Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους

Στον κόσμο που ζούμε

Τα αδιέξοδα της ζωής

 

Στην αίθουσα αναμονής ενός ξενοδοχείου της Αχαΐας συναντήσαμε τον πίνακα που εικονίζεται στο εξώφυλλο του παρόντος τεύχους, που τόσο πολύ μας εντυπωσίασε. (Ο πίνακας έφερε την υπογραφή καλλιτέχνη «ΤΑΞΟΣ 99»).

Αμέσως ήρθε στο νου η αλήθεια που τόσο ρεαλιστικά αναπαριστά, δηλαδή η δυσκολία του δρόμου της ζωής της ανθρωπότητας. «Ιδιαίτερα στις μέρες μας», ίσως θα πρόσθετε κάποιος^ όμως και στις άλλες εποχές τα πράγματα ποτέ δεν ήταν καλύτερα.

Δεν ξέρεις πού να πας, ποια κατεύθυνση ν’ ακολουθήσεις –«Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα», λέει μια γνωστή παροιμία– και τότε ο άνθρωπος απομένει να κοιτάζει στο χάος που χάσκει εμπρός του χωρίς να γνωρίζει πώς να το ξεπεράσει. Εκεί που όλα βαίνουν καλώς, ξαφνικά συναντούμε αντίξοες καταστάσεις και «ο δρόμος μας γίνεται κόμπος».

Τον τελευταίο καιρό η γενική κατάσταση στον τόπο μας αλλά και παγκόσμια μοιάζει πολύ με αυτή την εικόνα. Το πετρέλαιο ακρίβυνε τόσο πολύ, παρασέρνοντας μαζί του τις τιμές πλείστων προϊόντων. Η κυβέρνηση υποχρεώνεται να πάρει αντιλαϊκά μέτρα για να αντιμετωπίσει καταστάσεις στο χώρο της οικονομίας, στο χώρο των συντάξεων, στο χώρο του εμπορίου κ.ο.κ. και ως συνήθως εκείνος που καλείται "να πληρώσει το μάρμαρο" δεν είναι άλλος παρά ο απλός πολίτης και μάλιστα οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι. Οι πλούσιοι πάντοτε βρίσκουν κάποιο τρόπο όχι μόνο να ξεφεύγουν αλλά και να γίνονται πλουσιότεροι.

Πλέον οι επικερδέστερες επιχειρήσεις είναι οι Τράπεζες –που στη χώρα μας λειτουργούν χειρότερα από τους αισχρότερους τοκογλύφους όλων των εποχών– ενώ μια δεύτερη, εξίσου επικερδής επιχείρηση, είναι η ανάμειξη στην πολιτική, δεδομένου ότι οι νομοθέτες φροντίζουν πρώτα για τα καλά και συμφέροντα στις τσέπες τους και εξαιρούν τους εαυτούς τους από κάθε είδους εισφορές, ενώ συνεχώς αυξάνουν τις δικές τους αποδοχές – φανερές και αφανείς.

Ενώ όμως κάποιοι νόμιζαν ότι οι πλουσιότερες χώρες με επικεφαλής την πέραν του Ατλαντικού υπερδύναμη, θα μπορούσαν πάντοτε να επιπλέουν και να ξεπερνούν τέτοιες δυσκολίες, οι ειδήσεις που έρχονται μιλούν για φοβερή οικονομική δυσχέρεια που οι "σοφοί" του αιώνος τούτου αδυνατούν να ελέγξουν. Αποτέλεσμα ύφεση, πτωχεύσεις και κατασχέσεις περιουσιών, που είχαν ξεχαστεί από τον προηγούμενο αιώνα.

***

Αλλά και στο χώρο των πολέμων (Ιράκ, Αφγανιστάν) τα πράγματα είναι δραματικά. Αν και πέρασαν χρόνια μετά τη δήθεν λήξη των επιχειρήσεων και την ανύπαρκτη νίκη της "συμμαχίας", οι στρατοί που θα έφερναν ειρήνη, δημοκρατία, ελευθερία και θα έλεγχαν την τρομοκρατία και τα ναρκωτικά, το μόνο που έχουν καταφέρει είναι η σε καθημερινή βάση απώλεια οπλιτών αλλά και κυρίως αμάχων, η καταστροφή περιουσιών και υποδομών, η αύξηση του μίσους μεταξύ των λαών και, παράλληλα, η αύξηση των τιμών σε είδη πρώτης ανάγκης και διατροφής. Μοιάζουν όλα τούτα με μια παροιμιώδη φράση στην Παλαιά Διαθήκη που λέει: «Έφευγεν άνθρωπος απ’ έμπροσθεν λέοντος και άρκτος απήντα αυτόν» (Αμώς 5/ε/19).

***

Χωρίς αμφιβολία όλα αυτά τα προβλήματα αγγίζουν και τους χριστιανούς, που είμαστε υποχρεωμένοι να αντιμετωπίζουμε μια σειρά επιπλέον προβλημάτων, λόγω της πίστης μας. Όλοι βρεθήκαμε κάποτε σε δυσκολία και αδιέξοδο, ενώ κάποιοι το αντιμετωπίζουν αυτή τη στιγμή. «Επί της γης στενοχωρία εθνών εν απορία» πρόβλεψε ο Χριστός (Λουκ. 21/κα/25), και "απορία" θα πει αδιέξοδο [α+πόρος]. Και ο αρχαίος Ψαλμωδός γράφει: «Υψόνω τους οφθαλμούς μου προς τα όρη· πόθεν θέλει ελθεί η βοήθειά μου;» (Ψαλμ. 121/ρκα/1).

Οι λαοί δεν ξέρουν πλέον ποιους να εμπιστευθούν. Συνεχώς εναλλάσσουν τις προτιμήσεις τους προς κόμματα και πρόσωπα, για να τους στρέψουν γρήγορα την πλάτη επειδή αποδείχτηκαν διεφθαρμένοι, ανίκανοι και άχρηστοι. Γευόμενοι όμως και πάλι απογοήτευση από τους νέους "εκλεκτούς" τους, επιστρέφουν ξανά σ' εκείνους που πριν μερικά χρόνια είχαν απορρίψει και ο φαύλος αυτός κύκλος συνεχίζεται χωρίς νόημα.

Αυτοί που καταστρέφουν, εκβιάζουν και εκμεταλλεύονται λαούς, ύστερα θεωρούνται "ήρωες", "σωτήρες", "εθνάρχες"... Εκείνοι που κανονικά θα έπρεπε να συνωστίζονται στις φυλακές, χαρίζουν τα ονόματά τους σε πλατείες και λεωφόρους... Και το χειρότερο, αφήνουν "σπόρο" για να συνεχίσει το έργο τους στις επερχόμενες γενεές. Άλλοτε ήταν οι δυναστείες των βασιλέων, όμως τώρα έχουμε τις δυναστείες των πολιτικών. Η κληρονομική μοναρχία έδωσε τη θέση της στην κληρονομική "κοινοβουλευτική δημοκρατία" και τα τζάκια διαιωνίζουν τη φθοροποιά δράση τους σε βάρος των λαών. (Τα ονόματα Μπερλουσκόνι και Κλίντον που ακούγονται έντονα στα δελτία των ειδήσεων των ημερών μας, αναφέρονται ως ενδεικτικά για να αποφύγουμε να μιλήσουμε για τα "άνθη του κακού" που ευδοκιμούν στη δική μας χώρα. Το σύστημα της εναλλαγής των κομμάτων εξουσίας (συνήθως δικομματικό), που με μεγάλη μαεστρία έχουν διαμορφώσει και συντηρούν οι συστηματικοί επιβήτορες της εξουσίας, εξυπηρετεί άριστα τις άνομες και πλεονεκτικές διαθέσεις τους. Πόσο σωστά είπε ο Χριστός, ότι «οι βασιλείς των εθνών κυριεύουσιν αυτά, και οι εξουσιάζοντες αυτά ονομάζονται ευεργέται» (Λουκ. 22/κβ/25).

Έμεινε κάτι που δεν δοκίμασαν οι άνθρωποι; Πολιτικά και οικονομικά συστήματα πάσης φιλοσοφίας και ονομασίας: βασιλείες, δημοκρατίες, αυτοκρατορίες, δικτατορίες, πλουτοκρατία, σοσιαλισμός, καπιταλισμός, φιλελευθερισμός, ναζισμός, κομουνισμός, εθνικοσοσιαλισμός, φασισμός, παγκοσμιοποίηση και τόσα άλλα. Όλα έχουν δοκιμαστεί και όλα έχουν αποτύχει.

Μένει μόνο μία λύση: Η Βασιλεία του Θεού! Αυτό όμως είναι που με τίποτα δεν θέλουν οι άνθρωποι. Από την αρχέγονη οικογένεια των Πρωτοπλάστων ανέτρεψαν, πολέμησαν και με κάθε τρόπο προσπαθούν να αποφύγουν την εξουσία του Θεού. «Εμέ απέβαλον από του να βασιλεύω επ’ αυτούς» εξήγησε κάποτε ο Κύριος στον Σαμουήλ (Α~ Σαμ. 8/η/7). Και ο Ιησούς Χριστός μέσω της Παραβολής των Μνων αποκάλυψε τη διάθεση των ανθρώπων: «Δεν θέλομεν τούτον να βασιλεύση εφ’ ημάς» (Λουκ. 19/ιθ/14).

Είτε όμως τους αρέσει είτε όχι, η επιτυχία των ανθρώπων εξαρτάται από μια ηθική νομοτέλεια που έχει όρους και προϋποθέσεις. Στους αρχαίους Ισραηλίτες εξηγήθηκε: «Εάν φοβήσθε τον Κύριον και λατρεύητε αυτόν και υπακούητε εις την φωνήν αυτού και δεν στασιάζητε εναντίον της προσταγής του Κυρίου, τότε και σεις και ο βασιλεύς ο βασιλεύων εφ’ υμάς θέλετε περιπατεί κατόπιν Κυρίου του Θεού σας· εάν όμως δεν υπακούητε εις την φωνήν του Κυρίου, αλλά στασιάζητε εναντίον της προσταγής του Κυρίου, τότε η χειρ του Κυρίου θέλει είσθαι εναντίον σας, καθώς εστάθη εναντίον των πατέρων σας» (Α~ Σαμ. 12/ιβ/14-15).

Τι απασχολεί σήμερα τις κυβερνήσεις των εθνών–συμπεριλαμβανομένης και της Ελληνικής; Η νομιμοποίηση κάθε ανηθικότητας και εκτροπής. Η εξασφάλιση ατιμωρησίας σε κάθε παραβάτη. Η κατάργηση των συνόρων και κάθε φραγμού στη διεθνή εγκληματικότητα. Η συγκέντρωση του πλούτου στα χέρια όλο και λιγότερων ανθρώπων και οικογενειών, και η αφαίρεση όλων των πηγών πλούτου από τους λαούς της γης για την εξυπηρέτηση της απληστίας και απανθρωπιάς ενός μικρού αριθμού "αφεντάδων".

Αν ο Θεός δεν επεμβαίνει, δεν σημαίνει πως είναι αδιάφορος. Οφείλεται στο ότι οι άνθρωποι εξακολουθούν να "πιστεύουν" και να ελπίζουν βοήθεια από τους ομοίους τους. Σε τούτο ο Θεός απαντά μέσω του Προφήτη:

«Ούτω λέγει Κύριος· Επικατάρατος ο άνθρωπος, όστις ελπίζει επί άνθρωπον και κάμνει σάρκα βραχίονα αυτού και του οποίου η καρδία απομακρύνεται από του Κυρίου. Διότι θέλει είσθαι ως η αγριομυρίκη (=αλμυρίκι) εν ερήμω, και δεν θέλει ιδεί όταν έλθη το αγαθόν· αλλά θέλει κατοικεί τόπους ξηρούς εν ερήμω, γην αλμυράν και ακατοίκητον.

Ευλογημένος ο άνθρωπος ο ελπίζων επί Κύριον και του οποίου ο Κύριος είναι η ΕΛΠΙΣ. Διότι θέλει είσθαι ως δένδρον πεφυτευμένον πλησίον των υδάτων, το οποίον εξαπλόνει τας ρίζας αυτού πλησίον του ποταμού, και δεν θέλει ιδεί όταν έρχηται το καύμα αλλά το φύλλον αυτού θέλει θάλλει· και δεν θέλει μεριμνήσει εν τω έτει της ανομβρίας ουδέ θέλει παύσει από του να κάμνη καρπόν» (Ιερ. 17/ιζ/5-8).

Καθένας καλείται να διαλέξει, όπως και να είναι έτοιμος να δρέψει τους καρπούς αυτής του της επιλογής. |

 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ