"ΤΥΧΙΚΟΣ" - ΜΑΪΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ 2008 -- ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ

50.000.000 αντίτυπα της Βίβλου

Με ιδιαίτερη ικανοποίηση πληροφορηθήκαμε –αν και κάπως καθυστερημένα– ότι το τυπογραφείο «Amiti» στην Κίνα ξεπέρασε ήδη το ρεκόρ των 50 εκατομμυρίων Αγίων Γραφών που τύπωσε στο διάστημα των 20 ετών λειτουργίας του. Εμείς έχουμε ιδιαίτερη ικανοποίηση για το ρεκόρ αυτό, καθώς ο «Τ» με μεγάλη χαρά είχε διαθέσει εκείνη την εποχή 4 ολόκληρες σελίδες με άφθονο φωτογραφικό υλικό για να παρουσιάσει την έναρξη της λειτουργίας του. Τότε τα πράγματα ήταν πάρα πολύ δύσκολα στην αχανή χώρα της Ανατολής, γι' αυτό και γράφαμε:
«Ελπίζουμε η διάδοση του λόγου του Θεού να βοηθήσει στον φωτισμό και την ενίσχυση των χριστιανών της Κίνας και στην αποκατάσταση των πραγμάτων σύμφωνα με τις βιβλικές αρχές. Σ' αυτό αναμφίβολα θα βοηθήσει και η δική μας προσευχή».

Δοξάζουμε τον Θεό για το θαύμα που επιτελείται και ενθαρρύνουμε ακατάπαυστες προσευχές. |.

Τι πιστεύουν οι Έλληνες...

Στο περιοδικό «ΑΝΟΙΧΤΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ» (τευχ. 1049, 8), η κ. Στ. Φώσκολου σχολιάζοντας επίκαιρη στατιστική με θέμα «Τι πιστεύουν οι Έλληνες [Ρωμαιο]καθολικοί;» αναφέρει μεταξύ άλλων:

Η θρησκεία είναι μια σοβαρή υπόθεση, για όσους πιστεύουν είναι σίγουρα η σοβαρότερη. Υπάρχει μια τεράστια διαφορά μεταξύ μιας τυπικής ή παθητικής προσχώρησης από μια έντονη, ουσιαστική και προσωπική αναζήτηση του τι πιστεύουμε. Να καταλάβουμε ότι η θρησκεία δεν είναι κληρονομικό χαρακτηριστικό σαν το χρώμα των ματιών ή σαν την υπηκοότητα, αλλά απόφαση, επιλογή, στάση ζωής και συνεπώς προσπάθεια χριστιανικής ζωής. Μεταστροφή, λοιπόν.

Είναι όμως γεγονός ότι η [Ρωμαιο]καθολική Εκκλησία φαίνεται να είναι πολύ πιο ανεκτική απ' ό,τι τα παλαιότερα χρόνια. Μετά τη Β~ Βατικανή Σύνοδο έχουμε την εντύπωση ότι η Εκκλησία ανέχεται σχεδόν τα πάντα και δεν απαιτεί σχεδόν τίποτα. Βέβαια, δεν άλλαξε τη διδασκαλία της, αλλά έχω την εντύπωση ότι της είναι πολύ πιο εύκολο (και ανώδυνο!) να μιλάει γενικά στον κόσμο για την πίστη, τις αρχές της και τις ηθικές της αξίες. Αναρωτιέμαι πώς μπορεί να θεωρούνται [Ρωμαιο]καθολικοί όλοι εκείνοι που χρησιμοποιούν την Εκκλησία σύμφωνα με δικά τους κριτήρια: περιστασιακή προσέγγιση στα μυστήρια, κατάργηση της εξομολόγησης, αθρόα προσέλευση σε τελετές όπως γάμους και μνημόσυνα και αντικατάσταση με αυτά της κυριακάτικης λειτουργίας. Οι ίδιοι θεωρούν δε ότι "έκαναν το καθήκον τους" κουβεντιάζοντας στο προαύλιο κατά την ώρα των θρησκευτικών τελετών, ενοχλώντας έτσι και εκείνους που μέσα στο ναό θέλουν να συμμετέχουν στην ιερουργία. Αυτές και άλλες παρατηρήσεις με κάνουν να σκέπτομαι ότι υπάρχει μια Εκκλησία που επιτρέπει και δίνει το δικαίωμα στους δήθεν πιστούς να ζουν τη θρησκεία με αυτά τα κριτήρια και συνεπώς να φέρονται αναλόγως.

Έχω λοιπόν την εντύπωση ότι μια τέτοια Εκκλησία δεν είναι σε θέση να δώσει αρκετές ευκαιρίες σε κείνους που θα ήθελαν να πορευθούν το στενό δρόμο να δοκιμάσουν τη γλυκύτητα του ζυγού και την ελαφρότητα του φορτίου του Χριστού. Νομίζω ακόμη ότι ο [Ρωμαιο]καθολικός, που σήμερα βομβαρδίζεται από "μοντέρνα" μοντέλα ζωής και αξίες, έχει μεγάλη ανάγκη να προβληματίζεται και να φωτίζεται για το πώς πρέπει να ζει και ποιες αποφάσεις να παίρνει όσον αφορά την καθημερινή του ζωή. Και όχι μόνο γενικά και θεωρητικά –αυτά μάλλον τα ξέρει– αλλά πρακτικά και με λεπτομέρειες.

Η μ. Θηρεσία της Καλκούτα είχε πει ότι για την κατάσταση της Εκκλησίας "φταίμε εσείς κι εγώ". Άρα επιβάλλεται μια επανόρθωση. Αν ο Ιησούς θέλει οι μαθητές Του να είναι το αλάτι της γης, μήπως θα πρέπει να παρθούν κάποιες αποφάσεις που δε θα είναι αρεστές στους περισσότερους; Μήπως και η Εκκλησία θα πρέπει να αλλάξει στάση και από ανεξέλεγκτος διανομέας μυστηρίων να γίνει η μαγιά που μετατρέπει το αλεύρι;

Η χριστιανική ζωή δεν είναι μια εφάπαξ επιλογή, αλλά ένα εξελισσόμενο βίωμα, που προϋποθέτει μια εξίσου εξελισσόμενη δέσμευση που μας οδηγεί όλο και πιο πολύ στην ένωση με τον Θεό. Χρειαζόμαστε πολύ προβληματισμό φωτισμένο από την προσευχή, που να οδηγήσει σε συλλογικές αποφάσεις. Χρειαζόμαστε [λειτουργούς] που να φλέγονται –και αυτό να φαίνεται– από ζήλο για τον οίκο του Κυρίου. Χρειαζόμαστε ανθρώπους που να έχουν την αξιοπρέπεια να διαλέγουν με συνέπεια ποια θέλουν να είναι η ζωή τους.

Και μακάρι το Άγιο Πνεύμα να μας θυμίσει ότι δεν πρέπει να φοβόμαστε να είμαστε το μικρό ποίμνιο.