Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
Μήπως τελικά είμαστε "χριστιανοί ειδωλολάτρες";
Ο Παλίος Σταυρός
και ο Νέος
Του A. W. Tozer (*)
Χωρίς προειδοποίηση και συνήθως χωρίς να γίνεται αντιληπτός, στους σύγχρονους χρόνους έχει προκύψει ένας νέος σταυρός στους ευαγγελικούς κύκλους. Μοιάζει όπως ο παλιός σταυρός, αλλά είναι διαφορετικός. Οι ομοιότητες είναι επιφανειακές, όμως οι διαφορές θεμελιώδεις.
Από αυτόν τον νέο σταυρό έχει αναπηδήσει μια νέα φιλοσοφία χριστιανικής ζωής, και από αυτή τη νέα φιλοσοφία έχει προέλθει μια νέα ευαγγελιστική τεχνική–ένας νέος τύπος εκκλησιαστικής συνάθροισης και ένα νέο είδος κηρύγματος. Αυτός ο νέος ευαγγελισμός υιοθετεί την ίδια γλώσσα με τον παλιό, αλλά ούτε το περιεχόμενό του ούτε και η έμφασή του είναι ίδια όπως πριν.
Ο παλιός σταυρός δεν είχε δοσοληψίες με τον κόσμο. Για την περήφανη σάρκα του Αδάμ σήμαινε το τέλος του ταξιδιού. Ο νέος σταυρός δεν αντιτάσσεται στην ανθρώπινη φυλή. Μάλλον είναι φιλικός και, αν γίνεται σωστά κατανοητός, είναι η πηγή ωκεανών καλής, καθαρής διασκέδασης και αθώας απόλαυσης. Αφήνει τον Αδάμ ζωντανό χωρίς παρέμβαση. Το κίνητρο της ζωής του είναι αμετάβλητο. Εξακολουθεί να ζει για τη δική του ευχαρίστηση, μόνο που τώρα αντί να τραγουδά άσεμνα τραγούδια και να πίνει σκληρά ποτά βρίσκει την απόλαυση τραγουδώντας θρησκευτικά τραγούδια και παρακολουθώντας θρησκευτικό κινηματογράφο. Η έμφαση είναι πάντα στην απόλαυση αν και η διασκέδαση είναι τώρα σε ένα υψηλότερο ηθικό επίπεδο, αν όχι διανοητικό.
O νέος σταυρός ενθαρρύνει μια νέα και εξ ολοκλήρου διαφορετική προσέγγιση ευαγγελισμού. Ο ευαγγελιστής δεν απαιτεί αυταπάρνηση της παλαιάς ζωής πριν παραληφθεί η νέα ζωή. Δεν κηρύττει τις αντιθέσεις αλλά τις ομοιότητες. Επιδιώκει να εστιάσει στο δημόσιο ενδιαφέρον, δείχνοντας ότι ο χριστιανισμός δεν έχει καμία δυσάρεστη απαίτηση. Μάλλον, προσφέρει το ίδιο πράγμα όπως και ο κόσμος, μόνο σε ένα ανώτερο επίπεδο. Οτιδήποτε συμβαίνει στον τρελαμένο από την αμαρτία κόσμο, έξυπνα παρουσιάζεται σαν να είναι το ίδιο πράγμα που προσφέρει το ευαγγέλιο, μόνο που το θρησκευτικό προϊόν είναι καλύτερο.
Ο νέος σταυρός δεν σκοτώνει τον αμαρτωλό, μόνο τον επαναπροσανατολίζει. Τον συνδέει με έναν καθαρότερο και πιο χαρούμενο τρόπο ζωής και σώζει την αυτοεκτίμησή του. Στον αυταρχικό λέει, «Έλα και ταυτίσου με τον Χριστό». Στον εγωιστή λέει, «Έλα και κάνε την καύχησή σου εν Κυρίω». Σ’ αυτόν που ζητάει συναισθηματικές συγκινήσεις λέει, «Έλα και απόλαυσε τη συγκίνηση της χριστιανικής συντροφιάς». Το χριστιανικό μήνυμα γέρνει επικίνδυνα προς την κατεύθυνση της τρέχουσας μόδας για να γίνει αποδεκτό από το κοινό.
Η αρχική φιλοσοφία αυτής της αντίληψης μπορεί να φαίνεται ειλικρινής, αλλά η ειλικρίνειά της δεν την γλιτώνει από το να είναι ψεύτικη. Είναι ψεύτικη επειδή είναι τυφλή. Χάνει εντελώς ολόκληρη την έννοια του σταυρού.
O παλιός σταυρός είναι ένα σύμβολο θανάτου. Αντιπροσωπεύει το απότομο, βίαιο τέλος ενός ανθρώπου. Ο άνθρωπος που στους ρωμαϊκούς χρόνους έπαιρνε το σταυρό του και άρχιζε να βαδίζει στο δρόμο, είχε ήδη αποχαιρετίσει τους φίλους του. Γι’ αυτόν δεν υπήρχε επιστροφή. Έβγαινε από την πόλη για να τελειώσει. Ο παλιός σταυρός δεν έκανε κανέναν συμβιβασμό, δεν διόρθωνε τίποτα, δεν λυπόταν τίποτα. Άλλαζε όλο τον άνθρωπο, εντελώς και για το καλό. Δεν προσπαθούσε να διατηρήσει καλές σχέσεις με το θύμα του. Χτυπούσε σκληρά και ανελέητα, και όταν τελείωνε το έργο του, ο παλιός άνθρωπος δεν υπήρχε πλέον.
Η φυλή του Αδάμ είναι κάτω από την ποινή του θανάτου. Δεν υπάρχει κανένας τρόπος αναστολής ή διαφυγής. Ο Θεός δεν μπορεί να εγκρίνει οποιονδήποτε από τους καρπούς της αμαρτίας, όσο αθώοι μπορεί να φαίνονται στα μάτια των ανθρώπων. Ο Θεός σώζει τον άνθρωπο θανατώνοντάς τον και έπειτα φέροντάς τον ξανά σε μια καινούργια ζωή.
O ευαγγελισμός που σύρει φιλικούς παράλληλους κύκλους ανάμεσα στους δρόμους του Θεού και τους δρόμους των ανθρώπων, είναι ψεύτικος για τη Βίβλο και σκληρός για τις ψυχές των οπαδών του. Η πίστη του Χριστού δεν παραλληλίζεται με τον κόσμο, διασταυρώνεται μαζί του. Όταν ερχόμαστε στον Χριστό δεν ανεβάζουμε την παλαιά ζωή μας σε ένα υψηλότερο επίπεδο – την εγκαταλείπουμε στο σταυρό. Ο σπόρος του σίτου πρέπει να πέσει στο χώμα και να πεθάνει.
Εμείς που κηρύττουμε το Ευαγγέλιο δεν πρέπει να σκεφτόμαστε σαν πράκτορες δημόσιων σχέσεων, που στέλνονται για να δημιουργήσουν καλές σχέσεις μεταξύ του Χριστού και του κόσμου. Δεν πρέπει να νομίζουμε ότι μας ανατέθηκε να κάνουμε τον Χριστό αποδεκτό στις μεγάλες επιχειρήσεις, στον Τύπο, στον κόσμο του αθλητισμού ή στη σύγχρονη εκπαίδευση. Δεν είμαστε διπλωμάτες αλλά προφήτες και το μήνυμά μας δεν είναι συμβιβασμός αλλά τελεσίγραφο.
O Θεός προσφέρει ζωή, αλλά όχι μια βελτιωμένη παλιά ζωή. Η ζωή που προσφέρει το Ευαγγέλιο είναι ζωή που βγαίνει από το θάνατο. Στέκεται πάντα στην κάθετη ράβδο του σταυρού. Όποιος την κατέχει πρέπει να περάσει κάτω από την οριζόντια ράβδο. Πρέπει να αποκηρύξει τον εαυτό του και να συμφωνήσει με την απόφαση του Θεού που είναι ακριβώς εναντίον του. Τι σημαίνει αυτό για τον μέσο άνθρωπο, τον καταδικασμένο άνθρωπο που βρήκε τη ζωή στον Ιησού Χριστό; Πώς μπορεί αυτή η θεολογία να μεταφραστεί σε πρακτική ζωή; Απλά, πρέπει να μετανοήσει και να πιστέψει. Πρέπει να εγκαταλείψει όχι μόνο τις αμαρτίες του αλλά να εγκαταλείψει και τον ίδιο τον εαυτό του. Να μην σκεπάσει τίποτα, να μην υπερασπιστεί τίποτα, να μη δικαιολογήσει τίποτα. Να μην προσπαθήσει να θέσει όρους στον Θεό, αλλά να σκύψει το κεφάλι του ακούγοντας την αυστηρή δυσαρέσκεια του Θεού και να αναγνωρίσει πως είναι άξιος μόνο για να πεθάνει.
Αφού το κάνει αυτό, μπορεί κατόπιν να κοιτάξει με απλή εμπιστοσύνη στον αναστημένο Λυτρωτή και από Εκείνον να πάρει ζωή και αναγέννηση και καθαρισμό και δύναμη. Ο σταυρός που τελείωσε τη γήινη ζωή του Ιησού βάζει τώρα ένα τέλος στον αμαρτωλό, και η δύναμη που ανέστησε τον Χριστό από τους νεκρούς ανασταίνει τώρα τον άνθρωπο σε μια νέα ζωή μαζί με τον Χριστό. (Ρωμ. 6/ς).
Σε οποιονδήποτε μπορεί να έχει αντίθετη γνώμη ή νομίζει πως αυτά είναι μια στενή και ιδιωτική άποψη για την αλήθεια, ας μου επιτραπεί να πω ότι ο Θεός έχει θέσει τη σφραγίδα της έγκρισής Του επάνω σε αυτό το μήνυμα από τις μέρες του Παύλου μέχρι σήμερα. Είτε το πούμε με αυτά τα λόγια είτε όχι, αυτό είναι το περιεχόμενο όλου του κηρύγματος που έχει φέρει ζωή και δύναμη στον κόσμο μέσω των αιώνων. (...)
Tολμούμε εμείς, οι κληρονόμοι μιας τέτοιας κληρονομιάς δύναμης, να πλαστογραφήσουμε την αλήθεια; Τολμούμε εμείς να σβήσουμε με τις γόμες μας τις γραμμές του σχεδιαγράμματος ή να τροποποιήσουμε το σχέδιο που μας παρουσιάστηκε; Μη γένοιτο. Ας κηρύξουμε τον παλιό σταυρό και τότε θα γνωρίσουμε την παλαιά δύναμη. |
(*) Ο Aiden Wilson Tozer (21-4-1897 - 12-5-1963) ήταν Αμερικανός Διαμαρτυρόμενος ποιμένας, ιεροκήρυκας, συγγραφέας, εκδότης περιοδικού, ομιλητής σε βιβλικά συνέδρια και πνευματικός σύμβουλος. Για το έργο του έλαβε δύο τιμητικά διδακτορικά διπλώματα. http://en.wikipedia.org/wiki/Aiden_Wilson_Tozer
