«ΑΣΜΑΤΑ ΜΕΘΥΟΝΤΩΝ» ...ΚΑΙ ΚΛΗΡΟΣ
Πριν από αυτόν, όμως, ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος έχει δώσει ρεσιτάλ "ευλογιών" σε κάθε είδους πορνο-άσματα, καθώς συστηματικά "ευλογεί" τους υποψήφιους για τη Eurovision (Ρουβάς, Παπαρίζου κ.λπ., και πιο πρόσφατα την αφελή ύπαρξη που ακούει στο όνομα "Καλομοίρα"... την οποία ο Πατριάρχης δέχθηκε και της έδωσε την ευχή του. Ιδού τι έγραψε ένα ειδησεογραφικό blog στη διεύθυνση mediaspotgr.blogspot.com.
«Ο οικουμενικός πατριάρχης εξήρε τις ικανότητες (ποιες απ' όλες;) της αοιδού, και δήλωσε ότι την καμαρώνει όταν την ακούει να τραγουδάει, και ότι θα την απολαύσουμε στο τελικό της διοργάνωσης. Ποιος ξεφτιλίζει τι; Όλα στο βωμό της τηλεόρασης, της εύκολης και ηλίθιας προβολής, της απαξίωσης όλων όσων διαμορφώνουν τον πολιτισμό και την ηθική. Και όλα αυτά από έναν πνευματικό ηγέτη, τον ηγέτη της ορθοδοξίας.»
Δεν ξέρουμε τι τελικά ταιριάζει εδώ από τη λαϊκή φράση: το «η σάρα και η μάρα», ή «...το κακό συναπάντημα»; Μάλλον το δεύτερο θα λέγαμε.
Ήμαρτον Θεέ μου! |
ΕΚΚΛΗΣΙΑ ...ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΕΘΝΗ
Απαντώντας στην ερώτηση: «Εκκλησία και εθνικά θέματα;» σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος» (13-4-08) ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος, είπε μεταξύ άλλων:
«...εμείς οι Κληρικοί πρέπει να σκεπτόμαστε περισσότερο εκκλησιαστικά παρά πολιτικά. Η Εκκλησία είναι πάνω από τα έθνη και τις πατρίδες, χωρίς να τις καταργεί. Τελικά αποβλέπουμε σε μια αταξική κοινωνία, με την βίωση της εκκλησιαστικής και πνευματικής ζωής. Κάποτε θα καταργηθούν και τα έθνη και οι πατρίδες, θα παραμείνει μόνον η Εκκλησία.»
Πολύ σωστά λόγια, όμως τόσο ξένα προς την πραγματικότητα, αφού Ορθόδοξοι λαοί συχνά πολέμησαν μεταξύ τους (π.χ. Έλληνες με Βούλγαρους, Βούλγαροι με Σέρβους, Ρουμάνοι με Ρώσους κ.ο.κ.) και πάντα κάποιοι κληρικοί υπήρχαν πρόθυμοι να "ευλογήσουν" τα όπλα κατ’ αλλήλων.
Μα και ανάμεσα στις ίδιες τις εθνικές "εκκλησίες", οι διαμάχες ποτέ δεν έπαυσαν. Για παράδειγμα όταν ύστερα από εθνικιστικές προσπάθειες που απέβλεπαν στη διαμόρφωση εθνικής συνείδησης, αναγνωρίστηκε ως αυτόνομη η Βουλγαρική Εκκλησία με σουλτανικό φιρμάνι του 1870, αυτό δεν έγινε αρχικά δεκτό από το Πατριαρχείο, που την κήρυξε ως σχισματική, όπως σήμερα συμβαίνει και με τη σχισματική "Εκκλησία της Μακεδονίας [FYROM]". Αλλά και η ανακήρυξη ως αυτοκέφαλης της ίδιας της Ελλαδικής Εκκλησίας έγινε με "ανορθόδοξο" τρόπο από την Βαυαρική αντιβασιλεία του Όθωνα και η Εκκλησία της Ελλάδος βρισκόταν σε κατάσταση σχίσματος για 17 ολόκληρα χρόνια ως το 1850. Το γεγονός αυτό δεν μπορεί να "χωνέψει" το Πατριαρχείο και κάθε τόσο ανακινεί ζητήματα για τις μητροπόλεις των "Νέων Χωρών".
Και βέβαια οι διαμάχες ποτέ δεν έπαυσαν ανάμεσα στις εθνικές «εκκλησίες», όπως σήμερα που ο Πατριάρχης Μόσχας υποβλέπει τον Κωνσταντινουπόλεως, οι δε Ελληνορθόδοξοι θρηνούν που το Πατριαρχείο Αντιοχείας πέρασε στους Άραβες και φοβούνται μήπως κάτι τέτοιο συμβεί και με εκείνο των Ιεροσολύμων...
Κατά τα λοιπά «πάντες αδελφοί εσμέν»... |
ΤΙ ΛΕΙΠΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ;
Στην ίδια συνέντευξη και στην ερώτηση: «Τι λείπει από την Εκκλησία σήμερα;» ο ίδιος ιεράρχης απάντησε:
«Η Εκκλησία είναι Σώμα Χριστού, έχει το πλήρωμα της Χάριτος και δεν της λείπει απολύτως τίποτε. Όταν φαίνεται ότι κάτι λείπει, αυτό πρέπει να αποδοθή στους Κληρικούς, όταν δεν έχουν εκκλησιαστικό φρόνημα. Έτσι, αν κάτι λείπη από πολλούς ή μερικούς Κληρικούς σήμερα είναι το ιεραποστολικό φρόνημα, το θυσιαστικό ήθος, το ομολογιακό πνεύμα και η ποιμαντική διακονία, όταν οι ίδιοι εκκοσμικεύονται και συμπεριφέρονται σαν κοσμικοί ηγέτες. Πολλοί θέλουν να ζουν απο την Εκκλησία, να λαμβάνουν αξιώματα, θέσεις, εξουσία οικονομικές απολαβές και δεν θέλουν να ζουν για την Εκκλησία. Αυτό κοστίζει και δημιουργεί προβλήματα και στην Εκκλησία και στην κοινωνία.»
Αυτή τη φορά δε μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε με τη διαπίστωση του κ. Ιερόθεου, η οποία μάλιστα ξεπέρασε τα όρια της Ελληνορθόδοξης εκκλησίας.
Ανάλογα "συμπτώματα" απαντώνται και σε όλες τις άλλες εκκλησίες, οργανώσεις ή παρατάξεις, ανεξαρτήτως δόγματος, αφού οι άνθρωποι από το ίδιο χώμα είμαστε πλασμένοι. Δυστυχώς! |
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΗΡΘΕ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΣΕΙ!
Αναφορικά με όσα γράψαμε στο προηγούμενο τεύχος, σχετικά με την περιγραφή της "κόλασης" από έναν άνθρωπο με, χωρίς άλλο, διεστραμμένο μυαλό, υπενθυμίζουμε τι γράφαμε σε προηγούμενα τεύχη μας:
Το κήρυγμα του Ευαγγελίου περιέχει ένα μείγμα αντίθετων μηνυμάτων. Μας μιλά για αιώνιες ουράνιες ευλογίες, αλλά και αιώνιες κρίσεις. Μας μιλά για αιώνια ζωή, αλλά και για κόλαση και αιώνιο θάνατο. Μας μιλά για σωτηρία, αλλά και για κρίση. Μας μιλά για έναν Θεό αγάπης και ελέους, αλλά ταυτόχρονα και για έναν Θεό – δίκαιο κριτή.
[Ιούλιος 2001]
Επίσης έχουμε γράψει:
«Ο Υιός του Ανθρώπου δεν ήλθε να απολέση ψυχάς ανθρώπων, αλλά να σώση» (Λουκ. 9/θ/56). Στο χωρίο αυτό ο Κύριός μας εξηγεί μια πραγματικότητα που ελάχιστα έχει γίνει κατανοητή από τους εκκλησιαστικούς ανθρώπους και τους οπαδούς τους.
Πολλοί σήμερα με τα εκφοβιστικά κηρύγματα που κάνουν από τους άμβωνες και τα έντυπά τους, μιλώντας συνεχώς για κόλαση και βάσανα, για απειλές και τρομοκρατία, παρουσιάζουν τον Θεό και τον Υιό Του να χαίρονται όταν βλέπουν ανθρώπους να βασανίζονται επειδή δεν φρόντισαν να ενταχθούν στο δικό τους θρησκευτικό σύστημα ή έκαναν κάποια επουσιώδη ηθική ή θρησκευτική παράβαση, και φορτώνουν έτσι ενοχές δημιουργώντας προϋποθέσεις για εξαρτήσεις από συστήματα ή πρόσωπα.
Αντίθετα ο Κύριος εξηγεί πως η δική Του πρόθεση δεν ήταν και δεν είναι να καταστρέψει, αλλά ΝΑ ΣΩΣΕΙ. Αποκαλυπτικό εν προκειμένω είναι το γεγονός ότι ενώ σε όλους σχεδόν είναι γνωστό το χωρίο Ιωάν. 3/γ/16, από τη συνομιλία του Χριστού με τον Νικόδημο, ελάχιστοι γνωρίζουν ή προσέχουν καν το αμέσως επόμενο χωρίο 17, όπου ο Κύριος βεβαιώνει σχετικά με την αποστολή Του ότι «δεν [Τον] απέστειλεν ο Θεός εις τον κόσμον διά να κρίνη τον κόσμον, αλλά διά να σωθή ο κόσμος δι’ αυτού».
Συμπληρωματικά με τα παραπάνω ο απόστολος Παύλος θα τονίσει με ιδιαίτερη έμφαση: «Ο Ιησούς Χριστός ήλθεν εις τον κόσμον διά να σώση τους αμαρτωλούς, των οποίων πρώτος είμαι εγώ» (Α~ Τιμ. 1/α/15). Και είναι σημαντικό να προσέξουμε πως τούτο το λόγο ο Απόστολος του Χριστού τον χαρακτηρίζει, όχι αναίτια, «πιστό και πάσης αποδοχής άξιο».
[Ιανουάριος 2007]
Η Αγία Γραφή είναι αρκετή για να διαφωτίσει τον πιστό σε ό,τι έχει ανάγκη να γνωρίζει, κυρίως όμως για όσα αφορούν την ΠΑΡΟΥΣΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΤΟΥ προς τον Θεό και τους ανθρώπους. Οι αιρέσεις, αντίθετα, τις περισσότερες φορές αναφέρονται σε πράγματα που αφορούν άλλους κόσμους και άλλες εποχές. Όπερ η σύγχυση και η πλάνη. |
