Εκ καρδίας

Πολύ σπάνια δημοσιεύουμε ποιήματα. Ο λόγος απλός: Αφενός δε γνωρίζουμε το είδος του λόγου, αφετέρου στην τέχνη υπάρχει η υποκειμενικότητα (εσένα σου αρέσει αλλά εμένα όχι...) και φυσικά η προσωπικότητα (δημοσίευσαν του άλλου, όχι όμως το δικό μου). Τούτη τη φορά –κάνοντας μια σπάνια εξαίρεση– δημοσιεύουμε το παρακάτω ποίημα (του κ. Δημ. Φαλλή), που με αγάπη αφιερώνουμε σε κάποιους άλλους ποιητάδες, μήπως με τον τρόπο αυτό, με τη γνωστή σ’ αυτούς ποιητική γλώσσα, αισθανθούν επιτέλους τη μεγάλη τους ανάγκη, καθώς αγγίζουν πια στο τέλος της ζωής τους ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΙ...

Χρυσωμένο πρωινό του Φθινοπώρου   Πρωινός ήλιος φθινοπωριάτικης μέρας        χρυσώνει τις πλαγιές των βουνών        και τα   δέντρα της ποταμιάς του χωριού μου. Τι όμορφη μέρα Θεέ μου! Τα δέντρα, κάθε λογίς δέντρα, κερασιές, κορομηλιές, καρυδιές, βελανιδιές κι αυτά τα κλήματα στις κρεβατίνες έχουν χρυσώσει τα φύλλα τους     πριν τα τινάξουν στη γη. Στο απαλό φύσημα του πρωινού αέρα       φεύγουν απ’ τα κλαριά των δέντρων,       πετούν σαν πουλιά ως παρέκει       και πέφτουν, έτσι χρυσωμένα,       στην υγρασμένη γη! Αλήθεια, τα φύλλα πριν πέσουν       πεθαμένα στη γη,       φοράνε τα χρυσά τους. Μήπως κι εμείς πρέπει να στολιστούμε       με τη «χρυσή στολή»       της μετανοίας, της εξομολόγησης       και της θείας κοινωνίας;                Βράχος (Εφημ. «Ο ΕΥΡΥΤΟΣ», 9/04)

 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ