Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟ ΔΟΚΟΥΝ
Με απόφασή της (Εγκύκλιος 2776) η Ιερά Σύνοδος απαγορεύει στους κληρικούς να συμμετέχουν σε πολιτικές δραστηριότητες επειδή έτσι λένε οι ΣΤ~ και ΠΑ~ κανόνες των Αγίων Αποστόλων:
«Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος ή Διάκονος κοσμικάς φροντίδας μη λαμβανέτω»
και μη «καθιέναι εαυτόν εις δημοσίας διοικήσεις, αλλά προσευκαιρείν ταις εκκλησιαστικαίς χρείαις».
Βέβαια, γεννιέται το ερώτημα τι θα πρέπει να πει κανείς για άλλους κληρικούς, όπως π.χ. ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, που ήταν Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας ή ο Αθηνών Δαμασκηνός, που χρημάτισε Αντιβασιλεύς στους χρόνους της Γερμανικής Κατοχής; Και πίσω απ' αυτούς, βέβαια, είναι και οι αγωνιστές της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, όπως ο Παπαφλέσας, ο Αθανάσιος Διάκος κ.ά.π.
Είναι προφανές πως και οι Αποστολικοί Κανόνες, όπως και οι Άγιες Γραφές, κατά το δοκούν εφαρμόζονται από τους δήθεν θεματοφύλακες των Ιερών Παραδόσεων, αρκεί να εξυπηρετούνται τα συμφέροντα της εκάστοτε ιεραρχίας. Δυστυχώς! |
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΑ
Αναμενόμενο ήταν να υπάρξουν κάποιες –ευτυχώς ελάχιστες και μάλλον σπασμωδικές– αντιδράσεις με αφορμή το σημείωμα του προηγούμενου τεύχους μας για την μουσική ειδωλολοτρία κάποιων Διαμαρτυρομένων (Βλ. "Ομάδες Λατρείας").
Εντούτοις χαιρόμαστε που κατά συγκυρία, το ιστορικό περιοδικό της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας «Αστήρ της Ανατολής» στο τελευταίο τεύχος του (Ιούν. 2007) και στη στήλη του εκδότη μεταξύ άλλων γράφει τα εξής αληθινά και ενδιαφέροντα:
«Τι ήταν, τι είναι οι ευαγγελικοί ύμνοι; Χριστοκεντρικοί, με ιστορία και στόχο στο περιεχόμενό τους, οπωσδήποτε διδακτικοί όπως άλλωστε και η ευαγγελική λατρεία, πολλές φορές ποιητικοί, μία αληθινή κληρονομιά, που ακόμα ακούγεται στις εκκλησίες μας. (...)
Η διεθνής, μάλλον αμερικανική, τακτική έχει αλλάξει και οι ύμνοι που συχνότατα ψάλλονται στις υπερατλαντικές ευαγγελικές εκκλησίες έχουν έναν εφήμερο χαρακτήρα, δηλαδή αλλάζουν συνεχώς, με τους ύμνους της προηγούμενης χρονιάς να μπαίνουν στο χρονοντούλαπο, το δε περιεχόμενο των ύμνων είναι απλοϊκό και μονότονο με επαναλαμβανόμενες φράσεις δοξολογίας ή ευχαριστίας των προσώπων της Αγίας Τριάδας. Τα ίδια συμβαίνουν συχνά και στην Ελλάδα. Δεν ξέρω αν, αλλά δεν νομίζω ότι η σύγχρονη παραγωγή ύμνων θα κατορθώσει να ευλογήσει ευρύτερους κύκλους, όπως αυτό είχε γίνει στο παρελθόν, παράδειγμα του οποίου αναφέραμε.» Οι υπογραμμίσεις του «Τ».
Προφανώς και δεν υπήρξε καμία συνεννόηση με τον εκδότη του «Αστέρος», εντούτοις οι επισημάνσεις του έρχονται να επιβεβαιώσουν πως και άλλοι άνθρωποι διακρίνουν την ανάγκη για περισσότερη σοβαρότητα σ' αυτό που κάποιοι επιμένουν να ονομάζουν "λατρεία". |
«ΜΑΤΩΜΕΝΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ»
Από την εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος» αντιγράφουμε:
«Η κτηνώδης σφαγή των τριών Προτεσταντών Ιεραποστόλων εις την Τουρκίαν έγινε αφορμή να γραφεί το κατωτέρω σχόλιο εις το περιοδικόν «Ιωάννης ο Βαπτιστής» (τ. 506).
«Πώς να μη θαυμάσει κανείς χριστιανούς άλλων "ομολογιών", που διεισδύουν στα πλέον αντιχριστιανικά περιβάλλοντα, για να εκδώσουν και μεταδώσουν το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού; Η περίπτωση των τριών χριστιανών που βρέθηκαν στις 18 Απριλίου 2007 κατακρεουργημένοι από εθνικιστές Τούρκους στη Μαλάτεια της Νοτιοανατολικής Τουρκίας, συγκλόνισε την παγκόσμια κοινή γνώμη. Ανήκαν σε ιεραποστολικό κλιμάκιο, που είχε ιδρύσει στην περιοχή εκδοτικό οίκο προς διάδοση της Αγίας Γραφής". [...] Τους προβάλλουμε ως συγκλονιστικό παράδειγμα στους ορθοδόξους εκείνους που ούτε καν στο χέρι τους πιάνουν το Ευαγγέλιο, για να το μελετήσουν. Άλλοι χύνουν το αίμα τους για το Ευαγγέλιο, κι εμείς το έχουμε στο περιθώριο»!
Και προσθέτει ο «Ο.Τ.»:
«Το μαρτύριο αυτών των ετεροδόξων χριστιανών, πρέπει να μας παρακινήσει τουλάχιστον εις περισσοτέραν και τακτικήν μελέτην του Ευαγγελίου του Χριστού. Διότι θα δώσωμεν λόγον εις το φοβερόν κριτήριον του Κυρίου. Πολλοί Ορθόδοξοι, πράγματι, έχουν παραμελήσει την μελέτην της Αγίας Γραφής, Παλαιάς και Καινής Διαθήκης. Δίχως μελέτη της Αγίας Γραφής δεν υπάρχει σωτηρία.»
Χαιρόμαστε που το παράδειγμα κάποιων "ετεροδόξων/Προτεσταντών" έρχεται να αναταράξει κάπως το τέλμα των Ελλήνων Χριστιανών. Είθε οι παραπάνω σκέψεις των δύο Ορθοδόξων εντύπων, που ασφαλώς διαβάστηκαν από πολλούς συμπατριώτες μας, να φέρουν καλό καρπό για τη δόξα του Θεού! |
ΚΛΗΡΙΚΟΙ ΜΑΣΟΝΟΙ (ΤΕΚΤΟΝΕΣ)
Στο προηγούμενο τεύχος αναφερθήκαμε στη Μασονική/Τεκτονική ιδιότητα του Ι. Καποδίστρια και ότι πολλοί ιεράρχες υπήρξαν [μήπως και υπάρχουν;] επίσης από το ίδιο φύραμα.
Σύμφωνα λοιπόν με κατάλογο της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος που υπάρχει στην επίσημη ιστοσελίδα της[*] για την περίοδο 1800-1950 αναφέρονται ονομαστικά οι εξής κληρικοί:
* Άννινος Χερουβείμ Μητροπολίτης Παροναξίας
* Βασίλειος Γ~ Οικουμενικός Πατριάρχης
* Βενέδικτος Πατριάρχης Ιεροσολύμων
* Ιωακείμ Γ~ Οικουμενικός Πατριάρχης
* Μελέτιος Β~ Αλεξανδρείας και Οικουμενικός Πατριάρχης
* Φώτιος Πατριάρχης Αλεξανδρείας
* Χρύσανθος Μητροπολίτης Τραπεζούντος και
μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Αθηνών πάσης Ελλάδος.* Είναι γνωστό, επίσης, ότι ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Παρθένιος υπήρξε αποδέκτης οικονομικής χορηγίας εκ μέρους της Στοάς.
Αυτά για την ιστορία. |
------------------------------------
[*] http://www.grandlodge.gr/Famous_gr_home.html
Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ "ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ" ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ
Έχουμε εκφράσει πολλές φορές απορία για το ποιος τελικά είναι ο ρόλος του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Άλλοι τον θέλουν «οικουμενικό ηγέτη» των απανταχού Ορθοδόξων, άλλοι τον προτιμούν «Εθνάρχη του ελληνικού έθνους» –οπότε βέβαια δε μπορεί να είναι «οικουμενικός»–, άλλοι θέλουν να τον αντιπαραβάλλουν με τον πάπα Ρώμης, ως αντίπαλον δέος, και άλλοι τον «υποβιβάζουν» στο επίπεδο ενός οποιουδήποτε επισκόπου της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Μερικοί αλλοδαποί θα προτιμούσαν τον ηγετικό του ρόλο να τον πάρει ο Πατριάρχης Μόσχας, που έτσι κι αλλιώς ποιμαίνει πολύ περισσότερους αριθμητικά οπαδούς, άλλοι όμως φοβούνται την ρωσική επιρροή και γι’ αυτό προτιμούν να μείνουν τα πράγματα στη σημερινή ασάφεια...
Όποιος όμως κι αν είναι ο ρόλος του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, ούτε τους Έλληνες συναδέλφους του (επισκόπους) μπόρεσε να ομονοήσει ούτε, πολύ περισσότερο, τους Τούρκους ηγέτες που με κάθε τρόπο θέλουν να μειώσουν οποιοδήποτε ενδεχόμενο μελλοντικής διπλωματικής και άλλης μορφής πολιτικής επιρροής.
Γι' αυτό εξάλλου και η πρόσφατη απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της Τουρκίας, σύμφωνα με την οποία «το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν έχει οικουμενική εξουσία επί των Ορθοδόξων Χριστιανών όλου του κόσμου, αλλά ότι αυτή περιορίζεται αποκλειστικά στα ζητήματα της ελληνορθόδοξης κοινότητας της Κωνσταντινούπολης»
(Εφημ. «City Press», 18-7-07).
Όσο η εκκλησία θα συμπορεύεται με το κράτος και τη διπλωματία, καλό δε μπορεί να περιμένει από τέτοια συμπεθερέματα που έτσι κι αλλιώς δεν τα χρειάζεται! |