Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
Πάντοτε ευπρόσδεκτη
με τους Αναγνώστες
1. «Είναι αυτό υμνωδία;»
Ο αναγνώστης Α.Ε. έγραψε:
Σε σχέση με το άρθρο του προηγουμένου τεύχους «Είναι αυτό υμνωδία;», το οποίο με προβλημάτισε, έχω να σημειώσω κάποιες σκέψεις που αναπτύχθηκαν σε σχετική "συζήτηση" που είχα με έναν αδελφό. Καλό είναι να αναφέρονται οι λόγοι ευγνωμοσύνης αλλά δεν νομίζω ότι αυτό είναι απαραίτητο.
Αναφέρω χαρακτηριστικά ένα ψαλμό (ρλδ~), που λέει: «Ωδή των Αναβαθμών – Ιδού, ευλογείτε τον Κύριον, πάντες οι δούλοι του Κυρίου, οι ιστάμενοι την νύκτα εν τω οίκω του Κυρίου. Υψώσατε τας χείρας σας εις τα άγια και ευλογείτε τον Κύριον. Να σε ευλογήση ο Κύριος εκ Σιών, ο ποιήσας τον ουρανόν και την γην.» Εδώ δεν αναφέρεται ο λόγος για τον οποίο να ευλογούμε τον Κύριο και για να υψώσουμε τα χέρια μας στα άγια... Άρα; Δεν μας λέει τίποτα; Δεν νομίζω! Κάθε άλλο...
Συνήθως ο στιχουργός (των ύμνων) αναφέρει τους λόγους για τους οποίους υμνεί και δοξάζει τον Κύριο γιατί απλά έτσι του βγαίνει και εμπνέεται, άλλος πάλι στιχουργός δεν αναφέρει τους λόγους απλά έχει γράψει στίχους δοξολογίας και ευγνωμοσύνης προς τον Θεό, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μας λέει τίποτα ή ότι δεν μας αγγίζουν τα λόγια του!!!
Επίσης το ίδιο ισχύει και στον τελευταίο Ψαλμό (ρν~). Πού είναι οι λόγοι/αιτίες για τον αίνο; Θα ήθελα και τις δικές σας σκέψεις πάνω σ' αυτό.
ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Πρώτα απ' όλα ευχαριστούμε για την επικοινωνία και το καλό πνεύμα. (Θα χαιρόμασταν βέβαια περισσότερο αν γνωρίζαμε και το αληθινό σας όνομα). Χαιρόμαστε επίσης που η αρθρογραφία του "ΤΥΧΙΚΟΥ" προκαλεί συζητήσεις –άρα και ζωντάνια– μεταξύ αδελφών.
Αναφορικά με την αντίρρησή(;) σας θα μπορούσαμε να πούμε τα έξης:
1. Οι Ψαλμοί των αναβαθμών [αναβαθμοί=σκαλοπάτια] δεν ήταν μεμονωμένοι ύμνοι που ψάλλονταν "ξεκάρφωτα" και ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλο, άλλά μια σειρά Ψαλμών (από τον 120/ρκ μέχρι τον 134/ρλδ) που ψάλλονταν μαζί κατά την άνοδο του λαού προς τον Ναό της Ιερουσαλήμ στο όρος Σιών. Όλοι οι προηγούμενοι Ψαλμοί είναι γεμάτοι από «λόγους/αιτίες» για υμνολογία και δοξολογία προς τον Κύριο και αυτός ο τελευταίος Ψαλμός της σειράς μπορεί να εξηγηθεί ως το αποκορύφωμα ή το φινάλε της προηγηθείσας υμνολογίας.
2. Ο Ψαλμός 150/ρν~ έχει τουλάχιστον δύο ξεκάθαρους «λόγους/αιτίες»:
(α) «διά τα μεγαλεία αυτού»,
(β) «κατά το πλήθος της μεγαλωσύνης αυτού».
Ίσως θα μπορούσαμε να διακρίνουμε και άλλους τρεις στις φράσεις:
(ι) «εν τω αγιαστηρίω αυτού» [Δεν είναι λίγο να μπορείς να μπεις στο αγιαστήριο [ναό] του Θεού,
(ιι) «εν τω στερεώματι της δυνάμεως αυτού» [Ποιος έφτιαξε αυτό το στερέωμα;] και [Πόση είναι αυτή η δύναμη;] και
(ιιι) «πάσα πνοή ας αινή τον Κύριον» [Ποιος δίνει την πνοή (=ζωή), εκτός από τον Κύριο;]. Το «πάσα πνοή» προφανώς εννοεί «κάθε ζωντανό ον» που παίρνει πνοή από τον Θεό και γι' αυτό Τον ευγνωμονεί (Γεν. 7/ζ/22).
3. Τέλος, ακόμη και αν δεχόμασταν την άποψή σας ότι «Εδώ δεν αναφέρεται ο λόγος για τον οποίο να ευλογούμε τον Κύριο και για να υψώσουμε τα χέρια μας στα άγια...» και πάλι θα έπρεπε να προσέξουμε ότι ΤΟ ΠΛΕΙΣΤΟ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΨΑΛΜΩΝ της Βίβλου ακολουθούν διαφορετικό τρόπο και συνεπώς οι περιπτώσεις που αναφέρετε δεν είναι παρά ΕΞΑΙΡΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΟΥΝ ΤΟΝ ΟΡΘΟ ΚΑΝΟΝΑ.
Αντί για άλλη επιχειρηματολογία –όπως π.χ. πόσοι ύμνοι στα νεότερα υμνολόγια των Διαμαρτυρομένων (ιδιαίτερα εκείνων που χρησιμοποιούν οι νέοι) περιέχουν δογματικές αναλήθειες και κακοδιδασκαλίες που θα μπορούσαμε να γεμίσουμε σελίδες ολόκληρες– σας «ευλογούμε» με τα λόγια του Ψαλμού 103/ργ.
Ο ΑΞΙΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΑΣ ΔΟΞΑΖΕΤΑΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ! |
2. «Απαρνησάσθω εαυτόν»
Ο αναγνώστης Κ.Α. από την Αθήνα ρωτά:
Παρακαλώ γράψτε μου τη γνώμη σας: Τι σημαίνει να απαρνηθεί κάποιος τον εαυτόν του;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Το ερώτημά σας μπορεί να απαντηθεί με λίγα λόγια ως εξής:
Όταν στον Παράδεισο οι Πρωτόπλαστοι αποφάσισαν να "γνωρίζουν" το ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟ, στην πραγματικότητα αρνήθηκαν αυτό το δικαίωμα στον Θεό και Πλάστη τους. Έτσι έδωσαν (νόμιζαν) αξία στον εαυτό τους.
Η αντίθετη πορεία είναι να επιστρέψουμε τα πράγματα στην αρχική τάξη, δηλαδή ΠΡΩΤΑ Ο ΘΕΟΣ και ύστερα εμείς. Εκείνος Κύριος κι εμείς δούλοι Του. Εκείνος Πατέρας κι εμείς παιδιά Του.
Δυστυχώς, ακόμη και μεταξύ των Χριστιανών δύσκολα βρίσκονται εκείνοι που αποφασίζουν τελικά να παραμερίσουν (αρνηθούν) τον εαυτό τους και να κάνουν χωρίς προϋποθέσεις το θέλημα του Θεού, που είναι αγαθό και ευάρεστο και τέλειο. Κάπου πίσω στο μυαλό μας υπάρχει πάντα ο ΕΑΥΤΟΣ μας που θέλει να ελέγχει, να εγκρίνει, να ΣΥΝ-αποφασίζει. Αλλά έτσι αποτυγχάνουμε να εκτελέσουμε τις προϋποθέσεις που θέτει ο Κύριος και καταντούμε «δούλοι πονηροί».
Βέβαια το χωρίο συμπληρώνεται με το «αράτω τον σταυρόν αυτού», που σημαίνει να έχω ζωντανή την απόφαση, όχι μόνο στα λόγια αλλά και στην πρακτική μου ζωή, να μην ζω εγώ αλλά να ζει ο Χριστός εν εμοί. Οι άνθρωποι να διακρίνουν σ' εμένα και τις πράξεις μου κάτι άλλο, υπερανθρώπινο και χριστοειδές.
Για το λόγο αυτό ο λόγος του Θεού και το Πνεύμα Του μας ελέγχουν και μας βοηθούν να επανέλθουμε στη νέκρωση του εαυτού μας, και να γίνουμε κατάλληλοι να ευαρεστήσουμε στον Θεό.
Αυτά εν συντομία και με την ευχή εμείς να αποδειχθούμε «δούλοι αγαθοί». |
3.
Νεόφυτος Βάμβας
Με ευχαρίστηση λάβαμε το πόνημα με τίτλο «Νεόφυτος Βάμβας–Ο σοφός διδάσκαλος του Γένους», Αθήνα 2008, σελ. 32, του σεβαστού συγγραφέα κ. Στυλ. Μπαϊρακτάρη, με το οποίο εν συντομία βιογραφεί την άγνωστη στους περισσότερους ιστορική προσωπικότητα που με το έργο της μετάφρασης των Αγίων Γραφών στη Νεοελληνική γλώσσα, γαλούχησε με τα Ιερά Γράμματα και φώτισε το λαό μας όσο ίσως κανείς άλλος τις τελευταίες δεκαετίες. Είναι μία οφειλόμενη τιμή προς έναν εργάτη του πνεύματος που τόσο άδικα διώχθηκε και βλασφημήθηκε από το σκοταδιστικό κατεστημένο. |
