Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
Άχρηστη Eνότητα
......
Συχνά βλέπουμε φωτογραφίες ανάλογες με την παραπλεύρως, που δήθεν μιλούν για μια ενότητα στενή, σφιχτή, αδιάσπαστη, όπως εδώ τα ενωμένα χέρια. Και είναι όντως χρήσιμη η ενότητα σε πάρα πολλές περιστάσεις της ζωής.
Όμως ενότητα τέτοιας μορφής, κρύβει έναν μεγάλο κίνδυνο που πρέπει να επισημανθεί, ιδιαίτερα για εκείνους που ενδιαφέρονται έντονα για την ονομαζόμενη “ενότητα της εκκλησίας”.
Αν κάποιος έσπευδε να ρωτήσει, –Πού βρίσκεται αυτός ο κίνδυνος; θα απαντούσαμε ότι βρίσκεται ακριβώς στο σημείο ότι τα χέρια στη φωτογραφία μας είναι ΣΦΙΧΤΑ ΔΕΜΕΝΑ μεταξύ τους και, όπως όλοι γνωρίζουμε, για να μπορέσουν τα χέρια να εργαστούν ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΥΘΟΥΝ από κάθε δεσμό, από κάθε χειραψία, από κάθε αγκάλιασμα.
Τα χέρια πρέπει να είναι ΕΛΕΥΘΕΡΑ ώστε να μπορούν να κινηθούν το καθένα όπως χρειάζεται, για να επιτύχουν το έργο που αναλαμβάνουν από τον εγκέφαλο και σύμφωνα με τις οδηγίες που δίνει η κεφαλή στο κάθε ένα μέλος, ακόμη και στο πιο μικρό τους δάκτυλο!
Υπάρχουν όμως πολλοί εκκλησιαστικοί ηγέτες, που εκείνο που τους ενδιαφέρει, ίσως το μόνο θα λέγαμε, δεν είναι πώς τα χέρια θα μπορέσουν να εργαστούν και να επιτελέσουν κάποιο έργο, αλλά πώς τα χέρια θα βρίσκονται συνεχώς κάτω από το δικό τους έλεγχο, υποστηρίζοντας όχι το έργο και τον σκοπό της εκκλησίας αλλά το πρόσωπο και το κύρος του ηγέτη.
Ο Χριστός, αντίθετα, δεν κράτησε “κοντά Του” τους μαθητές Του αλλά τους ΑΠΕΣΤΕΙΛΕ στον κόσμο, ως «μάρτυρές Του» και επίσης «ως πρόβατα εν μέσω λύκων», δίνοντάς τους συνάμα την υπόσχεση ότι ΕΚΕΙΝΟΣ ΘΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΟΝΤΑ ΤΟΥΣ.
Εκείνο που χρειαζόμαστε, λοιπόν, δεν είναι μια άχρηστη ενότητα, αλλά μια χρήσιμη ΔΙΑΘΕΣΗ, όπου κάθε μέλος θα είναι χαρούμενο να εκτελεί το έργο της αποστολής του και κάθε σκεύος θα είναι «ηγιασμένον και εύχρηστον εις τον δεσπότην, ητοιμασμένον εις παν έργον αγαθόν» (Β~ Τιμ. 2/β/21). |
