Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
Μαθήματα από την ιστορία
Η ανεξήγητη νίκη
του Ισραήλ
Τον Ιούνιο που πέρασε συμπληρώθηκαν 40 χρόνια από τον Πόλεμο των Έξι Ημερών, μια μοναδική περίπτωση στη σύγχρονη ιστορία, που για πολλούς ακόμη παραμένει ανεξήγητη. Εκατόν τριάντα μία ώρες και πενήντα λεπτά χρειάστηκε το μικροσκοπικό έθνος του Ισραήλ για να καταστρέψει τους στρατούς Αιγύπτου, Ιορδανίας και Συρίας μεταξύ 5 και 10 Ιουνίου 1967, και με τον πόλεμο αυτό άλλαξε την κατάσταση της ιστορίας και της πολιτικής της Μέσης Ανατολής.
Περισσότεροι από 10.000 Αιγύπτιοι, 700 Ιορδανοί και 400 Σύριοι σκοτώθηκαν και περισσότεροι από 20.000 ήταν τραυματίες. Το Ισραήλ, από την πλευρά του, είχε λιγότερους από 800 νεκρούς και 2.563 τραυματίες ενώ συνέλαβε περισσότερους από 5.000 Αιγύπτιους (21 στρατηγούς) ενώ οι Ισραηλινοί αιχμάλωτοι ήταν μόλις 15. Η Αίγυπτος έχασε όλα της τα βομβαρδιστικά αεροπλάνα και τα περισσότερα μαχητικά ήδη από την πρώτη ημέρα του πολέμου. Σε μια εβδομάδα κατακτήθηκε η χερσόνησος του Σινά, η Λωρίδα της Γάζας, η Δυτική Όχθη, τα υψίπεδα του Γκολάν και όλη η Ιερουσαλήμ, μεγαλώνοντας έτσι το κράτος 3,5 φορές από το αρχικό του μέγεθος.
Εκείνο το διάστημα το Ισραήλ αντιμετώπιζε κίνδυνο εξάλειψης. Αίγυπτος και Συρία συνασπίστηκαν το Νοέμβριο του 1966 και η Συρία βομβάρδιζε συνεχώς ισραηλινά χωριά. Στις 15 Μαΐου (ημέρα της ανεξαρτησίας του Ισραήλ), αιγυπτιακά άρματα και στρατεύματα άρχισαν να κινούνται στη χερσόνησο του Σινά, μια ζώνη που πριν επιτηρούσαν δυνάμεις του Ο.Η.Ε., και αναπτύχθηκαν κοντά στα σύνορα του Ισραήλ. Στις 22 Μαΐου η Αίγυπτος απέκλεισε τα στενά του Tiran, τη μόνη διέξοδο του Ισραήλ προς την Ασία και το πετρέλαιο, με σκοπό να πλήξει την οικονομία του. Αντίθετα τα εμπόλεμα κράτη είχαν οικονομική και άλλη βοήθεια από Ιράκ, Κουβέιτ, Σαουδική Αραβία, Σουδάν και Αλγερία.
Στο στρατιωτικό σύμφωνο ενώθηκε και η Ιορδανία, οπότε το Ισραήλ περιβαλλόταν πλέον από εχθρικά έθνη έτοιμα να επιτεθούν ξαφνικά. Το Ιράκ ενώθηκε στη συμμαχία στις 4 Ιουνίου και ο Πρόεδρός του είπε, «Η ύπαρξη του Ισραήλ είναι ένα λάθος που πρέπει να αποκατασταθεί. Ο στόχος μας είναι σαφής: Να σβήσουμε το Ισραήλ από το χάρτη».
Οι Άραβες κινητοποίησαν περισσότερους από 400.000 στρατιώτες, 2.000 άρματα και 800 αεροσκάφη, με πρόθεση να συντρίψουν το Ισραήλ, που δεν είχε άλλη επιλογή παρά να επιτεθεί. Αυτό έγινε στις 5 Ιουνίου όταν ο ισραηλινός πρωθυπουργός έδωσε διαταγές για επίθεση στις 7.10 το πρωί και 200 ισραηλινά αεροπλάνα κατάφεραν να εξουδετερώσουν την Αιγυπτιακή Αεροπορία ως τις 10.35 της ίδιας ημέρας.
Μια ώρα μετά άρχισαν επίθεση τα ισραηλινά άρματα στη χερσόνησο του Σινά και τη Λωρίδα της Γάζας. Προελαύνοντας από διαδρομές που δεν περίμενε η Αίγυπτος, ως το επόμενο πρωί η πρώτη γραμμή υπεράσπισης είχε ξεπεραστεί και ο Αιγυπτιακός Στρατός διέταξε υποχώρηση.
Αυτή η νίκη που απέφερε στο Ισραήλ τεράστια πλεονέκτηματα, κατέπληξε τον κόσμο και θα μπορούσε να εξηγηθεί μόνο ως θαύμα.
Τώρα το Ισραήλ είχε απόλυτη κυριαρχία στον αέρα και όταν η Συρία άνοιξε τρίτο μέτωπο βομβαρδίζοντας εβραϊκές εγκαταστάσεις, η ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία κατέστρεψε 60 από τα 90 συριακά αεροσκάφη ως το απόγευμα της πρώτης ημέρας. Ως το τέλος της 7 Ιουνίου είχε καταληφθεί η Ιεριχώ και όλη η Ιερουσαλήμ. Εκείνη την ημέρα η Ιορδανία, κινδυνεύοντας να χάσει την πρωτεύουσά της Αμάν, υπέγραψε εκεχειρία.
Στο δυτικό μέτωπο, η Αίγυπτος συνέχισε την υποχώρησή της. Χωρίς να δουν ούτε έναν ισραηλινό στρατιώτη οι Αιγύπτιοι στρατιώτες διατάχτηκαν να καταστρέψουν τις βάσεις τους και να υποχωρήσουν προς τη διώρυγα του Σουέζ. Ο Δρ Abd al-Fattah al Tarki, αξιωματικός αιγυπτιακής τεθωρακισμένης ταξιαρχίας είπε: «Όλοι έχασαν το νου τους. Ο στρατός στους δρόμους ήταν σε κατάσταση πλήρους κατάρρευσης. Ήταν μια σφαγή, μια καταστροφή. Το Ισραήλ δεν θα είχε επιτύχει ούτε το ένα τέταρτο της νίκης του αν δεν είχε δημιουργηθεί αυτή η σύγχυση και το χάος». Οι Εβραίοι σταμάτησαν πλέον να συλλαμβάνουν αιχμαλώτους, εκτός από ανώτερους αξιωματικούς!
Ως το τέλος της 8 Ιουνίου τα ισραηλινά στρατεύματα είχαν φθάσει στη διώρυγα του Σουέζ και σε ακτίνα βολής από το Κάιρο και η Αίγυπτος υπέγραψε εκεχειρία. Την πέμπτη ημέρα το Ισραήλ έστρεψε την προσοχή του στη Συρία, για να σταματήσει ο βομβαρδισμός από τα υψίπεδα του Γκολάν. Το πρωί της έκτης ημέρας ο συριακός Στρατός ήταν σε πλήρη υποχώρηση, τα υψίπεδα του Γκολάν πέρασαν σε ισραηλινό έλεγχο και η Δαμασκός ήταν εκτεθειμένη. Μετά από έξι μέρες πολέμου, υπέγραψε εκεχειρία και η Συρία.
Ο πόλεμος είχε τελειώσει.
Κανένα από τα επιτεύγματα του Ισραήλ δεν ήταν τόσο σημαντικό όσο η κατάληψη της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, που έδωσε πρόσβαση στην πιο ιερή περιοχή τους. Όταν ο Στρατός κατέλαβε την Ιερουσαλήμ και τα ερείπια του ναού του Ηρώδη, οι στρατιώτες ξέσπασαν σε τραγούδια και προσευχές. Όλοι αναγνώριζαν ότι ο Θεός είχε κατευθύνει τη μάχη και δεν ντρέπονταν να το ομολογήσουν. «Προφανώς κάποιος στον Ουρανό φρόντιζε από πάνω μας», είπε ο Rafael Eytan, Διοικητής Ταξιαρχίας Αλεξιπτωτιστών.
Ισραηλινοί στρατιώτες στα θεμέλια του Ναού της Ιερουσαλήμ στις 7-6-67.
Σημειώνεται ότι το Ισραήλ δεν είχε προγραμματίσει να καταλάβει την Ιερουσαλήμ και τα περισσότερα από τα επιτεύγματα του στρατού ήρθαν απρογραμμάτιστα. Στόχος τους ήταν μόνο να αποτρέψουν την αιγυπτιακή απειλή. Δεν σχεδίαζαν να κατακτήσουν το Σινά και τη Δυτική Όχθη ή να καταλάβουν τα υψίπεδα του Γκολάν. Ακόμη και το πιο σημαντικό γεγονός του πολέμου, δηλαδή η κατάληψη της Ιερουσαλήμ, προέκυψε από τις κινήσεις των εχθρών. Προφανώς ο Θεός ήταν τότε με το μέρος του Ισραήλ!
Αλλά η νίκη και η πίστη που είχαν οι Εβραίοι όταν κέρδισαν τον Πόλεμο των Έξι Ημερών ήταν βραχύβια. Ακούγοντας τους Αμερικανούς και όχι τον Θεό, το Ισραήλ επέστρεψε στην Αίγυπτο τη χερσόνησο του Σινά ήδη το 1977—το 91% του εδάφους που είχε κατακτήσει στον Πόλεμο των Έξι Ημερών. Επίσης το 2005 έδωσε στους Παλαιστίνιους τη Λωρίδα της Γάζας, χωρίς καμία δέσμευση ειρήνης, και έτσι βρέθηκε σε ακτίνα βολής από πυραύλους. Σήμερα οι πολιτικοί του Ισραήλ είναι πρόθυμοι να επιστρέψουν επίσης τη Δυτική Όχθη, τα υψίπεδα του Γκολάν και το μισό της Ιερουσαλήμ, όλα εδάφη που οι εχθροί του Ισραήλ χρησιμοποίησαν στο παρελθόν για να απειλήσουν την ύπαρξή του και περιοχές που οι Εβραίοι πλήρωσαν με αίμα.
Αλλά δεν είναι μόνο οι πολιτικοί του Ισραήλ πρόθυμοι να παραδώσουν την πολύτιμη γη τους. Ο Στρατός δεν πολεμάει πλέον με ίδια πεποίθηση και δύναμη όπως άλλοτε. Το χειρότερο, έχει εξαφανιστεί πια κάθε ομοιότητα ισχυρής, αποφασιστικής εθνικής ηγεσίας. Η περυσινή σύγκρουση Λιβάνου-Ισραήλ είναι σαφές παράδειγμα. Οι καλύτερα οπλισμένες και εκπαιδευμένες ισραηλινές δυνάμεις δεν μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν μερικές χιλιάδες τρομοκράτες ούτε μέσα σε 34 ημέρες. Αυτή η αποτυχία—που κατέληξε σε ήττα—δείχνει τη διαφορά μεταξύ ενός έθνους ΜΕ την ευλογία του Θεού και ενός ΧΩΡΙΣ την ευλογία του Θεού.
Το Ισραήλ τώρα είναι μια από τις πιο κοσμικές και άθεες χώρες. Αντίθετα από όσα λέει η φιλοσιωνιστική προπαγάνδα, ελάχιστοι πιστεύουν και τρέφουν μεσσιανικές προσδοκίες. Σήμερα οι Ισραηλινοί δεν στηρίζονται στον Θεό αλλά στο εβραϊκό λόμπι των Η.Π.Α. και διάφορες "συμμαχίες" με κοσμικά συστήματα. Δεν υπάρχει τώρα κανένας λόγος για τον οποίο ο Θεός θα έπρεπε να είναι συμπαθής προς το κράτος του Ισραήλ εξαιτίας των κατοίκων του. Και για να ισχύσει οποιαδήποτε υπόσχεση του Θεού προς τους αρχαίους πατριάρχες, θα πρέπει πρώτα ν' αλλάξουν οι σημερινές συνθήκες.
Για ποιο λόγο θα έπρεπε ο Θεός να μιάνει το άγιο Όνομά Του για χάρη των σημερινών Ισραηλινών;
Η συμπεριφορά τους απέναντι στους Παλαιστίνιους είναι εξουθενωτική. Η καύχησή τους είναι στα όπλα και την διεθνή οικονομική ενίσχυση. Η πολιτική τους παράγει μόνο έχθρα και εκδίκηση. Με τέτοια δεδομένα η απουσία του Θεού από τις υποθέσεις του σημερινού Ισραήλ είναι δεδομένη.
Μόλις όμως οι Εβραίοι κοιτάξουν πάλι στον Θεό, θα απολαύσουν ξανά τις ευλογίες που ο Θεός είναι πρόθυμος να τους χαρίσει — όπως ακριβώς μπορεί να συμβεί και για την Αίγυπτο, το Ιράν, τα άλλα Αραβικά έθνη και κάθε άλλο άνθρωπο που εγκαταλείπει τους δρόμους του και ακολουθεί τους δρόμους του Θεού.
Κάποιοι χριστιανοί το 1967, επηρεασμένοι από την αμερικάνικη προπαγάνδα, πίστεψαν ότι σχεδόν έφτασε η Δευτέρα Παρουσία. Πολύ σύντομα, όμως, τα πράγματα άλλαξαν και αυτοί σιώπησαν.
Αντίθετα οι αληθινοί πιστοί του Χριστού περιμένουν εκείνο που έγραψαν οι Προφήτες, δηλαδή να ξημερώσει μια ημέρα που οι λαοί «θέλουσι σφυρηλατήσει τας μαχαίρας αυτών διά υνία και τας λόγχας αυτών διά δρέπανα· δεν θέλει σηκώσει μάχαιραν έθνος εναντίον έθνους ουδέ θέλουσι μάθει πλέον τον πόλεμον» (Ησ. 2/β/4, Μιχ. 4/δ/3). |
