Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους

Μήπως τελικά  είμαστε  "χριστιανοί ειδωλολάτρες";

Η Ξένια, ο Νίκος και
η "αγία" του Αιγάλεω...

 

Η ιστορία που θα διηγηθώ πάει πολλά χρόνια πίσω, γύρω στο 1968. Η Ξένια ήταν μια συμπαθής κοπέλα με την οποία εργαζόμασταν στην ίδια επιχείρηση. Ο Νίκος ήταν ένας ευπαρουσίαστος άντρας αρκετά νέος και συνάμα διέθετε αυτοκίνητο εκείνη την εποχή που λίγοι στην Αθήνα διέθεταν τέτοιο "εξάρτημα". Όσον αφορά την "αγία", γι’ αυτήν θα μιλήσουμε λίγο παρακάτω.

Η σχέση της Ξένιας με το Νίκο προχωρούσε καλά. Έτσι φαινόταν στην αρχή. Κάθε απόγευμα ερχόταν και την έπαιρνε από το εργοστάσιο για να πάνε βόλτα. Η Ξένια έλπιζε πως σύντομα θα έκαναν τη δική τους οικογένεια και όσα συνήθως φαντάζονται τα κορίτσια... όταν ξαφνικά έσκασε το πυροτέχνημα αφού η Ξένια έμαθε απροσδόκητα πως ο Νίκος ήταν ήδη παντρεμένος και μάλιστα είχε δύο παιδιά.

Εκείνη την πολιτιστικά και κοινωνικά "καθυστερημένη" εποχή, τα πράγματα δεν ήταν εύκολα για την Ξένια και τον Νίκο. Ούτε αυτόματο διαζύγιο υπήρχε ούτε η κοινωνία ήταν το ίδιο εύκολη όπως τώρα να δεχτεί μια παράνομη συμβίωση κ.λπ. Η λύση βρέθηκε στα χέρια της "αγίας" Αθανασίας του Αιγάλεω.

Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία αναγνώστες του «Τ» θα θυμούνται την εν λόγω "αγία" και τη δράση της, που παρά τις πολλές δικαστικές και άλλες διαμάχες ποτέ δεν καταδικάστηκε αφού είχε μεγάλη πολιτική υποστήριξη.

Η εν λόγω "αγία" είχε μια ειδική χάρη, αφού "η Παναγία", όπως έλεγε η ίδια και πίστευαν οι ακόλουθοί της, ερχόταν και έγραφε στους μαστούς της ανορθόγραφα ορνιθοσκαλίσματα που, δήθεν θεία "μηνύματα" με τα οποία οι οπαδοί του φαινομένου μπορούσαν –πάντα με το αζημίωτο—να πληροφορηθούν για την βούληση της "μητέρας του Θεού", τι έπρεπε να κάνουν σε διάφορες περιπτώσεις που αντιμετώπιζαν στη ζωή τους.

Η συμπαθής Ξένια κατέφυγε τότε στη βοήθεια της "αγίας", ζητώντας το απλούστατο και αυτονόητο για εκείνην, να χωρίσει το Νίκο η γυναίκα του, να του δώσει διαζύγιο και στη συνέχεια η Ξένια να παντρευτεί τον διαζευγμένο "θεία δυνάμει" Νίκο, μέχρι εκείνος να βρει ίσως μια άλλη αφελή κοπέλα που θα πίστευε στην "αγάπη" του...

Φαίνεται όμως ότι τα μηνύματα της "Παναγίας" στους μαστούς της "αγίας" δεν ήταν αρκετά σαφή, γι’ αυτό και η Ξένια μας πήγαινε κάθε εβδομάδα στο "ιερό" της για να ζητήσει φως και οδηγία στο πρόβλημά της.

Ήρθε όμως ο καιρός που εγώ έπρεπε να πάω στο στρατό για τη θητεία μου και όταν επέστρεψα, ύστερα από πολλούς μήνες, η Ξένια είχε φύγει από την επιχείρηση, οπότε χάθηκαν και τα ίχνη της και η συνέχεια του "ειδυλλίου" που τόσο στηριζόταν στη βοήθεια της "αγίας" και της "θείας δύναμης" που υποστήριζε ότι αντιπροσώπευε...

Ο λόγος που αναφερθήκαμε στην ιστορία της Ξένιας είναι επειδή πολλοί χριστιανοί σήμερα λειτουργούν με παρόμοιο τρόπο. Έχουν εκφυλίσει την πίστη τους σε μια ειδωλολατρική και δεισιδαιμονική υπόθεση που το μόνο που της λείπει ίσως είναι τα ωροσκόπια, οι κρύσταλλοι, τα θυμιάματα και άλλα παρόμοια αρχαιοκατάλοιπα ή μοντέρνα νεοεποχήτικα τερτίπια.

Αναρωτιόμαστε π.χ. πόσοι χριστιανοί έσπευσαν να κάνουν το γάμο τους στις 7-7-07 για να έχουν την ευλογία του μαγικού αριθμού της τελειότητας (777), όπως το ίδιο ακριβώς έκαναν αρκετοί σατανολάτρες στις 6-6-06 για να έχουν την "δύναμη" του μαγικού αριθμού του Αντίχριστου (666).

Πόσοι χριστιανοί δεν σπεύδουν στη χώρα μας σε διάφορες χαρισματικές προφήτισσες και στο εξωτερικό σε διάφορους τηλευαγγελιστές και άλλους θρησκευτικούς απατεώνες, για να επιτύχουν την "θεία εύνοια" στα κυρίως κοσμικά και σαρκικά "αιτήματά" τους; Πόσοι δεν ζητούν "θεία υποστήριξη" για να αθωωθούν στο δικαστήριο όταν κατηγορούνται για προφανείς παράνομες πράξεις τους όπως παραβάσεις της τροχαίας, αυθαίρετες οικοδομές κ.λπ.; Πόσοι αδιαφορούν να ασφαλιστούν πιστεύοντας πως το δικό τους σπίτι ή αυτοκίνητο είναι προστατευμένο από κάποιο μαγικό "κοκαλάκι νυχτερίδας" ή λαδάκι απατεώνων όπως η Marylin Hickey, για την οποία γράψαμε στο παρελθόν; (Ιαν. 2003).

Υπόψιν ότι σήμερα με τη δορυφορική τηλεόραση, πλήθος θρησκευτικών σαλτιμπάγκων και απατεώνων έχουν ευρεία είσοδο σε πολλά ελληνικά σπίτια, διαδίδοντας και υποστηρίζοντας τις ψεύτικες διδασκαλίες τους συνήθως με το αζημίωτο.

Αν όμως ήθελε κάποιος να τονίσει το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της ειδωλολατρίας απέναντι στην πίστη και την αποκάλυψη του Θεού της Βίβλου, εύκολα και με ασφάλεια θα μπορούσε να διακρίνει πως αυτό ήταν και είναι η διάκριση ανάμεσα στο ΤΙ ΘΕΛΩ ΕΓΩ και στο ΤΙ ΘΕΛΕΙ Ο ΘΕΟΣ.

Ο αρχαίος ειδωλολάτρης έφτιαχνε τον θεό του σύμφωνα με τα γούστα του. Τον ήθελε έκφυλο και δούλο σε σαρκικά πάθη (Ζευς, Διόνυσος, Αφροδίτη, Έρωτας), τον έφτιαχνε ανάλογα και ύστερα του ζητούσε βοήθεια στις δικές του αταξίες. Αν τον ήθελε βοηθό στους πολέμους του (Άρης, Αθηνά), αρκούσε να δώσει ανάλογες οδηγίες στον κατασκευαστή του ειδώλου. Το ίδιο όταν τον ήθελε απατεωνίσκο, κλεφτράκο, ψεύτη (Ερμής) κ.ο.κ.

Οι θεοί των ειδωλολατρών δεν είχαν προσωπικότητα, δεν είχαν αρχές, δεν είχαν αυτονομία. Ήταν όργανα του ανθρώπου. Έπρεπε να ακούνε τους ανθρώπους και να κάνουν ό,τι και όσα οι άνθρωποι τους ζητούσαν. Σε διαφορετική περίπτωση ο άνθρωπος είχε το δικαίωμα να καταστρέψει το είδωλο, να το λυώσει –αν ήταν από μέταλλο– και να κατασκευάσει κάποιον άλλο θεό, περισσότερο βολικό στα αιτήματά του. Αλλά το ίδιο περίπου συμβαίνει και σήμερα.

Οι Πεντηκοστιανοί/Χαρισματικοί, π.χ., αν δεν πάρουν την απάντηση που θέλουν από τον Benny Hinn, θα στραφούν στον Kopeland κι αν ούτε αυτός τα καταφέρει, θα πάνε στον Joshua ή κάποιον άλλον από τους εκατοντάδες επαγγελματίες ιεροκήρυκες, θεραπευτές και θαυματοποιούς...

Οι Ορθόδοξοι, από την άλλη πλευρά, αν δεν πάρουν την απάντηση που θέλουν από τον άγιο Φανούριο –αφού μάλιστα του φτιάξουν και την καθιερωμένη πίτα ή αποδειχθεί ανώφελη η επίσκεψή τους στο δείνα μοναστήρι, θα καταφύγουν σε κάποιο άλλο "μεσιτικό γραφείο" και εν ανάγκη σε κάποιον "Αθωνίτη" Παΐσιο ή Ανάργυρο ή Πατάπιο...

Οι Ρωμαιοκαθολικοί από το μέρος τους θα στραφούν στη Λούρδη ή στη Φάτιμα και άλλους τόπους προσκυνήματος, πάντα με το ίδιο κίνητρο.

Το ζητούμενο κάθε φορά είναι να γίνει ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ, και το οποίο ο Θεός υποτίθεται ότι είναι υποχρεωμένος να εκτελέσει, είτε ως πληρωμή σε κάποιο μας "τάμα" είτε ως ανταπόδοση σε κάποια "χρηματική σπορά" που κάναμε σύμφωνα με την οδηγία των παραπάνω χαρισματικών απατεώνων και ψευδοδιδασκάλων.

Στο σημείο αυτό μπορούμε να απαντήσουμε εγγράφως και συλλογικά σε μερικούς που έκφρασαν το παράπονο, γιατί ονομάζουμε "θρησκευτικούς απατεώνες" διάφορους ανθρώπους που δημόσια εκμεταλλεύονται τον πόνο και την άγνοια των συνανθρώπων τους αφού –έτσι κι αλλιώς— «κάποιες θεραπείες συμβαίνουν στις εκδηλώσεις τους». Η απάντησή μας είναι πάρα πολύ απλή^ διότι και στα αρχαία Ασκληπιεία υπήρχαν πολλοί που πίστεψαν ότι θεραπεύτηκαν ή και όντως θεραπεύτηκαν –δεν μπαίνουμε εδώ στη συζήτηση του πώς και γιατί—όπως άλλωστε είναι φανερό από τα διάφορα αναθήματα που άφηναν στους ναούς περιγράφοντας μάλιστα την πάθηση και την ίασή τους, όπως το ίδιο συμβαίνει και σήμερα σε διάφορες εικόνες όπου εκατοντάδες άνθρωποι αφήνουν χρυσά και άλλα αναθήματα σε έκφραση της ευγνωμοσύνης τους επειδή "πήραν το αίτημά τους" και συνεπώς έπρεπε "να πληρώσουν" το θείο "για τον κόπο του", όπως π.χ. κάνουν μερικοί που πληρώνουν τον ταχυδρομικό διανομέα που τους έφερε την σύνταξη στο σπίτι τους.

Από την στάση όμως που δείχνουμε απέναντι στον Θεό μας, φανερώνεται και η εικόνα που έχουμε γι’ αυτόν. Αν δηλαδή είναι ΚΥΡΙΟΣ ή ΥΠΗΡΕΤΗΣ μας.

Μερικοί ανάγουν το ζήτημα σε υπόθεση προτίμησης ή κουλτούρας. (Κουλτούρα είναι μια νέα "λέξη καραμέλα" που συχνά αντιπροβάλλεται ως "μαγική απάντηση" από πολλούς ξενόφερτους ή επηρεασμένους από ξένα κινήματα νεαρούς, που άλλοτε μεν έχουν κάποιο δίκιο έναντι σε αποστεωμένους "παραδοσιολάτρες" οι οποίοι δεν είναι σε θέση να ξεκολλήσουν από άνοστες πρακτικές που τίποτα δεν προσθέτουν στην ουσία του Ευαγγελίου, απλά και μόνο επειδή έτσι έκανε κάποιος πριν από διακόσια χρόνια, άλλοτε δε χρησιμοποιούν τη λέξη σαν δικαιολογία κάθε μορφής ανευθυνότητας και σαρκικότητας.

Από τον τρόπο, λοιπόν, με τον οποίο αντιμετωπίζει κάποιος τον λόγο του Θεού, μπορεί εύκολα να χαρακτηριστεί ως αληθινός Χριστιανός ή ως "ειδωλολάτρης χριστιανός". Αν η Βίβλος είναι κανόνας της ζωής σου και ελεγκτής στις πράξεις σου, τότε ο Θεός είναι στη σωστή θέση. Αν όμως η Βίβλος γίνεται "θερμόμετρο" που εμείς ρυθμίζουμε ώστε να δείχνει το νούμερο που θέλουμε, τότε φίλοι μου δεν είμαστε Χριστιανοί αλλά μάλλον "χριστιανοί ειδωλολάτρες".

Είναι ο Θεός και ο Χριστός μας ζωντανές προσωπικότητες με άμεσο ενδιαφέρον για τη ζωή μας, ή μήπως είναι "θεοί" ξεχασμένοι πάνω σε κάποιον Όλυμπο για να τους θυμόμαστε μόνο όταν χρειαζόμαστε "κάποιος να σπρώξει το δικό μας καρότσι, με το φορτίο που εμείς φορτωθήκαμε, στην κατεύθυνση που εμείς ορίσαμε»;

Αν οι υποθέσεις χριστιανική και εκκλησιαστική ζωή, αδελφική κοινωνία και καθημερινή πρακτική, είναι για μας θέματα που ΜΟΝΟΙ θα προσδιορίσουμε, αφήνοντας τους άλλους να κάνουν ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ, καιρός είναι να εξετάσουμε την ποιότητα του "χριστιανισμού" μας.

***

Όπως μπορεί να δει κάθε καλόπιστος αναγνώστης, το κείμενο αυτό δεν απευθύνεται σε συγκεκριμένο θρησκευτικό χώρο ή εκκλησιαστική ονομασία, επειδή το "κουσούρι" για το οποίο μιλάμε αγγίζει ΟΛΟΥΣ — πιθανότατα, σε κάποιο βαθμό, ακόμη και εμάς τους ίδιους. |