Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
Είναι ο Χριστός ...βασιλιάς μας;
Η θρησκευτική “παγκοσμιοποίηση”
Τους περασμένους αιώνες οι βασιλείς και γενικά οι ηγέτες των λεγόμενων “χριστιανικών” λαών προσπαθούσαν να πείσουν ότι κατέχουν τη θέση τους «ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ». Σήμερα όμως οι περισσότεροι πολιτικοί κάνουν το παν για να θέσουν τις πράξεις και αποφάσεις τους έξω από την αλήθεια του Θεού και τον έλεγχό Του. Θέλουν να ενεργούν “ανθρωπιστικά”, αποφασίζοντας σύμφωνα με ανθρώπινες αντιλήψεις και προτιμήσεις.Καθένας πρέπει να μπορεί να ζει μέσα στην κοινωνία σύμφωνα με τις ιδιαίτερες προτιμήσεις του, λένε, και αδιαφορούν για τα εντάλματα της χριστιανικής πίστης ενώ παράλληλα προσπαθούν να καλλιεργήσουν στους λαούς αντίληψη και στάση ανοχής έναντι των διαφορετικών πεποιθήσεων, όχι μόνο σε επουσιώδη ζητήματα γούστου αλλά και σε ό,τι αφορά τις διάφορες θρησκείες, παραμερίζοντας τον Θεό, επειδή ζούμε σε περιβάλλον πολυπολιτισμικό και πολυθρησκευτικό.
Αν και πολλοί από αυτούς υποστηρίζουν ότι πιστεύουν στον Βασιλιά Ιησού, στην πραγματικότητα επιλέγουν να Τον αγνοούν στις αποφάσεις και τις πράξεις τους.
Είτε τους αρέσει είτε όχι, κάθε άνθρωπος τελικά πρόκειται να λογοδοτήσει όχι στους πολιτικούς ή τους γκουρού της Νέας Εποχής ή της Νέας Τάξης, αλλά στον ίδιο τον Θεό. Η σύγχρονη αντίληψη, εντούτοις, βλέπει την πίστη σαν ένα ιστορικό λείψανο που πρέπει να αγνοείται στις πρακτικές υποθέσεις. Η θρησκεία είναι χρήσιμη ως μέσο καθοδήγησης των λαών και ως αφορμή για εορτασμούς αλλά η ελπίδα του κόσμου λένε είναι αφενός η πολιτική παγκοσμιοποίηση και αφετέρου η θρησκευτική εκκοσμίκευση.
Αυτή η δήλωση δε μπορεί να σταθεί για δύο λόγους. Πρώτα απ’ όλα “η ελπίδα του κόσμου” δεν είναι η πολιτική. Ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση ούτε η Ρωσία και καμία άλλη χώρα, μα ούτε η ελεύθερη αγορά η παγκοσμιοποίηση και οποιοδήποτε οικονομικό και πολιτικό σύστημα ή έθνος δεν έχουν κάτι σταθερό ώστε να γεννήσουν ελπίδα. Οι παγκόσμιοι πόλεμοι του 20ού αιώνα αλλά και οι πρόσφατοι δήθεν “αντιτρομοκρατικοί” πόλεμοι απέδειξαν ακριβώς το αντίθετο.
Το δεύτερο λάθος είναι πως, οτιδήποτε καλό και αν υπάρχει πίσω από τις ανθρώπινες αυτές προσπάθειες –σε όλες ή κάθε μία χωριστά–, το όφελος δεν προέρχεται από την εκκοσμίκευση.
Η μόνη ελπίδα και το μόνο όφελος αυτού του κόσμου είναι ο Ιησούς.
Η αλήθεια για την εκκοσμίκευση
Η λέξη “κοσμικός” μπορεί να χρησιμοποιηθεί μερικές φορές με μια θετική έννοια, για να εξηγήσει ότι τα κρατικά ιδρύματα είναι [ή μάλλον θα έπρεπε να είναι] χωριστά από τα θρησκευτικά συστήματα^ ότι οι εκπρόσωποι των εκκλησιών και οι πολιτικοί έχουν ξεχωριστούς τομείς ευθύνης, χωρίς να μπορεί να εξουσιάσει ο ένας στον άλλο^ ότι η εκκλησία δεν πρέπει να κυβερνάει το κράτος ούτε το κράτος να κυβερνάει την εκκλησία^ ότι εκκλησία και κράτος είναι εντελώς χωριστά πράγματα, που πρέπει να μπορούν να λειτουργούν ανεξάρτητα, το καθένα στη δική του σφαίρα.
Έτσι η κυβέρνηση είναι κοσμική υπό την έννοια ότι δεν μπορεί να είναι βραχίονας της θρησκείας. Έχει καθήκον να διατηρεί μια δίκαιη πολιτική και κοινωνική τάξη απέναντι σε όλους τους πολίτες, χωρίς διακρίσεις εξαιτίας των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων, και όχι να κηρύττει θρησκευτικές διδασκαλίες που ανήκουν στην περιοχή της θρησκείας.
Η εκκοσμίκευση, αντίθετα, πιστεύει ότι ο Θεός δεν αξίζει τίποτα, και η ανώτατη εξουσία και αυθεντία στη ζωή είναι η πολιτική και το χρήμα, η ελεύθερη αγορά, ο ανταγωνισμός και άλλα παρόμοια και αβάσιμα με πάνω απ’ όλα τον άνθρωπο.
Η εκκοσμίκευση δεν είναι κάτι νέο
Αλλά αυτό μάς θυμίζει μια παλιά ιστορία, αφού ήδη από την Εδέμ ο πόθος των ανθρώπων ήταν να γίνουν «ως θεοί», γι’ αυτό και διάλεξαν να παραβούν τη θεία εντολή και να φάνε από το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού. Το ίδιο αργότερα και ο Κάιν προσπάθησε να πλησιάσει τον Θεό από ένα “δικό του” δρόμο, γι’ αυτό και η θυσία του απορρίφθηκε από τον Κύριο.
Πολλά χρόνια μετά την έξοδό τους από την Αίγυπτο, οι Ισραηλίτες ζήτησαν να έχουν βασιλιά όπως τα άλλα έθνη. Μέχρι τότε ο μόνος βασιλιάς τους ήταν ο Θεός, η διακυβέρνηση ήταν χαλαρή και το Ισραήλ ήταν μια συνομοσπονδία δώδεκα φυλών που η κάθε μια είχε τη δική της τοπική ηγεσία. Όμως οι άνθρωποι απέρριψαν αυτή τη ρύθμιση και απαίτησαν ισχυρή κεντρική κυβέρνηση, όπως έβλεπαν στους γύρω λαούς. Ο Θεός είπε τότε στον προφήτη Του, «Δεν απέβαλον σε, αλλ’ εμέ απέβαλον από του να βασιλεύω επ’ αυτούς» (Α~ Σαμ. 8/η/7) και τους επέτρεψε να έχουν βασιλιά όπως θέλησαν. Προηγούμενα όμως τους προειδοποίησε ότι αυτός ο βασιλιάς θα ανάγκαζε τους γιους τους να υπηρετούν στο στρατό και να κάνουν άλλες αναγκαστικές εργασίες^ ότι οι κόρες τους θα αναγκάζονταν να κάνουν τα καπρίτσια του βασιλιά και ότι μέσω της φορολογίας θα αύξανε τον πλούτο του, για να τον διανύμει έπειτα σε εκείνους που ήθελε να πλουτίσει. «Σεις θέλετε είσθαι δούλοι αυτού», είπε ο Θεός (Α~ Σαμ. 8/η/17), και έτσι οι άνθρωποι απέκτησαν γήινο βασιλιά, χάνοντας παράλληλα την ελευθερία τους, όπως είχε προειδοποιήσει ο Θεός.
Ο κλήρος συνεργάζεται και υπηρετεί την εκκοσμίκευση
Αν όμως για τους πολιτικούς υπάρχει κάποια “δικαιολογία”, λόγω της άγνοιάς τους για τις αλήθειες του Θεού, στην εκκοσμίκευση ατυχώς προσφεύγουν και οι θρησκευτικοί άνθρωποι κάθε φορά που τους φαίνεται βολικό.
Αυτό έκαναν οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι των Ιουδαίων όταν προσπάθησαν να προσεταιριστούν τον Πιλάτο για να σταυρώσει τον Χριστό. Αρχικά μίλησαν θρησκευτικά, «Ημείς νόμον έχομεν, και κατά τον νόμον ημών πρέπει να αποθάνη, διότι έκαμεν εαυτόν Υιόν του Θεού» (Ιωάν. 19/ιθ/7), όταν όμως ο Πιλάτος έδειξε απροθυμία και ήθελε να ελευθερώσει τον Ιησού, εγκατέλειψαν τη θρησκευτική γλώσσα και προσέφυγαν στην εκκοσμίκευση.
«Εάν τούτον απολύσης, δεν είσαι φίλος του Καίσαρος. Πας όστις κάμνει εαυτόν βασιλέα αντιλέγει εις τον Καίσαρα», είπαν στον Πιλάτο και όταν εκείνος έδειξε τον Ιησού λέγοντας, «Ιδού ο βασιλεύς σας!» εκείνοι φώναξαν, «Δεν έχομεν βασιλέα ειμή Καίσαρα» (Ιωάν. 19/ιθ/12-15).
Αυτό ήταν και είναι το διαχρονικό σύνθημα της εκκοσμίκευσης: «Δεν έχομεν βασιλέα ειμή Καίσαρα». Δεν θέλουμε ουράνια εξουσία αλλά ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ. Όταν δεν μας κάνει ο Θεός αυτό που θέλουμε, τότε καταφεύγουμε στον όποιο “καίσαρα” και ας σημειωθεί πως την περίοδο που οι Ιουδαίοι απέρριψαν τον Ιησού, η ρωμαϊκή αυτοκρατορία ήταν έτοιμη να ανακηρύξει ως “θεούς” τους αυτοκράτορές της.
Εκκοσμίκευση και σχετικισμός
Η εκκοσμίκευση και ο σχετικισμός συχνά βαδίζουν μαζί. Ο σχετικισμός δεν αναγνωρίζει καμία αλήθεια πέρα από την ανθρώπινη σκέψη και η εκκοσμίκευση δεν τιμά καμία εξουσία πιο πάνω από την ανθρώπινη. Οι σχετικιστές υποστηρίζουν ότι προωθούν την ελευθερία της σκέψης και οι κοσμικιστές υποστηρίζουν ότι προωθούν την πολιτική ελευθερία.
Ο σχετικισμός σαρκάζει, «Τι είναι αλήθεια;» χωρίς να έχει κάποια απάντηση. Η εκκοσμίκευση παράλληλα επιμένει, «Δεν έχομεν βασιλέα ειμή Καίσαρα», και κάνει τον άνθρωπο μέτρο όλων των πραγμάτων, με αποτέλεσμα η ανθρώπινη κυβέρνηση να εξουσιάσει σε όλο και περισσότερους τομείς της ζωής, χωρίς να αναγνωρίζει κανένα υψηλότερο πρότυπο δικαιοσύνης και κανένα όριο στην εξουσία της, πράγμα που βλέπουμε όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια, καθώς οι κυβερνήσεις προχωρούν η μία μετά την άλλη αφενός στην αποποινικοποίηση και αφετέρου στη νομιμοποίηση παράνομων πράξεων όπως π.χ. η μοιχεία, η οπλοφορία και η χρήση ναρκωτικών, οι αμβλώσεις, η ευθανασία, οι γάμοι μεταξύ ομοφυλοφίλων κ.ο.κ.
Κάθε φορά που η ανθρώπινη κυβέρνηση αναλαμβάνει το ρόλο του Θεού, γίνεται λιγότερο ηθική και περισσότερο ολοκληρωτική.
Η εκκοσμίκευση ως μέσο καταπίεσης των λαών
Όταν ο Χριστός δεν τιμάται ως Κύριος και Βασιλιάς, είναι μόνο ζήτημα χρόνου ώσπου οι άνθρωποι να κοιτάζουν στην κυβέρνησή τους με θρησκευτικό σεβασμό και να προσκυνούν την εξουσία της. Αυτό επαληθεύθηκε κάθε φορά που στην ιστορία ο Θεός και ο Χριστός απορρίφθηκαν ως υπέρτατη εξουσία. Και όταν αναλάβει την απόλυτη εξουσία ο άνθρωπος, σύντομα καταστρέφεται κάθε έννοια ατομικής ελευθερίας και πολιτικής ευημερίας^ έργο που το έχουμε δει να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά.
Όταν ο σχετικισμός και η εκκοσμίκευση υπερνικούν, η τυραννία δεν είναι πολύ μακριά, κι αυτό το έζησαν ιδιαίτερα οι λαοί του περασμένου αιώνα με το χειρότερο τρόπο κάτω από το ναζισμό, το φασισμό, τον κομουνισμό, τον ιμπεριαλισμό και τους καρπούς που γέννησαν, δηλαδή φοβερούς παγκόσμιους και εμφύλιους πολέμους.
Ούτε το σύνταγμα δε μπορεί να σταθεί εγγύηση ενάντια στην τυραννία, επειδή οι σχετικιστές δικαστές το μεταχειρίζονται σαν ένα “εξελισσόμενο” κείμενο που το κάνουν να σημαίνει οτιδήποτε οι ίδιοι επιθυμούν. Εκείνοι που δεν έχουν σεβασμό για τις Εντολές του Θεού, δεν είναι παράξενο που δεν αισθάνονται δεσμευμένοι απέναντι στις εντολές των ανθρώπων.
Ο ουσιαστικός πόλεμος της εκκοσμίκευσης
Πολλές κυβερνήσεις σήμερα, λοιπόν, δεν περιορίζονται στη σφαίρα που τους αναλογεί αλλά εκδηλώνουν στάση εχθρική απέναντι στη θρησκεία, την εκκλησία και οτιδήποτε αναφέρεται στον Θεό. Υπηρετούν την εκκοσμίκευση και λειτουργούν χωρίς να οφείλουν λόγο σε καμία υπέρτατη αρχή. Δεν θέλουν απλά να χωρίσουν το κράτος από την α~ ή β~ εκκλησία ή θρησκεία, αλλά επιχειρούν να χωρίσουν την διακυβέρνησή τους από τον Θεό και να εξυψώσουν τους ανθρώπινους κυβερνήτες στη θέση της υπέρτατης αρχής.
Όταν δεν έχουμε Βασιλιά τον Θεό αλλά διαλέγουμε τον Καίσαρα, γίνεται “θεός” η κυβέρνηση και μπορεί να απαιτεί από εμάς και τα παιδιά μας οτιδήποτε θέλει σε όλες τις σφαίρες της ζωής. Η κυβέρνηση επεκτείνεται σταδιακά στην εκπαίδευση, στον εργασιακό χώρο, στην επιχειρηματική δραστηριότητα, δημεύοντας εισοδήματα, επεμβαίνοντας στις οικογενειακές υποθέσεις, ρυθμίζοντας τη θρησκεία και αντιμετωπίζοντας τους νέους ανθρώπους ως ιδιοκτησία της που πρέπει να υπηρετεί τον Καίσαρα όπως εκείνος το θεωρεί επωφελές...
Ιστορικά δείγματα γραφής της εκκοσμίκευσηςΟι οπαδοί της εκκοσμίκευσης θέλουν ή προσπαθούν να λησμονούν ότι η πίστη τους παρήγαγε το καθεστώς της τρομοκρατίας στη Γαλλική Επανάσταση^ τις βιαιότητες του κομουνισμού κάτω από τον Λένιν και τον Στάλιν^ το ναζιστικό καθεστώς του Χίτλερ και τα πολλά φρικτά του εγκλήματα^ τις αιματοχυσίες κάτω από τη μορφωτική επανάσταση του Μάο στην Κίνα^ τη δικτατορία του Σαντάμ Χουσεΐν, που ενώ έδειχνε υποκριτικό σεβασμό στο Ισλάμ, με βάση την εκκοσμίκευση έχτισε ένα αστυνομικό κράτος για τη λατρεία του προσώπου του και εξόντωνε τους πολιτικούς και προσωπικούς του εχθρούς.
Η εκκοσμίκευση επίσης παρήγαγε το μοντέλο του νόθου “χριστιανισμού” που υπηρέτησε την αποικιοκρατία και την δουλεία, τον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό και σήμερα δίνει έδαφος σε εγκληματίες όπως οι αρχηγοί των λεγόμενων “χριστιανικών” κρατών (Μπους, Μπλερ κ.ά.), να εξαπολύουν άδικους πολέμους και να αιματοβάφουν τον πλανήτη μας ως δήθεν “σταλμένοι από τον Θεό”...
Αντίθετα, λοιπόν, από κάθε περί του αντιθέτου δήλωση, η ιδέα ότι η εκκοσμίκευση μπορεί να σώσει τον κόσμο έχει καταστρέψει αμέτρητες ζωές.
Η αλήθεια είναι ότι η ελευθερία του ανθρώπου ακμάζει μόνο κάτω από τον Θεό^ αντίθετα η ελευθερία και η αξιοπρέπεια του ανθρώπου εξασθενίζει χωρίς Αυτόν και ο άνθρωπος υποδουλώνεται στα συστήματα και στα πάθη του.
Η επιστροφή του βασιλιάΌταν ο Ιησούς πήγε στα Ιεροσόλυμα λίγες ημέρες πριν τη Σταύρωση, παρουσιάστηκε ως ο Υιός του Θεού και επίσης ως ο ερχόμενος βασιλεύς που καταγόταν από τη βασιλική γενεά του Δαβίδ. Αν και δεν σκόπευε να είναι πολιτικός τύραννος ούτε ήθελε να στηριχτεί σε στρατιωτική δύναμη όπως οι κοσμικοί βασιλιάδες, διεκδίκησε όμως από τους ακολούθους Του να πιστεύουν και να εμπιστεύονται σ’ Αυτόν περισσότερο από οποιαδήποτε κοσμική κυβέρνηση. Γι’ αυτό και σταυρώθηκε. Η καταδίκη που γράφτηκε επάνω στο σταυρό ήταν για διεκδίκηση βασιλείας («Ο Βασιλεύς των Ιουδαίων»). Δεν σταυρώθηκε επειδή ξεσήκωσε συγκινήσεις στις καρδιές του κόσμου^ σταυρώθηκε επειδή αξίωσε να είναι Βασιλιάς του λαού Του.
Ακόμα και σήμερα ο Ιησούς είναι σταυρωμένος στις σκέψεις των περισσότερων ανθρώπων. Η Βίβλος εξηγεί πως όταν ενώ ξέρουμε την αλήθεια του Θεού και τις εξουσίες του επερχόμενου αιώνα περιφρονούμε τη βασιλεία του Ιησού, τότε «ξανασταυρώνουμε τον Υιόν του Θεού και τον καταντροπιάζουμε» (Εβρ. 6/ς/6).
Επιμύθιο
Τις ημέρες αυτές που ο κόσμος θυμάται –αν θυμάται– την είσοδο του Χριστού στον κόσμο μας, ίσως είναι χρόνος κατάλληλος να θυμηθούμε όχι μόνο ότι ο Βασιλιάς Ιησούς γεννήθηκε στη Βηθλεέμ αλλά ότι τώρα κυβερνά τον κόσμο και ότι θα επιστρέψει στη γη δοξασμένος Βασιλιάς με εξουσία και δύναμη. Αυτό μπορεί να γίνει σήμερα ή κάποια άλλη στιγμή, γεγονός όμως είναι ότι η Ημέρα του Κυρίου έρχεται γρήγορα. Γι’ αυτό ας ζήσουμε κάθε μέρα μας με τέτοιο τρόπο, όπως αν ο Ιησούς ήταν έτοιμος να φθάσει αμέσως. Ας μη ξανασταυρώνουμε τον Ιησού. Ας μετανοήσουμε για τη λάθος στάση μας και ας Τον δεχθούμε όχι μόνο ως Σωτήρα αλλά και ως Κύριο και Βασιλιά. Ας χειριζόμαστε κάθε σφαίρα της ζωής μας σαν να μας κοιτάζει ο Βασιλιάς Ιησούς από ψηλά — επειδή αυτό ακριβώς κάνει!
Όταν επιστρέψει ο Ιησούς, δεν θα μπορούμε να πούμε, «Eγώ νόμιζα ότι είσαι μόνο βασιλιάς των ψυχών. Δεν ήξερα ότι απαιτείς αφοσίωση σε κάθε τομέα της ζωής».
Αν ο εκπρόσωπος της εκκοσμίμευσης πει, –Ο Θεός δεν έχει λόγο στην πολιτική. Δεν έχουμε βασιλιά αλλά Καίσαρα, ο Ιησούς θα πει, «Εγώ είμαι Βασιλεύς βασιλέων και Κύριος κυρίων. Παν γόνυ θέλει κάμψει εις εμέ, πάσα γλώσσα θέλει ομνύει εις εμέ» (Αποκ. 19/ιθ/16, Ησ. 45/με/23).
Εκείνη τη μέρα θα ξέρουμε με βεβαιότητα ότι ο Ιησούς είναι κυρίαρχος όχι μόνο στο σώμα αλλά και στον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου, σε ολόκληρη την προσωπικότητα, σε όλες τις ανθρώπινες υποθέσεις, πάνω από ολόκληρο τον κόσμο. Κάθε γόνατο θα κλίνει και δεν θα υπάρχει άλλος Βασιλιάς εκτός από τον Ιησού.
------------------------------------
Το άρθρο αυτό δανείστηκε πολλά στοιχεία από ομιλία του Δρ David Feddes, σε ραδιοφωνική εκπομπή του Back to God Hour.
