Το όνομα... και η χάρη! Ορθοδοξία [*] και Ορθόδοξοι
Συχνά μας ρωτούν σε ποια εκκλησία ανήκει ο «Τ» και ποια από όλες υποστηρίζει. Κι εμείς είμαστε αναγκασμένοι ξανά και ξανά να τονίζουμε με τον πιο έντονο και κατηγορηματικό τρόπο, ότι αυτό το περιοδικό υπάρχει και κινείται «...μακριά από στενά δογματικά πλαίσια και προκαταλήψεις. Δεν αποτελεί επίσημο όργανο. Δεν εκπροσωπεί ούτε υπηρετεί κάποια συγκεκριμένη εκκλησία ή οργάνωση.»
Ατυχώς δεν είναι εύκολο να πειστεί ο Έλληνας αναγνώστης γι’ αυτή μας την ΑΜΕΡΟΛΗΨΙΑ, επειδή χρόνια τώρα ο λαός μας έχει διδαχθεί να ταυτίζει ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ του Χριστού με κάποια συγκεκριμένη δογματική παράταξη, γεγονός το οποίο πάντοτε διαψεύδουμε.
Εμείς πιστεύουμε και διακηρύττουμε ότι η Εκκλησία του Χριστού ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΠΗΡΕΣΙΑ, ΟΡΓΑΝΩΣΗ, ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ, ΝΟΜΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ, ΣΩΜΑΤΕΙΟ ή ΕΤΑΙΡΕΙΑ.
Η Εκκλησία του Χριστού ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ. Οντότητα πνευματική που με κανένα τρόπο και κανένα λόγο ΔΕΝ ΤΑΥΤΙΖΕΤΑΙ, ούτε έχει λόγο να το κάνει, με τα οποιαδήποτε ανθρώπινα σχήματα και συστήματα.
Εις επίρρωση των ανωτέρω αναδημοσιεύουμε απόσπασμα ομιλίας του π. Ιγν. Δάσσιου, όπως τυπώθηκε στο περιοδικό «Ορθόδοξος Πνοή». (Έγινε προσαρμογή της ορθογραφίας. Όλες οι υπογραμμίσεις από το πρωτότυπο).
« ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ [*] ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ »
Τι είναι η Εκκλησία;
Είναι το Σώμα του Χριστού, μέσα στο όποιο υπάρχει το Άγιο Πνεύμα, το Οποίο σαν ψυχή το ζωοποιεί και το κατευθύνει «εις πάσαν την αλήθειαν». Γι’ αυτό μέσα στην Εκκλησία, ως εις άλλην σωτήριον κιβωτόν, υπάρχει και φυλάσσεται η μία και μόνη αλήθεια, ολόκληρος, όπως την δίδαξε ο Χριστός, όπως την παρέλαβαν οι Άγιοι Απόστολοι, όπως την διεφύλαξαν, ερμήνευσαν και διετράνωσαν οι Άγιοι Πατέρες.
Επειδή ο Χριστός, ως κεφαλή είναι Ένας, είναι αυτονόητον ότι και το Σώμα Του είναι Ένα, επομένως και η Εκκλησία Του είναι Μία. Αυτή την αλήθεια ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεως: «Πιστεύω... εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν». Δεν υπάρχουν —λοιπόν— πολλές «Εκκλησίες», γι’ αυτό δεν μπορούμε π.χ. να πούμε η «Παπική Εκκλησία», η «Προτεσταντική Εκκλησία» ή η «Νεοημερολογιτική Εκκλησία», αλλά ο Παπισμός, ο Προτεσταντισμός, ο Νεοημερολογιτισμός. Ούτε μπορούμε να μιλάμε για ένωση των Εκκλησιών, για ένωση των διηρημένων Χριστιανών ή για ένωση των διαφόρων Παρατάξεων. Εφ’ όσον η Εκκλησία είναι Μία, όσοι απεκόπησαν και απομακρύνθηκαν από Αυτή, πρέπει να επιστρέψουν σ’ Αυτή.
Αυτή η Μία Εκκλησία κατέχει «πλήρως και αμειώτως» την αλήθεια πού απεκάλυψε ο Χριστός και προς την οποία οδηγεί τους πιστούς, τα μέλη της Εκκλησίας, το Άγιο Πνεύμα. Στην αλήθεια αυτή αντιφάσκει η εκκλησιομάχος αίρεση του Οικουμενισμού, ο οποίος για ένα σχεδόν αιώνα προπαγανδίζει ότι όλες οι λεγόμενες Εκκλησίες–Ομολογίες κατέχουν μέρος της Χριστιανικής αληθείας (η Θεωρία των Κλάδων) και όλες οι ομολογίες πρέπει από κοινού να αναζητήσουν την μία και μόνη αλήθεια. Η αποδοχή αυτής της βλασφημίας σημαίνει ότι «πέθανε» το ένα και μοναδικό Σώμα του Χριστού, ότι «πέθανε» Αυτός ο Χριστός (η «Θεολογία» του «θανάτου του Χριστού»), και επομένως κηρύσσει ότι το Άγιο Πνεύμα απέτυχε στην καθοδήγηση της Εκκλησίας «εις πάσαν την αλήθειαν». Όμως ο Σταυρωθείς και Αναστάς Χριστός, «ο θανάτω τον θάνατον πατήσας» συνεχίζει Αναστημένος να πατή τον θάνατον διά της Αγίας του Εκκλησίας εις την οποία διαφυλάσσεται ανόθευτη και ολόκληρος η αποκεκαλυμμένη Αλήθεια (Αποστολική Πίστις και Απ. Διαδοχή) [**] και συνεχίζεται ακεραία η θεία απολύτρωσις.
Ποίος οφείλει να είναι ο Ορθόδοξος;
«Ου γαρ αληθώς ζη, ο την αληθή μη έχων ζωήν^ των αμαρτωλών η ζωή ουκ αληθώς εστίν ο λέγεται, αλλ’ ονομάζεται μόνον»
Γρηγόριος ο Νύσσης
Τα προηγούμενα είναι ανάγκη να τα κατανοήσουμε πρωτίστως όλοι ημείς πού θέλουμε να παραμείνουμε Ορθόδοξοι Χριστιανοί, διότι όποιος απομακρύνεται από την αλήθεια της Εκκλησίας, αυτός χάνει την πραγματική ζωή. Ο αγ. Γρηγόριος ο Νύσσης λέγει χαρακτηριστικά: «Ου γαρ αληθώς ζη, ο την αληθή μη έχων ζωήν^ των αμαρτωλών η ζωή ουκ αληθώς εστίν ο λέγεται, αλλ’ ονομάζεται μόνον». Αυτός, δηλαδή, που ζει μακριά από την αλήθεια του Χριστού, ζει βιολογικά και όχι πραγματικά, αλλά πεθαίνει και βιολογικά και πραγματικά. Ο «μακράν του Θεού» άνθρωπος βρίσκεται ουσιαστικά φυλακισμένος στον κόσμο των αισθήσεων, της φθοράς και του θανάτου. Δεν είναι ελεύθερος, αλλά δούλος των γήινων πραγμάτων...».
***
Ατυχώς, δεν αρκεί να γνωρίζουμε αυτά τα όμορφα λόγια, μα πρέπει και να τα τηρούμε στην καθημερινή μας ζωή. Κι εδώ ακριβώς είναι το δράμα, άλλοι μεν να λέγονται "Ορθόδοξοι” και άλλοι να είναι στην πραγματικότητα... Άλλοι να κατηγορούνται ως "Αιρετικοί” και άλλοι να είναι στην πραγματικότητα...
Ποιος θα ξεκαθαρίσει τον γρίφο; Μα ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός, «όστις κρατεί το πτυάριον εν τη χειρί αυτού και θέλει διακαθαρίσει το αλώνιον αυτού και θέλει συνάξει τον σίτον αυτού εις την αποθήκην, το δε άχυρον θέλει κατακαύσει εν πυρί ασβέστω.» (Ματθ. 3/γ/12).
Μέχρι τότε για εμάς τους επί γης μία μόνο δυνατότητα μάς έδωσε ο Χριστός, κι αυτήν πρέπει να εκμεταλλευόμαστε: «Προσέχετε από των ψευδοπροφητών, οίτινες έρχονται προς εσάς με ενδύματα προβάτων, έσωθεν όμως είναι λύκοι άρπαγες. Από των καρπών αυτών θέλετε γνωρίσει αυτούς. Μήποτε συνάγουσιν από ακανθών σταφύλια ή από τριβόλων σύκα;» (Ματθ. 7/ζ/15-16). |
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
[*] Ο «Τ» πιστεύει ότι ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ και Ορθόδοξη Εκκλησία δε μπορεί να είναι μια Κρατική Υπηρεσία που συναλλάσσεται με την εκάστοτε κοσμική εξουσία, είτε πρόκειται για τον αυτοκράτορα, είτε τον σουλτάνο, είτε σήμερα τις Βρυξέλλες (π.χ. Ευρωπαϊκά κονδύλια), και την χρησιμοποιεί σε προσωπικές ή παραταξιακές αντιπαραθέσεις όπως προσφάτως μεταξύ Πατριάρχη και Αρχιεπισκόπου, αλλά η ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ σε βίο άγιο και πιστή τήρηση της διδαχής των Αγίων Γραφών.
[**] Όλοι οι αληθινοί χριστιανοί είναι κάτοχοι της αποστολικής διαδοχής στο μέτρο που γνωρίζουν, σέβονται και τηρούν την αποστολική διδαχή όπως παραδόθηκε στα ιερά κείμενα των Αγίων Γραφών, και οι οποίοι ζουν σύμφωνα με τον λόγο του Παύλου: «Εκείνα τα οποία και εμάθετε και παρελάβετε και ηκούσατε και είδετε εν εμοί, ταύτα πράττετε και ο Θεός της ειρήνης θέλει είσθαι μεθ’ υμών.» (Φιλιπ. 4/δ/10). |
