Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
Ο πόνος μέρος της ζωής μας
Στιγμιότυπα από την Κοιλάδα της Σκιάς του Θανάτου ( VII ) Το Μυστήριο του Θανάτου!
Από επιστολή που είχε στείλει ο τ. Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος στις 9-11-07 σε Συνέδριο με θέμα «Το Μυστήριον του Θανάτου εις την Λατρείαν της Εκκλησίας», σταχυολογήσαμε τις παρακάτω ενδιαφέρουσες αναφορές από εκκλησιαστικά κείμενα:
«Ο Θεός θάνατον ουκ εποίησεν, ουδέ τέρπεται επί απωλεία ζώντων».1
«Φθόνω διαβόλου θάνατος εισήλθεν εις τον κόσμον».2
«Ω θάνατε, ως πικρόν το μνημόσυνόν σου».3
«[Τον θάνατον] εγέννησεν η αμαρτία, τον πρωτότοκον έκγονον του αρχεκάκου δαίμονος».4
«Εαυτώ τον θάνατον ο Αδάμ διά της αναχωρήσεως του Θεού κατεσκεύασε, κατά το γεγραμμένον: Οι μακρύνοντες εαυτούς από Σού απολούνται. Ούτως ουχί Θεός έκτισε θάνατον, αλλ’ ημείς εαυτοίς εκ πονηράς γνώμης απεσπασάμεθα».5
«Ύπνος τοις δικαίοις ο θάνατος. Μάλλον δε προς κρείττονα ζωήν επιδημία».6
«Ει γαρ και εξ αμαρτίας ο θάνατος εισενήνεκται, αλλ’ όμως εις ευεργεσίαν ημών ο Θεός εχαρίσατο».7
«Θανάτου θάνατος ο Αυτού θάνατος γέγονεν».8
«Ο Χριστός τον φοβερόν όντα τη φύσει τη ημετέρα και φοβούντα το γένος ημών άπαν, λαβών και τον φόβον αυτού διαλύσας άπαντα, παρέδωκεν, ώστε και παρθένους καταπαίζειν αυτού».9
«Αποδημία πρόσκαιρος, ύπνος μακρότερος του συνήθους».10
«Αποθανών ου τεθνήξομαι, την ζωήν (δηλ. τον Χριστόν) έχων εν εαυτώ».11
«Χριστός ανέστη, λύσας των δεσμών Αδάμ τον Πρωτόπλαστον, και του άδου καταλύσας την ισχύν. Θαρσείτε πάντες οι νεκροί, ενεκρώθη ο θάνατος, εσκυλεύθη και ο άδης συν αυτώ, και ο Χριστός εβασίλευσεν, ο σταυρωθείς και αναστάς^ Αυτός ημίν εχαρίσατο την αφθαρσίαν της σαρκός^ Αυτός ανιστά ημάς και δωρείται την ανάστασιν ημίν, και της δόξης εκείνης μετ’ ευφροσύνης πάντας αξιοί, τους εν πίστει ακλινεί πεπιστευκότας θερμώς επ’ Αυτώ».12
«Η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού και η Κρίσις θα σηματοδοτήσουν διά τους πιστούς αιώνιον φως, αιώνια χαρά, αιώνια ζωή και μακαριότητα: «Και εξαλείψει απ’ αυτών ο Θεός παν δάκρυον από των οφθαλμών αυτών, και ο θάνατος ουκ έσται έτι, ούτε πένθος ούτε κραυγή ούτε πόνος ουκ έσται έτι, ότι τα πρώτα απήλθον».13
«Οι συνταφέντες, λοιπόν, με τον Χριστόν διά του βαπτίσματος γευόμεθα τον θάνατον μόνον ως μίαν προσωρινήν κατάστασιν, ως ένα μακρόν ύπνον μέχρι της κοινής αναστάσεως, οπότε και έχομε δεδομένας υποσχέσεις από το αψευδές άγιον στόμα Του ότι θα αξιωθούμε αθανάτου και ατελευτήτου ζωής συν Αυτώ.»
------------------------------------
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ: 1. Σοφ. Σολ. 1: 13. – 2. Σοφ. Σολ. 2: 24. – 3. Σοφ. Σειράχ, 41: 1. – 4. Μεγ. Βασιλείου, Εις την Εξαήμερον ΣΤ΄, ΕΠΕ 4, 214. – 5. Ότι ούκ εστιν αίτιος των κακών ο Θεός, ΕΠΕ 7, 110. – 6. Εις τον Μάρτυρα Βαρλαάμ, ΕΠΕ 7, 238. – 7. Ιωάν. Χρυσοστόμου, Εις τον ΡΙΔ΄ Ψαλμόν, ΕΠΕ 6, 528-530. – 8. Εις την Προς Ρωμαίους ΙΑ΄, ΕΠΕ 17, 50. – 9. Εις την αγ. Μάρτυρα Πελαγίαν, ΕΠΕ 37, 88. – 10. Εις τους Ανδριάντας Ε΄, ΕΠΕ 32, 116. – 11. Εις την Προς Φιλιππησίους Δ΄, ΕΠΕ 21, 426. – 12. ΤΡΙΩΔΙΟΝ. Εκδ. «ΦΩΣ», Αθήναι 1983, σ. 26. – 13. Αποκ. 21: 4.
