Απαντήσεις σε Απορίες
Τι θα απογίνει ο Ιούδας;
Σε μία 4σέλιδη επιστολή ο αναγνώστης κ. Π.Δ. από τη Ν. Πέραμο αναφέρεται εκτενώς στο αρχαίο πρόβλημα για την τύχη του Ιούδα, που παρέδωσε τον Χριστό στους Ιουδαίους και ύστερα από τη μεταμέλειά του αυτοκτόνησε. Λόγω της μεγάλης έκτασής δεν είναι δυνατή η δημοσίευσή της στο πλήρες, ωστόσο σημειώνουμε τα κύρια σημεία.
1. Πριν γεννηθεί ο Ιούδας, ο Δαβίδ με Πνεύμα Θεού, έκανε συγκεκριμένες προφητείες γι' αυτόν, π.χ. θα αποκτούσε αγρό αλλά ούτε αυτός ούτε κι άλλοι θα τον κατείχαν (Ψαλμ. 66/ξθ/25, 109/ρθ/8) και επρόκειτο να καταλάβει θέση, που θα αφαιρείτο απ' αυτόν, για να δοθεί σε άλλον (Πράξ. 1/α/16-20). Ως Απόστολος, στάθηκε από τους εκλεκτούς με πολύ ειδική εύνοια και ο Κύριος είχε πει: «Ουκ εγώ τους δώδεκα εξελεξάμην και εις εξ υμών διάβολος εστίν;» (Ιωάν. 6/ς/70), δηλαδή, γνώριζε εξαρχής ποιος θα Τον πρόδιδε (Ιωάν. 6/ς/6). Όμως προειδοποίησε τον Ιούδα για τον φοβερό του κίνδυνο; Έκανε κάτι απ' όσα αναγράφονται για να τον σώσει από τη φοβερή του τύχη; Ο Ιούδας, δεν βοηθήθηκε στο ελάχιστο! Ο Κύριος γνώριζε τι επρόκειτο να κάνει, όμως δε προσπάθησε να τον εμποδίσει. Αντίθετα είπε: «Ο ποιείς, ποίησον τάχιον» (Ιωάν. 13/ιγ/27), ωσάν να τον πίεζε στο φοβερό του έργο. Θα μπορούσε κάποιος να υποθέσει ότι ο Ιούδας, γεννήθηκε προορισμένος από τον Θεό με την κακή κλίση που θα κατέληγε στην πτώση του, όμως εμφανιζόταν όπως οι άλλοι Απόστολοι (Ιωάν. 13/ιγ/10-11).
2. Η ώθηση να εγείρει την πτέρνα του, εναντίον Ενός που τον έθρεψε (Ιωάν. 13/ιγ/18) και να Τον παραδώσει στους εχθρούς του, δεν προήλθε από μέσα του αλλά απ' έξω. Ο Ιούδας δε θα μπορούσε να προδώσει τον Χριστό από μόνος του, όμως ο Κύριος, ο Οποίος γνώριζε τι συνέβαινε στην καρδιά του Ιούδα, δεν ύψωσε το δάκτυλό Του, προκειμένου να τον αποτρέψει από τη φοβερή του πράξη. Ο Ιούδας αποδείχτηκε ο ίδιος κλέφτης. Έτσι μπορούμε καλά να υποθέσουμε ότι, τα χρήματα που έλαβε από την προδοσία, είχαν κάποια βαρύτητα να τον παροτρύνουν στο αμάρτημα. Ο Ιούδας είχε συνείδηση, που όταν κατάλαβε τι είχε διαπράξει, όχι μόνο επέστρεψε τα αργύρια, αλλά η θλίψη του τόσο τον επιβάρυνε, που αυτοκτόνησε. Τούτο μόνο αρκούσε να μας δείξει πώς ο ίδιος έκρινε το αμάρτημά του! Η εκτίμησή του για την αμαρτία που είχε διαπράξει ήταν, ότι έχασε το δικαίωμα της ζωής.
3. Γιατί ο Κύριος, δεν του έδωσε χέρι βοηθείας, όπως στην περίπτωση του Πέτρου, που δεήθηκε για να μη του λείψει η πίστη; (Λουκ. 22/κβ/31-32).
4. Μία μόνη φορά ο Κύριος μίλησε για όσα συνέβαιναν μέσα στον Ιούδα, όταν ο Σατανάς εισήλθε σ' εκείνον και αποχώρησε για να προδώσει τον Κύριόν του! Η αιτιολόγηση του γεγονότος ήταν, ότι έτσι έπρεπε να εκπληρωθούν οι Γραφές (Μάρκ. 14/ιδ/21, Ματθ. 26/κς/24). «ΓΕΓΡΑΠΤΑΙ!» Ο Θεός διακήρυξε ότι είναι «Σωτήρ πάντων ανθρώπων μάλιστα δε των πιστών» (Α~ Τιμ. 4/δ/10). Ο Ιούδας που στη διάρκεια της ζωής του δεν γνώρισε τον Θεό σαν Σωτήρα του^ στα χέρια του Κεραμέως έγινε «σκεύος εις ατιμίαν» και σαν τέτοιος απωλέσθη. Γνώρισε τον Χριστόν σαν Δάσκαλό του, όταν ήταν ένας από τους 12 Αποστόλους. Ο Θεός που απώλεσε τον Ιούδα, μόνο Αυτός μπορεί να τον σώσει, με βάση το αίμα που χύθηκε στον Γολγοθά. Ο Ιούδας πράγματι «απέθανε εν τω Αδάμ». Ας έχουμε σοβαρά υπόψη, ότι η καταδίκη και η κρίση είναι τα παράδοξα έργα του Θεού (Ησ. 28/κη/21), που αποτελούν εφήμερες και περιορισμένες ενέργειές Του.
5. Συχνά οι άνθρωποι διακρινόμαστε από κακεντρεχή μανία εκδικήσεως, η οποία εκτίθεται τόσο φανερά, στη στάση των χριστιανών απέναντι στον Ιούδα τον Ισκαριώτη. Ο Ιούδας υπάκουσε στον Χριστό και με την πράξη του, εκπλήρωσε τη Γραφή^ αντίστροφα οι χριστιανοί σήμερα, φροντίζουν να διαστρέφουν τους λόγους του Θεού, που αφορούν τον Ιούδα (Εκκλησιαστικά τροπάρια κ.ά.). Η αγάπη του Θεού είναι σοφή, αυτό θα αποδείξει η περίπτωση του Ιούδα. Η φοβερή πράξη του Ιούδα διαπράχθηκε κάτω απ' αυτή τη σκιά του σταυρού. Ποιος τολμάει να περιορίσει την αξία του αίματος του Γολγοθά; Ποιος τολμά να περιορίσει τη διαρκή αποτελεσματικότητα της μεγαλειώδους εκείνης θυσίας; Ο Θεός την κατέστησε ως βάση για την αποκαταλλαγή όλων (Κολ. 1/α/20). Και αυτό, γιατί Εκείνος έχει την ικανότητα, την σοφία και την αγάπη. (Ένα μέρος στο «άφες αυτοίς, ου γαρ ίδασι τι ποιούσιν», έχει και ο Ιούδας).
Οι απορίες του αγαπητού αναγνώστη είναι εύλογες, ωστόσο εμείς δεν έχουμε τις απαντήσεις. Τουλάχιστον δεν έχουμε τις βέβαιες απαντήσεις, επειδή, όπως ο ίδιος ο Χριστός δήλωσε: «Καθώς ο Πατήρ εγείρει τους νεκρούς και ζωοποιεί, ούτω και ο Υιός ούστινας θέλει ζωοποιεί. Επειδή ουδέ κρίνει ο Πατήρ ουδένα, αλλ’ εις τον Υιόν έδωκε πάσαν την κρίσιν» (Ιωάν. 5/ε/21-22).
Χωρίς αμφιβολία μπορούμε να πούμε ότι οι πράξεις του Ιούδα για τις οποίες γίνεται λόγος στα Ευαγγέλια είναι επίμεμπτες και κατακριτέες. Επίσης δεν λησμονούμε το λόγο του Χριστού που είπε: «Καλόν ήτο εις τον άνθρωπον εκείνον, αν δεν ήθελε γεννηθή» (Μάρκ. 14/ιδ/21). Ωστόσο, ποια θα είναι η τελική απόφαση του Θεού εν προκειμένω, είναι κάτι για το οποίο δεν έχουμε αρκετό φως και ως εκ τούτου παραμένουμε σιωπηλοί.
Γράφοντας ο Παύλος για κάποιον Αλέξανδρο χαλκέα, που του έκανε πολλά κακά, πρόσθεσε: «Ο Κύριος να αποδώση εις αυτόν κατά τα έργα αυτού» (Β~ Τιμ. 4/δ/14). Όπως όμως λέει μία αρχαία λειτουργική δέηση:
«Το βήμα Σου φρικτόν, και η κρίσις δικαία, τα έργα μου δεινά, αλλ’ Αυτός Ελεήμων, προφθάσας με διάσωσον, και κολάσεως λύτρωσαι· ρύσαι Δέσποτα, της των ερίφων μερίδος, και αξίωσον, εκ δεξιών Σου με στήναι, Κριτά δικαιότατε».
Δεν βιαζόμαστε, λοιπόν, να ρίξουμε τον λίθο του αναθέματος εκεί που δεν μας αρμόζει. Ό,τι και αν συμβεί τελικά με τον Ιούδα, δεν πρόκειται κανείς να φέρει αντίρρηση, επειδή ο Κύριος είναι «άμεμπτος εις τας κρίσεις» Του (Ψαλμ. 51/να/4). Υπήρξαν περιπτώσεις, όπως π.χ. του Μωυσή, που έχασε την είσοδο στη Γη της Επαγγελίας επειδή θύμωσε, του Ουζά, που κατακεραυνώθηκε επειδή άγγιξε την κιβωτό, του Ανανία και της Σαπφείρας που θανατώθηκαν επειδή παραποίησαν την αλήθεια, όμως πόσοι άλλοι από εμάς δεν πέφτουμε κάποτε σε παρόμοια αμαρτήματα, χωρίς όμως να δεχόμαστε άμεσα ανάλογη τιμωρία;
Ύστερα από τα παραπάνω, θα ήταν όχι μόνο δύσκολο αλλά και άδικο και άστοχο, να αναλάβουμε εμείς τη θέση του κριτή για να αποδώσουμε εκείνα για τα οποία ούτε αρμοδιότητα έχουμε ούτε τις προϋποθέσεις και τα δεδομένα βάσει των οποίων η κρίση μας θα μπορούσε ενδεχομένως να είναι ορθή. Ας μείνουμε συνεπώς με εμπιστοσύνη στο έλεος και την αγαθότητα του Θεού, που δεν πρόκειται να αδικήσει κανέναν. Ούτε τον Ιούδα ούτε και εμάς. |
