, είναι πως εκφράζει το Σιίτικο Ιράν. Κι όχι τόσο την αντίσταση κατά του Ισραήλ. Γι’ αυτό και οι Άραβες Σουνίτες, πέραν κάποιων μικρών διαδηλώσεων για τα μάτια, είναι σιωπηλοί. Κι έμμεσα, λ.χ. η Αίγυπτος και η Φατάχ, ενισχύουν την Ισραηλινή επίθεση. Γιατί η Αλ Καέντα του Μπιν Λάντεν είναι άφαντη; [Σημ. «Τ» – Οι Έλληνες γιατροί που πήγαν να βοηθήσουν τους Παλαιστίνιους, εμποδίστηκαν στα σύνορα από τον στρατό της Αιγύπτου.]
Κι όσοι δικαιολογημένα στενοχωριούνται για τις χαροκαμένες μάνες που οδύρονται, θα έπρεπε να αναρωτιούνται πώς οι ίδιες δηλώνουν υπερήφανες όταν τα ανήλικα παιδιά τους διαμελίζονται σαν κομάντος αυτοκτονίας μαζί με δεκάδες ανύποπτους περαστικούς; Εκφράζουν τότε χαρά που τα παιδιά τους πάνε κοντά στον Αλλάχ!! Πώς ανέχονται να υπάρχουν αποθήκες πυρομαχικών στα υπόγεια των σπιτιών τους και στα σχολεία των παιδιών; Μήπως λοιπόν τα δάκρυα είναι για τους θεατές των δυτικών τηλεοράσεων; Και δεν επηρεάζουν καθόλου τους πρωταγωνιστές των γεγονότων στην Μέση Ανατολή;
Ο κ. Ανδριανόπουλος παραθέτει κάποια αντικειμενικά ιστορικά στοιχεία που άλλοι σκοπίμως αποσιωπούν και, προπαντός, δεν επικαλείται τα ανεδαφικά και δήθεν "βιβλικά" επιχειρήματα βάσει των οποίων κάποιοι απαιτούν από τους Χριστιανούς να νομιμοποιούν και να αποδέχονται τις βάρβαρες πράξεις της κυβέρνησης του Ισραήλ με τη σφραγίδα του «αδελφού Μπους», όπως τον αποκαλούσε Πεντηκοστιανός ποιμένας της Αθήνας. (Ήμαρτον Θεέ μου!)
Όπως καλά γνωρίζουν οι αναγνώστες του «Τ», εμείς δεν συμφωνούμε με τη νεο-σιωνιστική και αμερικανική προπαγάνδα που προσπαθεί –και εν πολλοίς δυστυχώς επιτυγχάνει– να παρασύρει Χριστιανούς σε μια άνευ όρων αποδοχή και υποστήριξη του σημερινού κράτους του Ισραήλ.
Δεν συμφωνούμε με όσους διδάσκουν τους πιστούς να υποστηρίζουν τους Ισραηλινούς δυνάμει της "Αβραμιαίας διαθήκης", που ανέφερε «Θέλω ευλογήσει τους ευλογούντας σε, και τους καταρωμένους σε θέλω καταρασθή» (Γεν. 12/ιβ/3), και ορισμένων άλλων προφητικών περικοπών, όμως ξεχνούν τον άλλον λόγο –πάλι από το στόμα του Θεού– που είπε: «Θέλω παραδώσει τον Ιακώβ εις κατάραν και τον Ισραήλ εις ονειδισμούς» (Ησ. 43/μγ/28, Ιερ. 24/κδ/9 κ.λπ.).
Δεν δικαίωσε ποτέ ο Θεός τους Εβραίους απλά και μόνο επειδή είναι Εβραίοι. Ο Θεός ποτέ δεν δικαιολόγησε τις άνομες και δόλιες πράξεις τους επειδή είναι «έθνος Ισραήλ». Αντίθετα διαμαρτυρήθηκε και κατήγγειλε εντονότατα κάθε παρανομία τους, κάθε σκληρότητα και θηριωδία, κάθε ασυνέπειά τους (π.χ. Γεν. 49/μθ/5-7).
Ως έσχατο μέτρο αντεκδίκησης ο Θεός ανέχθηκε το «ζωήν αντί ζωής, οφθαλμόν αντί οφθαλμού, οδόντα αντί οδόντος...» (Έξοδ. 21/κα/ 23-24) και όχι το δεκάδες αντί ενός, που εφαρμόζουν σήμερα οι Ισραηλινοί, ούτε φυσικά εγκρίνει το μεσαιωνικό δόγμα "Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα".
Οι ηγέτες και των Ισραηλινών και των Παλαιστινίων, ζουν «κατά το πολίτευμα του κόσμου τούτου, κατά τον άρχοντα της εξουσίας του αέρος, του πνεύματος το οποίον ενεργεί την σήμερον εις τους υιούς της απειθείας», δηλαδή του Σατανά (Εφεσ. 2/β/2), γι' αυτό αμφότεροι προβαίνουν σε πράξεις βίας και καταστροφής που ξεσπούν σε αθώους πολίτες και από τους των δύο λαούς.
Όσον αφορά τις χήρες, τους ανάπηρους και τα ορφανά, όλοι αυτοί μόνοι σηκώνουν το φορτίο του πόνου, του πένθους και της αδικίας, μέχρι να έρθει κάποιος άλλος επιτήδειος που θα τους παρασύρει σε νέα δράματα και κλάματα.
Ως Χριστιανοί ας μένουμε μακριά από αυτά και ας αποβλέπουμε στον Θεό της αγάπης και της δικαιοσύνης, προσμένοντας τη δική Του επέμβαση στον κόσμο, για νέους ουρανούς και νέα γη «εν οις δικαιοσύνη κατοικεί» (Β~ Πέτρ. 3/γ/13). |
