ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ
Προληπτική "αυτοκτονία"
Σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη και τους λόγους του Χριστού, η μόνη ασφαλής αντιμετώπιση της αμαρτίας είναι μια άλλης μορφής "αυτοκτονία", με τη μορφή της άρνησης του εαυτού μας. Ο Κύριος είπε: «Εάν τις θέλη να έλθη οπίσω μου, ας απαρνηθή εαυτόν και ας σηκώση τον σταυρόν αυτού και ας με ακολουθή» (Ματθ. 16/ις/24).
Δεν είναι τούτη αφαίρεση της ζωής αλλά μια πνευματική "αυτοκτονία", που καλούμαστε να αναλάβουμε προκειμένου να ακολουθήσουμε τον Χριστό – και άρα για να ζήσουμε ως χριστιανοί.
Όλοι είναι πρόθυμοι να καταλάβουν και να αποδεχτούν (τουλάχιστον στα λόγια), ότι δεν μπορείς να ακολουθείς τον Κύριο και ταυτόχρονα να υπηρετείς τον Διάβολο. Ακόμη μπορούν να συμφωνήσουν με τον λόγο του Χριστού ότι «Δεν δύνασθε να δουλεύητε Θεόν και μαμωνά» (Λουκ. 16/ις/13). Όμως να μην υπηρετείς τον εαυτό σου, αυτό κανείς ή έστω ελάχιστοι δέχονται και μόνο να το συζητήσουν.
–Αυτό είναι "αυτοκτονία!", απαντούν, και έχουν δίκαιο. Όμως δύο τινά υπάρχουν, ή θα ζω ΕΓΩ ή θα ζει ο ΧΡΙΣΤΟΣ μέσα από μένα. Μέση λύση δεν υπάρχει. Ο απόστολος Παύλος αυτό το κατάλαβε, το έζησε και μας το περιέγραψε: «Μετά του Χριστού συνεσταυρώθην· ζω δε ουχί πλέον εγώ, αλλ' ο Χριστός ζη εν εμοί· καθ' ο δε τώρα ζω εν σαρκί, ζω εν τη πίστει του Υιού του Θεού, όστις με ηγάπησε και παρέδωκεν εαυτόν υπέρ εμού» (Γαλ. 2/β/20).
Όποιος δεν κάνει αυτό το σημαντικότατο για τη ζωή του βήμα, δηλαδή εν όσω ζει να αρνηθεί τον εαυτό του, χωρίς βέβαια να αυτοκτονεί κυριολεκτικά, στην ουσία κάνει το απονενοημένο διάβημα απέναντι στον κόσμο. Ήταν για τούτο που ο Χριστός είπε ότι «όστις θέλει να σώση την ζωήν αυτού, θέλει απολέσει αυτήν· και όστις απολέση την ζωήν αυτού ένεκεν εμού, ούτος θέλει σώσει αυτήν» (Λουκ. 9/θ/24).
Και τι θα πρέπει να λεχθεί για εκείνους που λένε ότι είναι χριστιανοί αλλά πάνω και πριν από όλα έχουν τον εαυτό τους και τις επιθυμίες τους; Πάλι ο Παύλος θα γράψει: «Όσοι είναι του Χριστού εσταύρωσαν την σάρκα ομού με τα πάθη και τας επιθυμίας» (Γαλ. 5/ε/24).
Αν ο παραπάνω λόγος ισχύει προς τη μία κατεύθυνση, σίγουρα ισχύει και στην αντίστροφη, οπότε θα μπορούσε να διατυπωθεί: «Όσοι δεν εσταύρωσαν την σάρκα ομού με τα πάθη και τας επιθυμίας, ούτοι δεν είναι του Χριστού».
Στην εποχή των κάθε είδους εκπτώσεων που ζούμε, καλό είναι ο άνθρωπος να σκέπτεται τα παραπάνω με σοβαρότητα και υπευθυνότητα.
Νεαρός ήμουν όταν άκουσα το ρητό: «Όποιος πεθάνει πριν πεθάνει, δεν θα πεθάνει όταν πεθάνει!» και ομολογώ ότι πολλές φορές μέχρι τώρα το είδα να επαληθεύεται στη ζωή διαφόρων ανθρώπων, και στο κοντινό και στο μακρύτερο περιβάλλον. Ανθρώπων που έκαναν τους πιστούς, νόμιζαν ότι είναι πιστοί^ σαν τον Φαρισαίο της παραβολής, μάλιστα καυχιόνταν για την πίστη και την ορθοδοξία τους. Όμως δεν είχαν πεθάνει! Δεν είχαν "αυτοκτονήσει" ως προς τον παλαιό άνθρωπο, «τον κατά την προτέραν διαγωγήν, τον φθειρόμενον κατά τας απατηλάς επιθυμίας» (Εφεσ. 4/δ/22), με αποτέλεσμα να ζουν μια θλιβερή ζωή συμβιβασμών, που ούτε εκείνους ικανοποιούσε ούτε τον Θεό.
Βέβαια όλοι καταλαβαίνουν πως αυτή η προληπτική "αυτοκτονία" δεν αναφέρεται στην φυσική μας υπόσταση. Κανείς δεν θέλει να πεθάνουμε, και πρώτος απ' όλους ο Θεός που έχει δηλώσει: «Ζω εγώ, λέγει Κύριος ο Θεός, δεν θέλω τον θάνατον του αμαρτωλού, αλλά να επιστρέψη ο ασεβής από της οδού αυτού και να ζη!» (Ιεζ. 33/λγ/11).
Πρόκειται, όμως, για έναν "θάνατο" στον χώρο της πίστης. Ο Παύλος θα το εξηγήσει με τούτα τα λόγια: «Ούτω και σεις φρονείτε εαυτούς ότι είσθε νεκροί μεν κατά την αμαρτίαν, ζώντες δε εις τον Θεόν διά Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών» (Ρωμ. 6/ς/11). Είναι συνεπώς μια κατάσταση φρονήματος, μια πνευματική αντίληψη που επηρεάζει, διέπει και κυριαρχεί στην φυσική μας ζωή. Είναι μια απόφαση και στάση ζωής, που ανταποκρίνεται στο κάλεσμα: «Παραστήσατε εαυτούς εις τον Θεόν ως ζώντας εκ νεκρών, και τα μέλη σας όπλα δικαιοσύνης εις τον Θεόν» (εδ. 13).
Όταν ο Ιούδας έγραφε ότι «εν εσχάτω καιρώ θέλουσιν είσθαι εμπαίκται, περιπατούντες κατά τας ασεβείς επιθυμίας αυτών» (εδ. 18), δεν εννοούσε ανθρώπους εχθρικούς και ξένους προς την Εκκλησία –επειδή αυτοί χωρίς άλλο περπατούν σύμφωνα με τις ασεβείς επιθυμίες τους– αλλά αναφερόταν σε ανθρώπους που ζουν μέσα στην εκκλησία και στα λόγια μιμούνται τον χριστιανό, όμως στην πραγματικότητα περπατούν σύμφωνα με ό,τι τους αρέσει και ικανοποιεί τη σάρκα τους.
Σχολιάζοντας την περίπτωση του δυστυχούς Χρ. Ζαχόπουλου, ο εκδότης του περιοδικού «Ιωάννης ο Βαπτιστής» (Φεβρ. 2008, σελ. 30) έγραψε μεταξύ άλλων:
Της πτώσεως για αυτοκτονία προηγήθηκε η πτώσις στην αμαρτία. Εδώ είναι η τραγικότητα του χωρίς Χριστό και ελπίδα ανθρώπου. Ο Χριστός δεν διαπομπεύει τον πεσμένο. Τον παίρνει απ' το χέρι, τον ανυψώνει. Τον συγχωρεί. Αρκεί να λειτουργήσουν έγκαιρα τα δύο φωτεινά αντανακλαστικά του ανθρώπου: Η διαφάνεια και η μετάνοια.–Να, Χριστέ, τα προσωπικά μου δεδομένα. Αυτός είμαι! Ο άσωτος! Δέξαι με μετανοούντα και ελέησέ με!
Λύση της αμαρτίας για το θύμα (ή δράστη) δεν είναι η βουτιά της αυτοκτονίας. Είναι το άλμα της μετανοίας. Ο Θεός συγχωρεί. Οι άνθρωποι, δυστυχώς, διαπομπεύουν και εκβιάζουν!
Και έχει μεγάλο δίκαιο! Είναι ανάγκη για όλους μας, «διότι εις πολλά πταίομεν άπαντες» (Ιακ. 3/γ/2), να είμαστε προσεκτικοί ποιον ακολουθούμε και τίνος τις επιθυμίες ικανοποιούμε στη ζωή μας. Ο Θεός μάς διδάσκει μέσω του Αποστόλου Του: «Εις όντινα παριστάνετε εαυτούς δούλους προς υπακοήν, είσθε δούλοι εκείνου εις τον οποίον υπακούετε, ή της αμαρτίας προς θάνατον ή της υπακοής προς δικαιοσύνην» (Ρωμ. 6/ς/16).
Στο χέρι μας, λοιπόν, είναι το αν θα ζήσουμε πραγματικά και τελικά καταξιωθούμε να λάβουμε και την «αιώνιον ζωήν». |