Το δυστύχημα του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Πέτρου
Η “Φοβερά Προστασία”...
Το πρόσφατο φοβερό δυστύχημα που κόστισε τη ζωή του Πατριάρχη Αλεξανδρείας και πολλών ακόμη κληρικών και λαϊκών, έφερε ξανά στο προσκήνιο τα μεγάλα ερωτήματα: «Ποιος ευθύνεται για τα ατυχήματα;» και «Πού είναι η άνωθεν βοήθεια την ώρα που οι άνθρωποι την χρειάζονται περισσότερο;».
Ενώ πολλοί διηγούνται επεμβάσεις «κεκοιμημένων αγίων» είτε για θεραπεία είτε για σωτηρία ατόμων που βρέθηκαν σε κίνδυνο, στην προκειμένη περίπτωση –εκτός από την ασυγχώρητη κυβερνητική αδράνεια– υπήρξε και απόλυτη απουσία μεταφυσικής βοήθειας. Μάλιστα, ενώ για άλλους κοινούς θνητούς μπορεί να πει κανείς ότι είναι πολύ αμαρτωλοί και γι’ αυτό ίσως "δεν αξίζουν" την άνωθεν βοήθεια, τι πρέπει να ειπωθεί για την περίπτωση του Πατριάρχη και της συνοδείας του; Αυτοί ταξίδευαν προς το "Περιβόλι της Παναγίας"^ σκοπός τους ήταν να προσκυνήσουν την "Αγία Ζώνη της Θεοτόκου"^ η ζωή τους ήταν αφιερωμένη στην Ορθόδοξη Εκκλησία κ.λπ.
Ο μακαριστός Πατριάρχης αναρίθμητες φορές είχε ψάλλει τον Παρακλητικό Κανόνα, που μεταξύ άλλων λέει:
«Διάσωσον από κινδύνων τους δούλους σου Θεοτόκε,
ότι πάντες μετά Θεόν εις σε καταφεύγομεν,
ως άρρηκτον τείχος και προστασίαν (...)
Προστασία των Χριστιανών ακαταίσχυντε (...)
πρόφθασον ως αγαθή, εις την βοήθειαν ημών,
των πιστώς κραυγαζόντων σοι (...)
η μόνη προστασία των πιστών».
Όμως αυτή η “προστασία” και η “βοήθεια” απουσίασε προκλητικά την ώρα της ανάγκης...
Η "θαυματουργός" εικόνα
--παρ' όλο που ονομάζεται "Η ΦΟΒΕΡΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ"--
αποδείχθηκε αναποτελεσματική...
Ήρθε στη συνέχεια και το δυστύχημα με τους μαθητές στα Καμμένα Βούρλα, όπου ξανακούστηκε το οξύμωρο, για μεν τα παιδιά που σώθηκαν, ότι “είχαν άγιο” και “τα φύλαξε ο Θεός”. Αλλά τι έγινε με τα άλλα που σκοτώθηκαν; Εκείνα δεν είχαν Θεό; Κύριε ελέησον!
Με τα παραπάνω δεν θέλουμε διόλου να θίξουμε τη μνήμη των μεταστάντων, πολύ περισσότερο της μακαρίας μητέρας του Κυρίου Ιησού. Ωστόσο γεννιέται σοβαρό το ερώτημα: Τελικά, είναι αλήθεια όλα αυτά που λέγονται και γράφονται από διαφόρους, για δήθεν θαύματα, τέρατα και σημεία; Πολύ αμφιβάλλουμε... Τουναντίον θα λέγαμε πως τόσο οι πολλές “σωτηρίες” όσο και οι περισσότερες “δυστυχίες” είναι ανεξάρτητες από τις μεταφυσικές επεμβάσεις όπου αποδίδονται. Ούτε οι άγιοι επεμβαίνουν για να σώσουν κάποιον, ούτε οι δαίμονες επεμβαίνουν για να βλάψουν κάποιον. Και πριν βιαστούν κάποιοι να μας κατακρίνουν, ας διαβάσουν τη θέση μας παρακάτω.
Μιλώντας επί του προκειμένου με αγαπητό πρόσωπο αμέσως μετά το δυστύχημα, εκείνος αναφέρθηκε στον κυριακό λόγο, «Δύο στρουθία δεν πωλούνται δι’ εν ασσάριον; και εν εξ αυτών δεν θέλει πέσει επί την γην άνευ του θελήματος του Πατρός σας. Υμών δε και αι τρίχες της κεφαλής είναι πάσαι ηριθμημέναι. Μη φοβηθήτε λοιπόν· πολλών στρουθίων διαφέρετε σεις» (Ματθ. 10/ι/29-31), για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι και τούτο έγινε ΜΕ ΘΕΛΗΜΑ ΘΕΟΥ.
Αυτό, λοιπόν, ήταν το νόημα των λόγων του Κυρίου Ιησού, όταν παρέβαλε τα σπουργίτια της Παλαιστίνης με το μαρτύριο των Αποστόλων Του; Πρέπει, δηλαδή, να πιστέψουμε πως όλα τα δυστυχήματα και οι ονομαζόμενες “θεομηνίες” συμβαίνουν ΕΠΕΙΔΗ ΤΟ ΘΕΛΕΙ Ο ΘΕΟΣ; Ότι κάθεται στο θρόνο Του ο Μεγαλοδύναμος και ξαφνικά λέει:
–Να σκοτωθεί ο τάδε!
–Να πεθάνει ο δείνα!
–Να καεί ο άλλος!
–Να γίνει σεισμός σ’ αυτή την πόλη!
–Να βουλιάξει το τάδε καράβι και
–Να πέσει εκείνο το αεροπλάνο!
Ήμαρτον Θεέ μου!
Απερίφραστα δηλώνουμε πως δεν είναι τέτοιος ο Θεός που εμείς πιστεύουμε, ούτε και τα γεγονότα αυτά αποτελούν μέρος «των θαυμασίων Του» (Ψαλμ. 105/ρε/2).
Ο Θεός της Βίβλου «είναι απείραστος κακών και αυτός ουδένα πειράζει», γι’ αυτό και ο Ιάκωβος γράφει, «Μηδείς πειραζόμενος ας λέγη ότι από του Θεού πειράζομαι» (Ιακ. 1/α/13). Και αν δεν είναι πειρασμός μια ασθένεια, μια αναπηρία, ο θάνατος ενός παιδιού κ.λπ. τι άλλο μπορεί να είναι;
Ο πιστός άνθρωπος δεν πιστεύει στην τύχη ούτε στο πεπρωμένο ή στο “κισμέτ”. Γνωρίζει πως όλα όσα γίνονται σ’ αυτό τον κόσμο οπωσδήποτε βρίσκονται κάτω από τον έλεγχο του κυρίαρχου Θεού. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως, είτε καλά είτε κακά, αποτελούν άμεσες επεμβάσεις του Θεού. Στην πραγματικότητα είναι το αποτέλεσμα εκείνου που οι άνθρωποι προκάλεσαν στη ζωή τους, όταν στον Κήπο της Εδέμ παρέδωσαν την εξουσία στον Σατανά, που «ήτο απ’ αρχής ανθρωποκτόνος», εισπράττοντας ως αμοιβή την ποινή του θανάτου και της φθοράς. Η Βίβλος εξηγεί: «Δι’ ενός ανθρώπου η αμαρτία εισήλθεν εις τον κόσμον και διά της αμαρτίας ο θάνατος, και ούτω διήλθεν ο θάνατος εις πάντας ανθρώπους, επειδή πάντες ήμαρτον» (Ρωμ. 5/ε/12). Αναπόφευκτο αποτέλεσμα απόμεινε για όλους να πληρώσουμε το χρέος μας, «διότι ο μισθός της αμαρτίας είναι θάνατος» (Ρωμ. 6/ς/23).
Πέρα από όλα αυτά, είναι γεγονός πως όλοι οι απόγονοι του Αδάμ κάνουμε ό,τι μπορούμε για να χειροτερέψουμε την κατάσταση. Μολύνουμε το περιβάλλον, αδιαφορούμε και αμελούμε για την ασφάλεια τη δική μας και των άλλων, αντιμετωπίζουμε με επιπολαιότητα επικίνδυνες καταστάσεις, αδιαφορούμε απέναντι στον κίνδυνο (π.χ. οδηγούμε απρόσεκτα, καταναλώνουμε φάρμακα και ποτά, δεν τηρούμε τα μέτρα ασφάλειας κ.ο.κ.) και, στο τέλος, έχουμε πρόχειρη την “εξήγηση”:
Οι μεν ασεβείς: –Για όλα φταίει ο Θεός!
Οι δε ευσεβείς: –Το ήθελε ο Θεός!
Το μεγαλύτερο δυστύχημα είναι πως αυτά δεν τα λένε μόνο όσοι αγνοούν αλλά ακόμη και θρησκευτικοί ταγοί και δάσκαλοι, από τους οποίους θα περίμενε κανείς και πληροφορημένοι να είναι και το λαό να διαφωτίζουν. Αντ’ αυτού όμως, ακούσαμε να λένε πως “Η Παναγία έκανε θαύμα, αφού δύο ξύλινες εικόνες επέπλεαν από τα συντρίμμια”... [Θαύμα θα ήταν αν το ξύλο παρέμενε στο βυθό –κάτι που δεν έγινε φυσικά– και όχι ότι επέπλευσε!]
Φτάνει πια!
Λυπούμαστε για την τραγική εξέλιξη του ταξιδιού του Πατριάρχη, όπως λυπούμαστε και για κάθε άνθρωπο που χάνει τη ζωή του πρόωρα, όπως τα παιδιά στην Εθνική Οδό, είτε ταλαιπωρείται κάτω από το βάρος μιας αρρώστιας ή αναπηρίας. Αλλά Ο ΠΡΩΤΟΣ ΠΟΥ ΛΥΠΑΤΑΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΟΣ! που κατηγορηματικά τονίζει μέσω του Προφήτη: «Εγώ δεν θέλω τον θάνατον του αποθνήσκοντος» (Ιεζ. 18/ιη/32).
Γι’ αυτό, “όσον το αφ’ ημών”, ας προσέχουμε τους κινδύνους και ας παίρνουμε τα μέτρα που μπορούμε, αναλαμβάνοντας ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΕΥΘΥΝΕΣ, και όχι προσπαθώντας να αποδώσουμε τα δικά μας λάθη σε μεταφυσικούς αυτουργούς.
Θα έρθει κάποια στιγμή που ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΘΑ ΠΑΡΕΛΘΟΥΝ κι αυτό θα γίνει μόνο όταν εξαφανιστεί από τον κόσμο Η ΑΜΑΡΤΙΑ. Καλούμαστε ν’ ακούσουμε τη φωνή του Θεού που λέει: «Επιστρέψατε και ζήσατε» (Ιεζ. 18/ιη/32).
Η ζωή είναι το δώρο του Θεού, κι αυτό το δώρο θα το απολαύσουμε στο νέο κόσμο της Βασιλείας των Ουρανών, επειδή ο Χριστός φανέρωσε: «Εγώ ήλθον διά να έχωσι ζωήν και να έχωσιν αυτήν εν αφθονία» (Ιωάν. 10/ι/10).
Εμείς πιστεύουμε στον Θεό που ΔΙΝΕΙ ΖΩΗ.
Εσείς σε ποιον πιστεύετε; |
«Παρ' εμού έγεινε το πράγμα τούτο»
(Α~ Βασ. 12/ιβ/24)Άλλοι στηρίζουν την αντίθετή τους άποψη σε χωρία όπως το παραπάνω ή το Έξοδ. 4/δ/11, όπου ο Θεός λέει, «Τις έκαμε τον εύλαλον, ή τον κωφόν, ή τον βλέποντα, ή τον τυφλόν; ουχί εγώ ο Κύριος;» και είναι περίεργο, που –ενώ υπάρχουν τόσα άλλα χωρία όπου ο Θεός υπόσχεται να ανοίξει τα μάτια των τυφλών και τα αυτιά των κουφών και να κάνει τους χωλούς να περπατήσουν (Ψαλμ. 145/ρμς/8, Ησ. 35/λε/5-6)–, κάποιοι προσπαθούν να χτίσουν δόγματα σε ένα ή δύο μοναδικά χωρία!..
Χωρίς αμφιβολία, ο Θεός –όταν το κρίνει Εκείνος– κάνει το εξαιρετικό, είτε είναι αγαθοποιό θαύμα είτε ειδική κρίση για συγκεκριμένη και γνωστή αμαρτία. Σ’ αυτό το πνεύμα είναι γραμμένη και η δήλωση «δύναται να γείνη συμφορά εν πόλει και ο Κύριος να μη έκαμεν αυτήν;» (Αμώς 3/γ/6).
Από εκεί και πέρα, –ως το σημείο να τα αποδίδουμε όλα στον Θεό–, αυτό δεν είναι ευσέβεια αλλά μοιρολατρία, για να μην πούμε τίποτε περισσότερο... |
