Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
Προσπαθούμε να διατηρούμε το ύφος και την ορθογραφία του πρωτότυπου.
Πότε ήταν καλύτερα; Στο περιοδικό «Απεραντιακά» (τεύχ. 118, σελ. 20) διαβάσαμε μεταξύ άλλων τα παρακάτω αληθινά που υπογράφει ο δάσκαλος κ. Λ. Μπαλτάς. Αντιγράφουμε με συντμήσεις.
Στα μαύρα και πικρά χρόνια της μακρόχρονης σκλαβιάς (1453-1821) με βαριά καριδά ο φορολογούμενος ραγιάς εκπληρώνει τις φορολογικές του υποχρεώσεις. Οι άνθρωποι του Αγά εκείνο το φθινοπωρινό πρωινό του 1706 αποδεκατίζουν –όπως κάθε χρόνο– το βιος του κοσμάκη. Αβάσταχτος ο πόνος και η οργή του σκλαβωμένου Έλληνα, ξέρει όμως ότι είναι σκλάβος και επιστρατεύει υποκριτικά καλωσυνάτη υποδοχή των φοροεισπρακτόρων της "Δεκάτης".
–Έχεις 117 πρόβατα, λέει ο επικεφαλής. Τα 7 είναι αφορολόγητα, από τα υπόλοιπα 110 τα 11 είναι για το Βεζίρι. Έχεις και 54 κατσίκες. Οι 4 αφορολόγητες, από τις υπόλοιπες 50 οι 5 είναι ο φόρος για τον πολυχρονεμένο.
–Η σοδειά σου από το στάρι έφτασε φέτος τα 23 φορτώματα. Τα 3 αφορολόγητα και από τα υπόλοιπα 20 τα 2 πάνε για τον Αφέντη...
Πέρασαν τα χρόνια, ξημέρωσε η πολυπόθητη λευτεριά και ο αδέσποτος Έλληνας της 6ης γενεάς (2006) εκπληρώνει σήμερα υπεύθυνα και ευσυνείδητα τα φορολογικά του καθήκοντα...
Ο παμπάλαιος φόρος της Δεκάτης (10%), ήταν άδικος, ήταν δυσβάστακτος, ήταν δύσκολος και καταργήθηκε.
Η "απρόσωπη" κυρία Εφορία, έχει βελτιώσει χρόνο με το χρόνο τις επιδόσεις της και εισπράττει μόνο μετρητά και μάλιστα προκαταβολικά...
–Έχεις 100 ευρώ; Τα 71 είναι για σένα και 29 για το κράτος. [Με άλλα λόγια το κράτος εισπράττει σήμερα όχι 10% που έπαιρνε ο Τούρκος αλλά 30%]. Τότε δεν υπήρχαν κομπιούτερ, κομπίνες και κουμπάροι. Γι' αυτό πλήρωναν οι σκλάβοι την αβάστακτη φορολογία της Δεκάτης.
Άραγε κέρδισε φορολογικά ο λαός μας αποκτώντας την "ελευθερία" του από τον Τούρκο δυνάστη ή σήμερα υποφέρει κάτω από χειρότερους "δυνάστες", μόνο που αυτή τη φορά είναι συμπατριώτες του, όχι υπηρέτες του Σουλτάνου αλλά των Βρυξελλών; Εσείς ξέρετε καλύτερα! |
- Πίστευε και μη ερεύνα!
Στο περιοδικό «Πειραϊκή Εκκλησία» (τεύχ. 183, σελ. 14) διαβάσαμε ένα ωραίο "παραμύθι" γραμένο από τον Αρχιμ. Εφραίμ Παναούση με τίτλο «Η Μάνα στα τείχη». Αντιγράφουμε μια διήγηση που περιέχετε και με την οποία κατακλείει το εν λόγω κείμενο:
«Το λοιπόν κάποτε στον Παράδεισο μπροστά στην όμορφη πόρτα του καθόταν ο Άγιος Πέτρος και καλοδεχόταν τα παιδιά του Θεού που είχαν κερδίσει τη Βασιλεία Του. Σαν νύχτωνε, ο Άγιος έκλεινε τα θυρόφυλλα και μετρούσε στα τεφτέρια του πόσοι είχανε μπει στον Παράδεισο. Ύστερα έβαζε τα ονόματά τους πλάι σε κείνους που ήταν ήδη μέσα από καιρό και έβρισκε τον αριθμό.
Το άλλο πρωί μετρούσε πάλι τους παραδεισένιους ανθρώπους και πήγαινε ν‘ ανοίξει την πόρτα. Μα για καιρό έβλεπε τούτο το παράδοξο. Ενώ αποβραδίς είχε μετρήσει πως αυτοί που είχανε μπει στον Παράδεισο ήτανε δέκα, την άλλη μέρα μετρούσε άλλους τρεις παραπάνω.
-Μα πώς γίνεται αυτό; σκεφτόταν.
Μία και δυο πηγαίνει στον αφέντη Χριστό και του λέει αυτό που τον απασχολεί.-Να φυλάξεις βάρδια, είπε ο Χριστός κι ο Άγιος έσκυψε ταπεινά το κεφάλι και γύρισε στο διακόνημά του.
Το ίδιο βράδυ ο απόστολος του Θεού φύλαξε κατά την προσταγή του Χριστού και σαν ξημέρωσε είχε έτοιμη την απάντηση.
-Λοιπόν; είπε ο Κύριος.
-Το βράδυ... Κύριε... που κλείνει ο Παράδεισος ανεβαίνει η Μάνα Σου στα
τείχη και βάζει από 'κει τους ανθρώπους!».Άμα τέλειωσε τη διήγηση ο γερο-Πέτρος έκανε το σταυρό του και μετά οι άλλοι μοναχοί.
Και είναι αλήθεια αυτή η ιστορία; ρώτησε ένας προσκυνητής το γερο-Πέτρο.
Ήμαρτον, Θεέ μου! έκαμε ο γέροντας ενοχλημένος από την "απιστία" του επισκέπτη.
Δεν θέλουμε να κρίνουμε τον "παπούλη" που αναφέρεται στην ιστορία. Αγραμματος άνθρωπος ήταν, κάποια ηλικία είχε, ήταν και αρκετά εύπειστος. Αναρωτιώμαστε εντούτοις: Με τέτοια παραμύθια ελπίζουν ότι θα φωτιστεί ο λαός μας οι εκδότες της «Πειραϊκής Εκκλησίας» και ο νέος τους επίσκοπος;
Από τα αναφερόμενα στην εν λόγω διήγηση ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟ! Δεν στηρίζονται διόλου στις Άγιες Γραφές και αλίμονο σ' εκείνους που πιστεύουν "χωρίς να ερευνούν" τέτοια γεννήματα που μόνο μεγάλη ή άρρωστη φαντασία θα μπορούσε να παράγει. Κρίμα!! |
- Μετανοείτε!
Σε άρθρο του κ. Σπύρου Ζωδιάτη στο περιοδικό «Η Φωνή του Ευαγγελίου» τ(Ιούν. 2007), διαβάσαμε και τα εξής:
Το γεγονός ότι μάς καλεί ο Θεός σε μετάνοια σημαίνει ότι το θαύμα της αλλαγής της φύσης μας σίγουρα μπορεί να γίνει. Προσέξτε, δεν εννοώ μ' αυτό να πάψουμε να κάνουμε κάτι που κάνουμε και ν' αρχίσουμε να κάνουμε κάτι που δεν κάνουμε, αλλά να γίνουμε κάτι που δεν είμαστε και να πάψουμε να είμαστε αυτό που είμαστε. Από αμαρτωλοί δε θα γίνουμε σε μια στιγμή τέλειοι, αλλά θα γίνουμε συγχωρεμένοι αμαρτωλοί, που καθημερινά κάνουν πράξη τη ζωή του Χριστού. Ο Χριστός δεν καλούσε τους ανθρώπους απλά ν' αφήσουν συγκεκριμένες αμαρτίες, αλλά να μετανοήσουν.
Πάρα πολλοί χριστιανοί βρίσκονται σήμερα μπλεγμένοι σ' αυτό το ζήτημα εξαιτίας κακών διδασκαλιών. Κάποιοι νομίζουν ότι θα κερδίσουν ΜΟΝΟΙ τη σωτηρία τους, αν κάνουν αυτό ή το άλλο. Άλλοι, αντίθετα, νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν Ο,ΤΙ ΤΟΥΣ ΑΡΕΣΕΙ, μιας και ο Χριστός τους έσωσε... αμετανόητους! Πόσο μεγάλο και σοβαρό είναι λοιπόν το κάλεσμα ΣΕ ΜΕΤΑΝΟΙΑ με το οποίο άρχισε ο Χριστός το έργο Του! |
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ