Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
Ηρώδης & Company...
τον Ιησού;
Τον Ιησού δεν Τον κυνήγησαν βασικά οι Ρωμαίοι κατακτητές της χώρας Του ούτε το ανώνυμο πλήθος των Ιουδαίων. Τον Κύριο Τον κατέτρεξαν ήδη από την αρχή της ζωής Του οι κατέχοντες την εξουσία, πρώτα οι πολιτικοί και ύστερα οι θρησκευτικοί.
Πρώτα κυνηγήθηκε από τον βασιλιά Ηρώδη τον Μέγα, μόλις έμαθε για τη γέννησή Του από τους Μάγους που ήρθαν στα Ιεροσόλυμα ζητώντας να βρουν και να προσκυνήσουν τον νέο «βασιλέα των Ιουδαίων». Μη μπορώντας να ζήσει στην υποψία ότι κάποιος άλλος θα μπορούσε ίσως να του πάρει το θρόνο, φρόντισε να Τον βγάλει από τη μέση και, για να είναι απόλυτα σίγουρος για την επιτυχία του, διέταξε να σκοτώσουν όλα τα αγόρια που γεννήθηκαν στην περιοχή της Βηθλεέμ «από δύο ετών και κατωτέρω».
Στη συνείδηση του κόσμου ο Ηρώδης έμεινε ως θηριώδης. Πώς κάποιος θα μπορούσε να διατάξει ένα τέτοιο έγκλημα όπως η Σφαγή των αθώων Νηπίων της Βηθλεέμ!
Αλλά ο Ηρώδης είναι γνωστός και για πολλά άλλα εγκλήματά του, όπως ότι εκτέλεσε 45 από τους πλουσιότερους αριστοκράτες για να πάρει την περιουσία τους, σκότωσε τη σύζυγό του Μαριάμνη, τη μητέρα της Αλεξάνδρα και τον αδελφό της, τους γιους του Αλέξανδρο, Αριστόβουλο και Αντίπατρο, καθώς και πολλούς από τους καλύτερους προσωπικούς του φίλους. Διέταξε επίσης να εκτελεστούν όλοι οι σημαντικοί άνθρωποι του εβραϊκού έθνους την ημέρα του θανάτου του, όμως η διαταγή του δεν πραγματοποιήθηκε.
Υπάρχει εντούτοις και μια άλλη μορφή του Ηρώδη, εκείνη του υποστηρικτή της θρησκείας. Όχι βέβαια ότι ο Ηρώδης ήταν πιστός Ιουδαίος. Αυτό δεν ήταν δυνατό επειδή ήταν Ιδουμαίος στην καταγωγή.
Παρ’ όλα αυτά, όμως, είχε δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις θρησκευτικές ανάγκες του Ισραηλιτικού λαού στον οποίο οι Ρωμαίοι τον διόρισαν βασιλιά. Αυτός ξεκίνησε το έργο της τρίτης ανοικοδόμησης του Ναού των Ιεροσολύμων, έργο που κράτησε περισσότερα από σαράντα έξη ολόκληρα έτη (Ιωάν. 2/β/19) και θαυμάστηκε από όλο τον τότε κόσμο, ακόμη και από τους μαθητές του Χριστού (Ματθ. 24/κδ/1).
Με τον τρόπο αυτό ο Ηρώδης έγινε το πρότυπο πολλών μεταγενέστερων ηγετών, οι οποίοι φρόντισαν τη θρησκεία, ιδιαίτερα μάλιστα τη χριστιανική, ενώ κατά βάθος ήταν μορφές κάθε άλλο παρά ευσεβείς.
Οι άνθρωποι αυτοί όμως ενδιαφέρονται όχι τόσο για τη θρησκεία της οποίας ηγούνται αλλά μάλλον για την θέση τους σε κάποιους “θρόνους” και τη διαδοχή τους σ’ αυτούς από ανθρώπους του οικογενειακού τους περιβάλλοντος ή της δικής τους επιλογής, οι οποίοι πολλές φορές στερούνται των βασικών κριτηρίων.
Επεξεργάζονται ίντριγκες και διαμορφώνουν “κλίμα” ώστε να ταυτίσουν το χώρο όπου ηγούνται με το πρόσωπο και το όνομά τους και να επιβάλουν τις επιλογές τους ύστερα από την αποδημία τους.
Για να επιτύχουν το σκοπό τους οι άνθρωποι αυτοί προβαίνουν σε διάφορα εγκλήματα –μάλλον ηθικής εξόντωσης εκείνων τους οποίους φοβούνται– που συνήθως εκδηλώνονται με διάφορους αφορισμούς ή αποκοπές από τα εκκλησιαστικά σώματα και διακονίες.
Απέναντι σ’ αυτές τις πρακτικές, που κάθε άλλο παρά σπάνιες είναι, ο Χριστός επισημαίνει πως κάθε φορά που κάποιοι διώκουν αληθινούς μαθητές Του, το κυνηγητό αυτό το θεωρεί ότι γίνεται σε βάρος Του: «Αληθώς σας λέγω, καθ' όσον εκάμετε εις ένα τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εις εμέ εκάμετε», είπε ο Χριστός και ο λόγος Του αυτός έχει ισχύ και για την καλή και για την κακή συμπεριφορά (Ματθ. 25/κε/40,45).
Επιπλέον, ο ίδιος είπε ότι: «όστις δεν συνάγει μετ' εμού σκορπίζει» (Ματθ. 12/ιβ/30) και πόσο αυτό ταιριάζει με όσους, συνειδητά ή όχι, γίνονται αφορμή για το διασκορπισμό των πιστών, που τόσο συχνά βλέπουμε ιδιαίτερα στις ημέρες μας!
Τον Χριστό, συνεπώς, δεν Τον διώκουν μόνο οι αντίθεοι κοσμικοί άρχοντες αλλά και πολλοί θρησκευτικοί ηγέτες, οι οποίοι επιτίθενται σε βάρος συγχριστιανών τους, πολλές φορές μάλιστα με την δικαιολογία ότι υποστηρίζουν την ειρήνη ή την τάξη στις εκκλησίες τους, ενώ στην πραγματικότητα ενδιαφέρονται αποκλειστικά και μόνο για την προσωπική τους επιβεβαίωση και επιβολή στο εκκλησιαστικό σώμα το οποίο κατάφεραν να ηγούνται.
Καθένας, λοιπόν, που για δικούς του λόγους τολμά να διώκει άλλους συγχριστιανούς του, δεν είναι καθόλου διαφορετικός από τον Ηρώδη και μάλλον θα πρέπει να σκέφτεται για την απολογία που θα χρειαστεί να δώσει κάποια μέρα στον δικαιότατο Κριτή. |
