Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
Πού είναι η διαφορά;
Τα παιδιά τους
και τα παιδιά μας
Σας ενθαρρύνουμε να διαβάσετε στην απέναντι σελίδα το εμπνευσμένο μήνυμα του τ. Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Κωστή Στεφανόπουλου, όπως το αντιγράψαμε από το περιοδικό «ΚΟΣΜΟΣ» της Unicef (τ. 64/2006), που αναφέρεται στη δυσάρεστη κατάσταση που αντιμετωπίζουν τα παιδιά «της Αφρικής, της Ασίας και πολλών άλλων περιοχών της γης», όπως λέει ο κ. Πρόεδρος.
ΚΩΣΤΗΣ ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ
Η αγάπη όλων μας για τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας είναι γνωστή και δεδομένη. Άραγε είναι το ίδιο για τα παιδιά των άλλων και μάλιστα για παιδιά που κατοικούν σε χώρες μακρινές; Αν το ερώτημα θεωρηθεί υπερβολικό ας το διατυπώσω αλλιώς. Υπάρχει μέσα μας κάποια σκέψη, κάποια μικρή φροντίδα γι’ αυτά τα ξένα παιδιά; Ατυχώς όχι. Και το όχι αυτό είναι απάντηση σχεδόν όλων μας.
Κι όμως τα παιδιά της Αφρικής, της Ασίας και πολλών άλλων περιοχών της γης, ακόμη και της ευημερούσης Ευρώπης, έχουν πολύ μεγάλη ανάγκη για βοήθεια, για περίθαλψη, για μάθηση, για να ζήσουν.
Θα έπρεπε να αφήσομε τα συναισθήματά μας να ανοιχτούν, να απλώσουν ώστε να συμπεριλάβουν όλα τα βασανισμένα παιδιά της γης, πέρα από τα δικά μας, τα οποία η αγάπη μας έχει κατά μέγα μέρος εξασφαλίσει.
Πολλές φορές έχομε όλοι συγκινηθεί βλέποντας στη χώρα μας ένα παιδί να υποφέρει, πολλές φορές έχομε ελπίσει ότι κάποιο άρρωστο θα γιατρευτεί και η χαρά μας είναι πραγματική όταν η θεραπεία αποδώσει και γυρίσει στο σπίτι του υγιές.
Ας σκεφθούμε πόσα παιδιά ζουν σε συνθήκες αβεβαιότητας, μέσα σε καταστάσεις πολεμικές ή σε εμφύλιες συγκρούσεις, πόσα στερούνται το νερό, την τροφή, τα φάρμακα, τα βιβλία, τα πάντα. Πόσα είναι ορφανά, πόσα γυρίζουν μόνα τους.
Ας αφήσομε τα συναισθήματά μας να ελευθερωθούν από την αδιαφορία, την εντύπωση ότι η απόσταση μας απαλλάσσει από κάθε ευθύνη. Ας καταλάβομε ότι και τα ξένα παιδιά είναι κατά κάποιο τρόπο κι αυτά παιδιά δικά μας, κι ας σταθούμε πλάι στη Unicef, που το έχει από πολύ καιρό καταλάβει.
Όταν όμως αντιπαραθέτει εκείνα τα παιδιά με «τα δικά μας», τα ελληνόπουλα [και τα ευρώπουλα και τα αμερικανόπουλα], «τα οποία η αγάπη μας έχει κατά μέγα μέρος εξασφαλίσει», είμαστε υποχρεωμένοι να διαφωνήσουμε επειδή ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ. Τουλάχιστον, δεν είναι αυτή ολόκληρη η αλήθεια, σεβαστέ κύριε Πρόεδρε, – όσο κι αν αυτό ακούγεται σκληρό. Κάθε άλλο παρά «η αγάπη μας έχει εξασφαλίσει» τα δικά μας τα παιδιά!
Η αλήθεια είναι ότι τα δικά μας τα παιδιά –τα περισσότερα από αυτά– Ο ΕΓΩΚΕΝΤΡΙΣΜΟΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΤΑ ΑΦΗΣΕ ΠΟΤΕ ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΟΥΝ...
Οι εκτρώσεις που γίνονται καθημερινά σε όλες τις “προοδευμένες” χώρες, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται και η Ελλάδα, είναι ίσες ή και πολλαπλάσιες από τις γεννήσεις. Όσον αφορά την πατρίδα μας, αρκεί μια επίσκεψη στα μαιευτήρια για να διαπιστωθεί ότι οι περισσότερες γεννήσεις αφορούν παιδιά αλλοδαπών που ζουν ανάμεσά μας.
Καλό, χωρίς άλλο, το έργο της Unicef για τα παιδιά του κόσμου. Όμως η ελεημοσύνη που κάποιοι από μας δίνουν σ’ αυτήν, δεν μπορεί να ξεπλύνει την ενοχή του “πολιτισμένου” κόσμου, που εύκολα ΣΚΟΤΩΝΕΙ τα παιδιά του, όχι βέβαια μη τυχόν και δεν έχουν να φάνε. Το κάνουν οι γονείς κατ’ αρχήν για να μην εμποδιστούν οι ίδιοι “να χαρούν τη ζωή τους” –όπως λένε– και επειδή ενδεχομένως δε θα μπορούν να τα στείλουν σε κολέγια, να τα ντύνουν με επώνυμες μάρκες, να τα ταΐζουν με κάθε είδους καταναλωτικό “δηλητήριο” και να τους ικανοποιούν τα κάθε λογής βίτσια τους.
Ο γράφων, όπως και χιλιάδες άλλα παιδιά της μεταπολεμικής Ελλάδας, ζήσαμε σε κάποιο βαθμό τη φτώχια, φορέσαμε χαρισμένα ρούχα και χρειάστηκε να εργαστούμε από την εφηβική ηλικία μας. Αυτό όμως δεν μας εμπόδισε να φτάσουμε κάπου... Σίγουρα παραπάνω από τη “βάση του 10”, με την οποία σήμερα προσπαθούν οι Νεοέλληνες να κάνουν τα καλοταϊσμένα βλαστάρια τους “επιστήμονες”...
Δεν είμαστε αρνητικοί σε κάθε είδους φιλανθρωπική ή ανθρωπιστική πρωτοβουλία. Κάθε άλλο μάλιστα. Αυτό όμως δεν θα μας κάνει να παραβλέψουμε την δύστυχη πραγματικότητα του πολιτισμένου κόσμου, που αρκετές φορές χορταίνει «τα δικά του παιδιά» κλέβοντας πρώτες ύλες από τις χώρες των φτωχών, εκμεταλλευόμενος και συντηρώντας σ’ αυτές διεφθαρμένα καθεστώτα.
Θυμίζει δυστυχώς η κοινωνία μας τον πλούσιο της παραβολής, ο οποίος «ενεδύετο πορφύραν και στολήν βυσσίνην, ευφραινόμενος καθ’ ημέραν μεγαλοπρεπώς» και αδιαφορούσε εντελώς για τον πτωχό του γείτονα, «όστις έκειτο πεπληγωμένος πλησίον της πύλης αυτού και επεθύμει να χορτασθή από των ψιχίων των πιπτόντων από της τραπέζης του πλουσίου» (Λουκ. 16/ις/19-21).[*]
Ευτυχώς, βέβαια, που κάποιες φορές δείχνουν οι συμπατριώτες μας το “περίσσευμα” της αγάπης τους σε στιγμές ενθουσιασμού, –π.χ. στους ραδιομαραθώνιους της Unicef– ή για να ρίξουν τον “οβολό” τους σε κάποιο κουτί ή να στείλουν κάποιο SMS... όμως στην πραγματικότητα αδιαφορούν για τα ξένα παιδιά ενώ την ίδια ώρα ειδωλοποιούν εγωιστικά τα δικά τους, για κακό αμφοτέρων.
Θρησκευόμενοι ή κοσμικοί συνάνθρωποι, ας πάψουμε να βλέπουμε μόνο το εγώ και το τώρα, για να συμφωνήσουμε με τον κ. Στεφανόπουλο!
«Ας αφήσουμε τα συναισθήματά μας να ελευθερωθούν από την αδιαφορία, την εντύπωση ότι η απόσταση μας απαλλάσσει από κάθε ευθύνη».
Και ας σκεφτούμε επιτέλους σοβαρά, και για τα «δικά μας» παιδιά, και για τα «ξένα παιδιά» και για τον ίδιο τον εαυτό μας. |
------------------------------------
[*] Ο Κύριος Ιησούς είπε αυτή την παραβολή για να ελέγξει την σκληρότητα των φιλάργυρων Φαρισαίων (Λουκ. 16/ις/14), όμως οι χριστιανοί θεολόγοι φρόντισαν να την μετατρέψουν σε ένα ακόμη νεκρό θεμέλιο στείρας δογματικής αντιπαράθεσης. Αντί να ελεγχθούν και να αγαπήσουν τον κόσμο που έχουν γύρω τους –μακρινό και κοντινό– βρήκαν μια ακόμη αφορμή για να τρώγονται αναμεταξύ τους για το ασαφές υπερπέραν. |