Πολλές
φορές έχουμε γράψει με απαξίωση για τον τρόπο που εκλέγονται οι ηγέτες
των εκκλησιών, ιδιαίτερα μάλιστα της Ελλαδικής Εκκλησίας. Κάποιοι από
τους αναγνώστες ίσως διστάζουν να πιστέψουν όλο το παρασκήνιο που παίζεται
πίσω από τις πλάτες των οπαδών, νομίζοντας πως αυτά που λέμε ίσως είναι
υπερβολικά ή εξωπραγματικά.
Αυτή τη φορά θα αντιγράψουμε λίγα
λόγια από άρθρο του δημοσιογράφου και τ. Υφυπουργού Εξωτερικών κ. Γ. Ρωμαίου
(Εφημ. «Το Βήμα» 19-9-2004), όπου αναφέρεται στην επικείμενη εκλογή
του νέου πατριάρχη Αλεξανδρείας. Διαβάστε:
«Είχα το προνόμιο,
ως αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών και αρμόδιος για τον Απόδημο Ελληνισμό,
(...) να ζήσω το παρασκήνιο της εκλογής του Πέτρου και να χαρώ την ενθρόνισή
του (...) Όσοι έχουν εμπλακεί ή έχουν ζήσει παρασκήνιο εκλογής εκκλησιαστικών
ηγετών γνωρίζουν καλά ότι η ίντριγκα και οι συγκρούσεις προσώπων και
συμφερόντων, αλλά και οι παρεμβάσεις, πολιτικές και εκκλησιαστικές,
συνθέτουν μια διαδικασία που δεν οδηγεί πάντα στην επιλογή του καλύτερου...»
Ο άνθρωπος έζησε από κοντά και από
θέσεως ισχύος παρόμοιες διεργασίες και μιλάει μετά λόγου γνώσεως και ασυνήθιστη
ειλικρίνεια. Και εφόσον το ζήτημα αντιμετωπίζεται ως εθνικό ή πολιτικό,
τα πράγματα είναι ανθρώπινα και κατανοητά. Τι θα πούμε όμως όταν οι εν
λόγω "ηγέτες", πέρα από τις εθνικές και πολιτικές αρμοδιότητες
που τους ανατίθενται, καλούνται να παίξουν και το ρόλο του "πνευματικού
ταγού";
Πότε και πού είναι παρόν το Άγιο
Πνεύμα, πότε και πού οδηγεί τις αποφάσεις, πότε και πού οδηγεί στην αλήθεια;
Προφανώς ΟΥΔΕΠΟΤΕ. Και όμως τέτοιοι άνθρωποι, που ανά τους αιώνες εκλέχθηκαν
με παρόμοιες ή ακόμη πιο σκοτεινές διαδικασίες στα χρόνια του Βυζαντίου
και του Μεσαίωνα (αναφέρονται δολοφονίες, εξαγορές, εκβιασμοί, εξορίες
κ.λπ.), είναι αυτοί που ΕΝ ΣΥΝΟΔΩ χάραξαν τους δρόμους της δογματικής
και της λειτουργικής των ιστορικών κρατικών εκκλησιών, δίωξαν κάθε αντιφρονούντα
και συνεργάστηκαν με την εκάστοτε κρατική εξουσία για την επιβολή των
δικών τους απόψεων, τις περισσότερες φορές αντίθετα από τις Άγιες Γραφές
και το παράδειγμα του Κυρίου και των Αποστόλων Του.
Ας προσέξουν, λοιπόν, όλοι όσοι τυφλά
ακολουθούν τέτοιες παραδόσεις επειδή, ως επί τω πλείστον, είναι μόνο «εντάλματα
ανθρώπων», και στην πραγματικότητα δεν τιμούν τον Θεό (Ματθ.
15/ιε/6-9). |
Ο
δημοσιογράφος των «Νιου Γιορκ Τάιμς» Ρ. Μπόνερ που βρέθηκε στην Ελλάδα
κατά την διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων απαντώντας σε σχετική ερώτηση
είπε:
«Αν
κοιτάξουμε τα χρήματα που δαπάνησε η Ελλάδα για την τέλεση των Αγώνων
είναι προφανές ότι καμία μικρή χώρα δεν θα έχει πια στο μέλλον κίνητρα
να το κάνει. Δημιουργείται λοιπόν ένα σοβαρό πρόβλημα. Ότι είτε εφεξής
μόνο οι μεγάλες πλούσιες χώρες θα οργανώνουν τους Ολυμπιακούς Αγώνες ή
αντίθετα ολόκληρη η παγκόσμια κοινότητα θα πρέπει να συνεισφέρει και να
ενισχύει οικονομικά μια μικρή χώρα για να μπορέσει να οργανώσει τους Αγώνες».
[Πηγή: «Ελευθεροτυπία» (2-9-04)].
Και η προηγούμενη
και η παρούσα κυβέρνηση κατάφεραν να υποθηκεύσουν το οικονομικό μέλλον
της χώρας για να προβληθούν κάποια άτομα σε βάρος του λαού. Πόσα νοσοκομεία
και πόσα σχολεία και δρόμοι θα μπορούσαν να γίνουν με τα χρήματα που σπαταλήθηκαν
στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας! Για την ώρα όμως θα συνεχίσουμε να
θερίζουμε νεκρούς και ανάπηρους στους επικίνδυνους ελληνικούς δρόμους...
|
Χιλιάδες
γυναίκες διαδήλωσαν για μια ακόμη φορά τον τελευταίο Αύγουστο στη
“χριστιανική” χώρα των ΗΠΑ υπέρ των ελεύθερων αμβλώσεων (δολοφονιών αγέννητων
παιδιών), φωνάζοντας συνθήματα όπως, «Το σώμα μου είναι επιλογή μου»
και «Ούτε η εκκλησία ούτε το κράτος. Για την τύχη τους αποφασίζουν
οι γυναίκες».
Όμως τις συνέπειες
της άμβλωσης δεν τις υφίσταται μόνο η γυναίκα–η οποία στις περισσότερες
περιπτώσεις είναι υπεύθυνη για την εγκυμοσύνη της–, ούτε ο ανεύθυνος "άντρας"
που πρόσφερε το σπέρμα του, αλλά κυρίως το αγέννητο μωρό το οποίο στερείται
τη ζωή του επειδή κάποιοι άλλοι ήθελαν να διαθέσουν τα σώματά τους χωρίς
σοφία και χωρίς ντροπή.
Και
ναι μεν πιστεύουμε ότι ο Θεός συγχωρεί την αμαρτία ύστερα από ειλικρινή
μετάνοια, αυτό όμως δεν ανοίγει το δρόμο για περισσότερα εγκλήματα.|
Ο
Μαρκ Ρέιταν ήρθε στη χώρα μας ως "πάστορας της γυναικείας ομάδας
σόφτμπολ των ΗΠΑ" (Εφημ. «Ελευθεροτυπία»/2-9-04). Όταν ρωτήθηκε
από δημοσιογράφο πώς και δεν φοβήθηκε να έρθει στην Ελλάδα, δήλωσε πως
αν και φίλοι και συγγενείς τους έλεγαν να μην έρθουν, στην Αθήνα ένιωσαν
πολύ ασφαλείς και πολύ ωραία. Στην ερώτηση αν έχουν αισθανθεί εχθρότητα
από τους Έλληνες, απάντησε:
«Όχι.
Αλλά και δεν κακίζω εγώ αυτούς που δεν μας συμπαθούν [εμάς τους Αμερικανούς].
Εν μέρει, έχουν δίκιο. Η τρομοκρατία είναι κάτι που και εμείς προκαλέσαμε,
με την πολιτική που εφαρμόζουμε σε πολλές χώρες. Και τα λεφτά που ξοδεύουμε
τώρα για να κάνουμε άδικους και αχρείαστους πολέμους στο Ιράκ και στο
Αφγανιστάν, αν τα δίναμε για να φάνε ψωμί οι φτωχοί όπου Γης, ο κόσμος
θα μας συμπαθούσε περισσότερο». |
