Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
Συχνά διαβάζουμε βιαστικά και μερικές φορές προσπερνούμε χωρίς την δέουσα προσοχή σημεία που κανονικά θα έπρεπε να κεντρίσουν το ενδιαφέρον και ν’ απασχολήσουν τη σκέψη μας. Από την άλλη μεριά μια “δεύτερη ματιά” είναι συχνά απαραίτητη για να ξεφύγουμε από προκαταλήψεις για κάποιο θέμα, που ενστικτωδώς μας ωθούν ν’ “αρνηθούμε” ν’ ακούσουμε μια αντίθετη άποψη. Αλλά και οι συγγραφείς αισθάνονται κάποτε την ανάγκη να προσθέσουν “μια επιπλέον πινελιά” στο δημοσιευμένο κείμενό τους. Τούτη η σελίδα –που ελπίζουμε να παρουσιάζεται τακτικά στον «ΤΥΧΙΚΟ»– σκοπεύει να καλύψει τέτοιες ανάγκες. Αν οι αγαπητοί αναγνώστες έχουν κάτι να πουν ή να προσθέσουν σχετικά με τα δημοσιεύματά μας, καλούνται να αξιοποιήσουν την ευκαιρία.
«SANTO SUBITO»
Οσοι παρακολούθησαν την κηδεία του πάπα Ιωάννη-Παύλου Β~ τον περασμένο Απρίλιο, χωρίς αμφιβολία πρόσεξαν κάποια πανό με την επιγραφή «SANTO SUBITO» [=άγιος τώρα] (βλ. φωτογραφία).
Δεν είναι της παρούσας να ασχοληθούμε με τον τρόπο που η Ρωμαιοκαθολική ή άλλες εκκλησίες προβαίνουν στην αγιωνυμία διαφόρων προσώπων, σημειώνουμε όμως ότι το κάνουν οπωσδήποτε ΠΡΙΝ από την ώρα του Θεού. [Μάλιστα υπάρχουν και άλλοι που θεωρούν τους ηγέτες τους “άγιους” και “παναγιότατους” ενώ ακόμη ζουν...]
Εμείς αναγνωρίζουμε αυτό το δικαίωμα μόνο στον καρδιογνώστη Θεό και τον Υιό Του, Κύριο Ιησού Χριστό, στον οποίο μόνον ο Πατέρας έδωσε το δικαίωμα της κρίσης: «Επειδή ουδέ κρίνει ο Πατήρ ουδένα, αλλ’ εις τον Υιόν έδωκε πάσαν την κρίσιν, διά να τιμώσι πάντες τον Υιόν καθώς τιμώσι τον Πατέρα» (Ιωάν. 5/ε/21).
Ωστόσο το νόημα εκείνης της επιγραφής δεν είναι εκτός της καθημερινής χριστιανικής πραγματικότητας, αντίθετα μάλιστα θα λέγαμε πως όλοι οι πιστοί του Χριστού θα έπρεπε να έχουν εμπρός τους ένα τέτοιο μήνυμα: «ΑΓΙΟΣ ΤΩΡΑ!», αφού ο Χριστός χάρισε στους ανθρώπους που απαρτίζουν την Εκκλησία Του, τη δικαίωση και την αγιοσύνη, που δεν είναι επίτευγμα της ανθρώπινης φύσης, προσπάθειας ή δύναμης, αλλά δώρο του Θεού, «επειδή και ο αγιάζων και οι αγιαζόμενοι εξ ενός είναι πάντες· δι’ ην αιτίαν δεν επαισχύνεται να ονομάζη αυτούς αδελφούς» (Εβρ. 2/β/10-11). Έτσι στο τελευταίο δείπνο ακούμε τον Χριστό να προσεύχεται: «Αγίασον αυτούς εν τη αληθεία σου· ο λόγος ο ιδικός σου είναι αλήθεια. Καθώς εμέ απέστειλας εις τον κόσμον, και εγώ απέστειλα αυτούς εις τον κόσμον· και υπέρ αυτών εγώ αγιάζω εμαυτόν, διά να ήναι και αυτοί ηγιασμένοι εν τη αληθεία» (Ιωάν. 17/ιζ/17-19).
SANTO SUBITO, λοιπόν, αλλά όχι όπως κάνουν οι καρδινάλιοι αλλά αυτό όπως ζητά από εμάς ο Θεός όταν λέει, «Εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σας· θέλετε λοιπόν αγιασθή και θέλετε είσθαι άγιοι, διότι άγιος είμαι εγώ» (Λευ. 11/ια/44) και επαναλαμβάνεται από τον απόστολο Πέτρο, «Άγιοι έσεσθε ότι άγιος ειμί» (Α~ Πέτρ. 1/α/16).
Αν τούτο πρέπει να πραγματοποιηθεί στη ζωή μας, γιατί άραγε να μη γίνει ΤΩΡΑ; – SANTO SUBITO λοιπόν! |
ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ
Μελέτη του περιοδικού «Christianity Today» έδειξε ότι τα χρήματα που διακινούν οι εκκλησίες της Αμερικής κατά μέσο όρο ξοδεύονται ως εξής:
- 50% σε μισθούς,
- 20% για οικοδόμηση κτιρίων,
- 15% για λειτουργικά έξοδα και
- 15% για την ιεραποστολή.
Με άλλα λόγια, τα περισσότερα χρήματα πηγαίνουν για τους ίδιους τους πιστούς (μισθοί, κτίρια, ανέσεις) ενώ τα λιγότερα χρήματα για την εξάπλωση της εκκλησίας και τους ανθρώπους της ανάγκης.
Αν και τα πράγματα στη χώρα μας δεν είναι απολύτως ανάλογα με εκείνα των ΗΠΑ, σίγουρα ακολουθούν κατά πόδας, τουλάχιστον όσον αφορά τις τάσεις.
Αν όμως κάποιος έκανε μια σύγκριση των παραπάνω ποσοστών και δαπανών με τον τρόπο που διαχειρίζονταν τα χρήματα οι ηγέτες της αποστολικής εκκλησίας, θα έβρισκε καμία ομοιότητα; Πολύ αμφιβάλλουμε. |
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΖΩΠΥΡΩΣΗ
«Η αναζωπύρωση ξεκινά από κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, έναν-έναν που θα ευθυγραμμιστεί με τις θείες απαιτήσεις. Είναι μια φλόγα Θεού που κάθεται σε κάθε κεφάλι χωριστά και μπαίνει μέσα σε κάθε καρδιά. Τη γνησιότητά της ποτέ δε θα μπορέσει κανείς να τη γευτεί από την επίδραση του περιβάλλοντος ή περιμένοντας να πάρει κάτι από το μερίδιο των άλλων. Καλεί και σένα και μένα ο Κύριος να πάρουμε απευθείας από το χέρι Του την ευλογία, και όχι μέσω άλλων. Κι αφού πράγματι έτσι έχουν τα πράγματα, αφού δηλαδή η Πεντηκοστή είναι η πλήρωση με το Πνεύμα του καθένα μας ξεχωριστά, γιατί να μη γίνει δική μου και δική σου την ώρα τούτη; Γιατί να περιμένεις να τη δεις στους άλλους πρώτα και όχι σε σένα; Γιατί ακόμα να αφήνεις τον καιρό να περνά με διαρκείς αναβολές, ενώ μπορείς να την πάρεις για τον εαυτό σου τώρα; (...)»
Αυτά έγραφε ο «Χριστιανικός Ημεροδείκτης» στις 27-11-2004, αλλά πόσοι τα πρόσεξαν; |
ΟΙ ΕΙΔΙΚΟΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ...
Στην εφημερίδα «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ», (28-8-05, σελ. 34-35) διαβάσαμε ρεπορτάζ που αναφερόταν στους Έλληνες Ιατροδικαστές, που και αυτοί είναι άνθρωποι ομοιοπαθείς με μας και ομολογούν ότι δεν έχουν εξοικειωθεί με την ιδέα του θανάτου και πως έχουν τους ίδιους φόβους με κάποιον που κάνει μια εντελώς φυσιολογική δουλειά. Ωστόσο λένε «πως η δουλειά τους έχει κάνει να εκτιμήσουν το μεγαλείο της δημιουργίας» και ότι «το επάγγελμά τους τούς έφερε πιο κοντά στον Θεό».
«Ο Θεός σε βοηθάει να μην τρελαθείς», λέει ο κ. Ν. Καλογριάς και σημειώνει πώς η εικόνα των δυστυχημάτων τον προσγειώνει. «Η ματαιότητα...σε όλο της το μεγαλείο. Αρκεί ένα δευτερόλεπτο για να διαλυθούν όλα...», λέει, και ομολογεί ότι «αυτή η συχνή επαφή με τον θάνατο» τον έχει κάνει να έχει και μια ιδιαίτερη σχέση με το... «μετά θάνατον». Όταν βλέπεις τόσα πτώματα πάνω στα τραπέζια, και σκέφτεσαι ότι αυτοί οι άνθρωποι μέχρι και πριν από λίγες ώρες πίνανε, γλεντάγανε, αγαπιόντουσαν, τότε έρχεσαι σε επαφή με τον Θεό και με ό,τι αυτό σημαίνει. Ίσως είναι ο μόνος τρόπος για να μην τρελαθείς.
Επίσης ο κ. Ν. Καρακούκης, Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Ιατροδικαστών, πιστεύει στη ζωή μετά θάνατο. «Από όλα αυτά που έχω βιώσει, η πίστη μου ενδυναμώθηκε. Έχω δει την αποδόμηση της ανθρώπινης δημιουργίας και μέσα από αυτό κατάλαβα το μεγαλείο της δημιουργίας».
Τέλος όπως αποκάλυψε ο Προϊστάμενος της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Αθηνών κ. Φίλιππος Κουτσάφτης, διαβάζει περισσότερο από ποτέ την Αγία Γραφή. Πιστεύει στη μετά θάνατον ζωή και προσδοκά ανάσταση νεκρών. «Είμαι συνειδητός Χριστιανός, μελετάω την Αγία Γραφή. Δεν είμαι απλά θρησκευόμενος. Τολμώ να πω ότι είμαι λίγο θρησκευόμενος και πάρα πολύ πιστός».
Άραγε ποιοι επιστήμονες είναι καταλληλότεροι να μιλήσουν για τον Θεό και τον άνθρωπο; Ίσως η φωνή των ιατροδικαστών πρέπει να θεωρηθεί περισσότερο προσγειωμένη στην πραγματικότητα. |
ΟΧΙ ΠΑΝΤΑ ΕΥΚΟΛΗ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Οι συγγενείς των θυμάτων, από τη μεριά τους, βλέπουν εντελώς διαφορετικά τα πράγματα. Όπως είπε στο προαναφερθέν ρεπορτάζ η κυρία Γ. Σιδέρη, κλινική ψυχολόγος - ψυχοθεραπεύτρια, που συμμετέχει στη Μονάδα Ψυχολογικής Υποστήριξης, ο χειρισμός και η στήριξη ανθρώπων που έχουν βιώσει την απώλεια των δικών τους με τον πιο τραγικό τρόπο είναι πολύ δύσκολη.
«Η αντιμετώπιση είναι διαφορετική, εξαρτάται από την έκταση και το μέγεθος του συμβάντος, αλλά και την αιτία που το προκάλεσε». Και συνεχίζει: «Σε πολλά δυστυχήματα οι συγγενείς βιώνουν έντονα το αίσθημα της αδικίας, όπως στην προκειμένη περίπτωση [του αεροπορικού δυστυχήματος] είδαμε τους συγγενείς γεμάτους θυμό κατά της εταιρείας, η έντασή τους είχε αποδέκτη (...) Σε άλλες όμως περιπτώσεις αποδέκτης δεν υπάρχει. Σε φυσικές καταστροφές, για παράδειγμα, μένει συνήθως ένα μεγάλο “γιατί Θεέ μου”, χωρίς απάντηση».
Χωρίς αμφιβολία πολύτιμος ο ρόλος των ειδικών σε τέτοιες δύσκολες ώρες, όμως γίνεται δύσκολος και αναποτελεσματικός όταν οι γνώσεις τους είναι μόνο επιστημονικές, οπότε και δεν έχουν να προσφέρουν την παρηγοριά που μόνο ο λόγος του Θεού παρέχει στους πιστούς του Χριστού...
Δόξα στον Θεό που η Βίβλος υπόσχεται την ΑΝΑΣΤΑΣΗ κι αυτή την ελπίδα μόνο ο Χριστός μπορεί να τη χαρίσει, Εκείνος που έγινε «ΑΠΑΡΧΗ ΤΩΝ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΩΝ»!!! |
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ