Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
Εκκλησιαστική πραγματικότητα
(*)
Κείμενο που διαβάσαμε στην εφημερίδα «Αγώνας», που εκδίδουν οι «Αγωνιζόμενοι Χριστιανοί» στη Λάρισα (Νοεμ. 2005), με τίτλο «ΟΙ ΓΥΡΟΛΟΓΟΙ ΔΕΣΠΟΤΑΔΕΣ», έδωσε την αφόρμηση να γραφτούν τα παρακάτω, μεταφέροντας συνάμα κάποια χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το εν λόγω φύλλο.
Με αφετηρία κάποια σύσταση που έκανε ο Αρχιεπίσκοπος στους ιερείς, να μην μεταποιούν τις εκκλησιαστικές εορτές σε εμποροπανηγύρεις, ο συντάκτης της εφημερίδας σημειώνει ότι σε κάθε μεγάλο πανηγύρι συρρέουν και πολυάριθμοι “δεσποτάδες” ο δε Αρχιεπίσκοπος κρίνεται επειδή:
«...δεν έθιξε, είτε γιατί δεν το θέλησε, είτε γιατί δεν το τόλμησε, το περίεργο φαινόμενο των γυρολόγων δεσποτάδων, που περιφέρονται, ολοχρονίς, ανά την ελληνική επικράτεια, και σκανδαλίζουν με την επίδειξη της χλιδής τους και με την προβολή της κουφότητάς τους.
Έχει καταντήσει ρουτίνα, ανακόλουθη προς την εκκλησιαστική υποθεμελίωση της Ευχαριστιακής μας Συνάξεως και ασύμβατη προς την ευαισθησία του πληρώματος, η παρουσία δεκάδας ή και εικοσάδας Αρχιερέων εκεί, που γιορτάζεται ένας τοπικός άγιος. Ένας μάρτυς, που έχυσε το αίμα του για την πίστη στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού ή ένας όσιος, που αρνήθηκε τα πλούτη και τις δόξες, για να ενσαρκώσει και να βιώσει τη δύναμη της αφοσίωσης στο Θεό και την αγάπη στον πονεμένο και κλαμένο αδελφό. Στον ιερό χώρο και κατά την ημέρα, που θα έπρεπε η εκκλησιαστική οικογένεια, ο ποιμένας-πατέρας και ο λαός-τα παιδιά του, να καταθέτουν τη συντριβή τους, τη μετάνοια τους και την ειλικρινή απόφασή τους να ευθυγραμμιστούν στα ίχνη των αγίων μας, θρονιάζονται και αποκρύπτουν, με τον όγκο τους και τα φανταχτερά αξεσουάρ τους, οι καλοθρεμμένοι και καλοστολισμένοι ξένοι ποιμένες, οι γυρολόγοι Μητροπολίτες, που δεν έχουν καμία αμεσότητα κοινωνίας με τα μέλη της τοπικής εκκλησιαστικής οικογένειας. Αποκλειστικός στόχος αυτής της δεσποτικής συρροής, ο εντυπωσιασμός. Το εξεζητημένο θέαμα. Η πρόκληση του στιγμιαίου θαυμασμού. Και η μεταφορά του ερεθιστικού, κολακευτικού λόγου στους ακροδέκτες της διαφήμισης.
Οι χρυσοστόλιστες, αστραφτερές μίτρες σε παράταξη. Οι βαρύτιμες πατερίτσες σε ευθυγράμμιση. Και πέρα από αυτά τίποτα το άξιο ιδιαίτερης προσοχής. Οι καλεσμένοι συλλειτουργοί του επιτόπιου Μητροπολίτη δίχως τα διαπιστευτήρια της αξιοσύνης και της αγιότητας στην αλαζονική εμφάνισή τους. Και ο λαός, που δεν είναι πια εγκλωβισμένος στην αμάθεια και στην αποστασιοποίηση από την επικαιρότητα, αντί του θαυμασμού και της προσκυνηματικής ενατένισης στα πρόσωπα των επισκεπτών-«ποιμένων», βρίσκει την ευκαιρία να εξετάσει χλευαστικά ή απορριπτικά, τα «προσωπικά τους δεδομένα» και να σταλάζει στην ψυχή του πρόσθετες σταγόνες από το φαρμάκι της απογοήτευσης.
Και προσθέτει ο αρθρογράφος:
Αυτό που γίνεται σήμερα στην Εκκλησία της Ελλάδος, δεν έχει καμιά σχέση και κανένα σύνδεσμο με αυτό, που έχουν θεσπίσει οι άγιοι Απόστολοι και οι φωτισμένοι Πατέρες μας. Στην πραγματικότητα είναι ακύρωση του Συνοδικού σχήματος, εκπεσμός του αρχιερατικού χαρίσματος και μεταποίηση του ιερού συνθρόνου σε εξέδρα επίδειξης.
Οι δεσπότες αυτοί, λέει η εφημερίδα, που ενδιαφέρονται για την επίδειξη και την καλοπέραση, έχουν πάντοτε έτοιμη τη βαλίτσα με τα άμφια και τις πατερίτσες τους και γυροβολούν, όπου γιορτή κι όπου πανήγυρις, για να ενωθούν με το κομβόι των γυρολόγων-πανηγυριστών και να απολαύσουν τις φιλοφρονήσεις του τοπικού ιερατείου και την κολακεία της καταπόσεως, κατά τα επίσημα, λουκούλλεια γεύματα. Λόγω δε της αδυναμίας τους για καθαρό και δυναμικό λόγο, παραμένουν αποκλειστικά σε ρόλο κομπάρσου. Στέκονται σιωπηλοί στην ακολουθία. Δείχνουν τα άμφιά τους, καμαρώνουν, καθώς αισθάνονται στο κεφάλι τη δεσποτική μίτρα. Στις αποσκευές τους θυλακώνουν και το δώρο του “καλούντος αδελφού”. Και απέρχονται...
***
Ομως δεν είναι μόνοι οι Επίσκοποι της Ελλαδικής Εκκλησίας, που κάνουν τα παραπάνω. Σε άλλα δόγματα διάφοροι βαρύγδουποι ποιμένες –κυρίως του εξωτερικού– επισκέπτονται κατά καιρούς εκκλησίες στην Ελλάδα, τραβώντας φωτογραφίες που δικαιολογούν το μισθό τους και όχι σπάνια δέχονται το αποτέλεσμα της “λογίας” που συστηματικά γίνεται υπέρ του περιοδεύοντος “εργάτου”.
Προσθέτουν τίποτα με την παρουσία τους οι εν λόγω πνευματικοί “αστέρες”; Μάλλον όχι! Το μόνο ίσως που κατορθώνουν είναι και τη διδασκαλία της τοπικής εκκλησίας να θολώνουν με καινοφανείς “διδαχές” και μια ξένη εκκλησιαστική κουλτούρα να εισάγουν, που τις περισσότερες φορές ευτελίζει την πνευματικότητα σε επαγγελματισμό και την ευλάβεια σε συναισθηματικές “ανατριχίλες”.
Όμως καμία εκκλησία δεν έγινε ποτέ καλύτερη με τέτοιες μεθόδους, επειδή το Πνεύμα του Θεού απευθύνεται και εργάζεται στον εσωτερικό άνθρωπο και όχι στα εξωτερικά φαινόμενα, όποιας μορφής και αν είναι αυτά.
Ας προσέχουν, λοιπόν, οι ποιμένες να ταΐζουν με γνήσια πνευματική τροφή τα πνευματικά πρόβατα και όχι με “πλαστικά άχυρα”. |
------------------------------------
(*) Τα πρόσωπα στη φωτογραφία αλλοιώθηκαν σκόπιμα, για λόγους διακριτικότητας.