Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΦΥΛΑΧΤΟ...
Την παραμονή της αναχώρησής του για τις Η.Π.Α. ο Αρχιεπίσκοπος κ. Χριστόδουλος δέχθηκε στην οικία του την επίσκεψη του Πρωθυπουργού της χώρας κ. Κ. Καραμανλή. Ο Πρωθυπουργός του εξέφρασε την αγάπη και συμπαράσταση τόσο του ιδίου όσο και ολοκλήρου του Ελληνικού λαού. Μάλιστα ο κ. Καραμανλής προσέφερε στον Προκαθήμενο της Ελλαδικής Εκκλησίας το προσωπικό του φυλαχτό, έναν χρυσό Σταυρό με Τίμιο Ξύλο, ως έκφραση ιδιαιτέρας αγάπης και εκτιμήσεως.
Το χειρότερο για μας δεν είναι που ο κ. Καραμανλής αποφάσισε να στερηθεί το "φυλαχτό" του, το χειρότερο είναι που ΤΟ ΔΕΧΤΗΚΕ ο Μακαριότατος...
Ύστερα από τα παραπάνω άρχισαν οι μεγάλες φωτιές που κατέστρεψαν την Πελοπόννησο, την Έβοια και άλλα μέρη της χώρας. Λέτε να φταίει το "ΦΥΛΑΧΤΟ" που έφυγε από τον κ. Πρωθυπουργό;..
Ήμαρτον Θεέ μου! Σε ποια εποχή ζούμε ακόμη σ' αυτόν τον δύσμοιρο τόπο... |
«GO WILD 4 JESUS!»
Με τον παραπάνω τίτλο διοργανώθηκαν εφέτος από κάποια χριστιανική διακονία στη χώρα μας καλοκαιρινές δραστηριότητες για νέους και εφήβους.
Δεν έχουμε εικόνα του προγράμματος ή των δραστηριοτήτων που έλαβαν χώρα σ' αυτές τις εκδηλώσεις και για τούτο δεν μπορούμε να κάνουμε σχόλια, ούτε καλά ούτε κακά.
Σίγουρα όμως ο ξενόγλωσσος τίτλος (=Γίνε άγριος για τον Ιησού) δεν μας ενθουσιάζει. Επιτέλους εμείς έχουμε μάθει ότι ο Χριστός ακόμη και τον δαιμονισμένο τον έκανε «σωφρονούντα» (Μάρκ. 5/ε/15), πόσο μάλλον τα φυσιολογικά μας παιδιά.
Ίσως βέβαια οι διοργανωτές θα είχαν να πουν ότι δεν ξέρουμε καλά τα αγγλικά και ότι (πέρα από όσα λένε τα λεξικά) η λέξη wild μπορεί να έχει και κάποια άλλη υπο-υπο-υπο-έννοια.
Ε, γι' αυτό λοιπόν, εμείς θα προτιμούσαμε μια πιο ανθρώπινη έκφραση κι ας αφήσουμε τα άγρια για το WWF... Επιτέλους, εδώ είναι Ελλάδα και ελληνικά μιλάμε ακόμη! |
ΚΑΛΟΠΕΡΑΣΕ, ΧΑΛΑΡΩΣΕ, ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΕ...
Στην περιοδική «Έκδοση Νέων» της ΠΙΣ, (Μάιος-Ιούνιος 2007) διαβάσαμε τις παρακάτω σκέψεις του εκδότη κ. Η. Αρμένη σχετικά με το είδος "χριστιανισμού" που επικρατεί στις μέρες μας–ιδιαίτερα μεταξύ των νεών.
«Σήμερα η φιλοσοφία του κόσμου: «βολέψου, καλοπέρασε, χαλάρωσε, διασκέδασε», έχει διεισδύσει στο νου πολλών πιστών του Χριστού, οι οποίοι δίνουν την εικόνα μιας τεμπέλικης και συμβιβασμένης εκκλησίας.
Λένε λοιπόν: «Το Σάββατο θα πάμε στο χριστιανικό πάρτι, την Κυριακή στην εκκλησία, την Τρίτη στο σπίτι του Νίκου, την Τετάρτη να δούμε κάποια ταινία, την Πέμπτη πάμε για καφέ... την Παρασκευή έχουμε βραδιά λατρείας... γέμισε η εβδομάδα με καλά πράγματα... Τι ωραία που είναι η χριστιανική ζωή...! Τι Καλός που είναι ο Θεός...!» Όλα είναι χτισμένα γύρω απ’ τον εαυτό τους και πάνω στην καλοπέραση. Αν τους ρωτήσεις πού υπηρετούν, θα σε κοιτάξουν παράξενα, γιατί ο έλεγχος τους ενοχλεί κι αν σε συμπαθούν, μπορεί να σου απαντήσουν: «Το ψάχνω, δεν θέλω να κάνω λάθη, περιμένω για οδηγία». Οι περισσότεροι είναι σαν τους αιώνιους φοιτητές, χρόνια περιμένουν οδηγία και συγχρόνως σπαταλούν τη ζωή τους και τα χαρίσματα που ο Θεός τους έδωσε.
Οι πιστοί που ζουν μ’ αυτή τη νοοτροπία, δεν θα αποφύγουν να θερίσουν ό,τι έσπειραν. Γιατί δεν καλεστήκαμε να ζήσουμε για τον εαυτό μας, αλλά για Κείνον.
Απολύτως αληθινά όλα τα παραπάνω, μόνο που οι υπεύθυνοι των διαφόρων εκκλησιών, στην προσπάθειά τους να κρατήσουν γύρω τους τους νέους ανθρώπους, κάνουν ό,τι μπορούν προς την αντίθετη κατεύθυνση και σ' αυτό το πνεύμα διαμορφώνουν τις λεγόμενες "εκδηλώσεις λατρείας" και άλλες "μορφές διακονίας". Γι' αυτό δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που το μόνο που ενδιαφέρει είναι το συναίσθημα, το πώς θα περάσουμε, το ζήσαμε καλά.Ένας παρατηρητής σημείωσε κάποτε: «Ξεκινούν με συμπροσευχή και καταλήγουν με συμπόσια». Και δεν ήταν καθόλου υπερβολικός σ' αυτό που έλεγε!
Υπάρχει ωστόσο κάτι ακόμη. Οπωσδήποτε, είναι καλό και αναγκαίο οι νέοι να δραστηριοποιούνται σε κάθε είδους «αγαθό έργο» αλλά ποιοι νέοι; Και με ποια κίνητρα; Είναι κι αυτό κάτι που πρέπει να εξετάζουν κάποιες φορές οι αρμόδιοι των σχετικών διακονιών. |
ΠΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ;
Θεωρούμε χρήσιμο να αντιγράψουμε κάποια ενδεικτικά σημεία από ένα φυλλάδιο που κυκλοφόρησε στις Ρωμαιοκαθολικές Εκκλησίες των Κυκλάδων, αναφερόμενο στις σχέσεις Ρωμαιοκαθολικών και Ορθοδόξων με την ελπίδα να φωτιστούν περισσότερο οι αρχικές μας σκέψεις σχετικά με το ποια είναι η Εκκλησία του Χριστού.
Ο Ιησούς Χριστός, την παραμονή του θανάτου του προσευχόταν στον Πατέρα του να διατηρήσει ενωμένους όλους τους μαθητές του. Δυστυχώς οι μαθητές του, ερμηνεύοντας διαφορετικά τα λόγια του, με την πεποίθηση ότι ο καθένας τα ερμήνευε σωστά, χωρίστηκαν σε διάφορες ομολογίες.
(...) Με το Βάπτισμα δε γινόμαστε [Ρωμαιο]καθολικοί ή ορθόδοξοι αλλά χριστιανοί. Το βάπτισμα μας ενσωματώνει στον Ιησού Χριστό, γι' αυτό όλοι οι βαπτισμένοι αποτελούμε το ένα και το αυτό σώμα του Χριστού, δηλαδή τη «μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία». (...) Αν και ουσιαστικά είμαστε ενωμένοι και όλοι οι χριστιανοί αποτελούμε τη μία Εκκλησία του Χριστού, υπάρχουν ωστόσο μερικές διαφορές που δεν πρέπει να υποτιμούμε.
(...) Άλλες διαφορές (...) δεν αγγίζουν την ενότητα, αλλά εκφράζουν τον πνευματικό πλούτο, τον πλουραλισμό και την ελευθερία των χριστιανών. Κάθε Εκκλησία ζει την πίστη της με το δικό της τρόπο, με τη δική της ιδιοσυγκρασία. Εξάλλου διαφορετικές είναι οι συνθήκες μέσα στις οποίες ζει κάθε Εκκλησία. Το κακό αρχίζει τη στιγμή που μια Εκκλησία κάνει απόλυτο και μοναδικό το δικό της τρόπο, τις δικές της παραδόσεις και δεν αναγνωρίζει στην άλλη Εκκλησία το δικαίωμα να ζήσει το χριστιανισμό με το δικό της τρόπο.
(...) Οι διαφορές οφείλονται σε ιστορικούς, πολιτιστικούς και γεωγραφικούς-τοπικούς λόγους. Στο ότι μία Εκκλησία ανέπτυξε μονομερώς μια αλήθεια, αφήνοντας στην αφάνεια την άλλη. Συχνά η διαφορετική κουλτούρα των λαών οδήγησε σε διαφορετικά κριτήρια ερμηνείας της Αγίας Γραφής που έφεραν διαφορετικά συμπεράσματα. (...) Αν οι χριστιανοί ζούμε με ειλικρίνεια και γνησιότητα το Ευαγγέλιο, θα βρεθούμε αυτόματα ενωμένοι. Η μισαλλοδοξία και ο φανατισμός είναι σαφείς ενδείξεις ότι δεν είμαστε γνήσιοι μαθητές του Χριστού, ο οποίος κήρυξε την αδελφοσύνη και την αγάπη. (...) Έτσι, αν κάποτε οι χριστιανοί αποξενώθηκαν χωρίς να το καταλάβουν, θα έρθει μια μέρα που θα κοιταχτούν στα μάτια και θα βρεθούν και πάλι αδέλφια. (...)
Πόσο όμορφα λόγια, μόνο που υπάρχουν και εκείνα που αποσιωπήσαμε μέσα στις παρενθέσεις. Αν έλειπαν αυτά, θα συνυπογράφαμε το παραπάνω κείμενο με μεγάλη προθυμία και χαρά.
Είναι όμως τούτα τα "άλλα"... που θα εξακολουθήσουν, δυστυχώς, να κρατούν χωριστά τους χριστιανούς. Τα "άλλα" τα δικά σας και τα "άλλα" τα δικά μας. Επειδή στην πραγματικότητα είμαστε ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ που θέλουμε να υπάρχουν όλα αυτά, άλλοι για να διεκδικούμε ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟ και άλλοι για να ΠΕΡΝΑΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ.
Ηταν για τούτο που ο Χριστός είπε: «Εάν τις θέλη να έλθη οπίσω μου, ας απαρνηθή εαυτόν και ας σηκώση τον σταυρόν αυτού καθ' ημέραν και ας με ακολουθή» (Λουκ. 9/θ/23). Εμείς είμαστε συχνά πρόθυμοι να απαρνηθούμε τον εαυτό μας μέχρι σημείου στέρησης, αλλά να απαρνηθούμε και τα του εαυτού μας... –δηλαδή παραδόσεις, αντιλήψεις, ιστορία– ε, αυτό πάει πολύ^ πάρα πολύ! |