Ανάμεσα σε δύο χρόνους...

Η άλλη όψη της πραγματικότητας

Τον τελευταίο καιρό όλοι σχεδόν οι Έλληνες μιλούν για την κακή κατάσταση της οικονομίας και για την άθλια ζωή που ζούνε. Όλοι είναι φτωχοί, όλοι έχουν παράπονα, όλοι είναι άνεργοι, όλοι βρίσκονται στα πρόθυρα της εξαθλίωσης...

Επιπλέον, κατά έναν περίεργο τρόπο, όλοι σχεδόν μιλούν για την τεράστια ανεργία και για τη σύνταξη που δεν φτάνει... αν και την ίδια ώρα πάρα πολλοί είναι εκείνοι που βιάζονται να βγουν στη σύνταξη της φτώχιας, όπως και οι νέοι που διαγκωνίζονται να αποκτήσουν ένα πτυχίο “με όνομα", παρόλο που γνωρίζουν ότι σίγουρα δεν υπάρχει ελπίδα να βρουν ανάλογη εργασία.

Από την άλλη πλευρά, πάλι, όλα τα νυκτερινά κέντρα είναι γεμάτα, όλοι σχεδόν οι νέοι (από εφηβικής ηλικίας) κρατούν στα χέρια το πακέτο με τα ακριβά ξένα τσιγάρα και (από νηπιακής ηλικίας) το ακριβό κινητό τηλέφωνο, που δεν σταματούν να το χρησιμοποιούν χωρίς σοβαρό λόγο (φουσκώνοντας αναίτια τον λογαριασμό τους).

Τα καταστήματα που κάνουν τις καλύτερες δουλειές είναι εκείνα με τα επώνυμα ρούχα όπως και όσα πουλάνε τροφές για μικρά κατοικίδια ζώα. Όλα σχεδόν τα ελληνικά σπίτια έχουν μια πλούσια κάβα με ξενόφερτα ποτά –για να μην μιλήσουμε για τα home cinema–, και οι διαφημίσεις για ταξίδια σε εξωτικές χώρες ανατολής και δύσης γεμίζουν ολόκληρες σελίδες των εφημερίδων και περιοδικών.

Αλλά το παράπονο φουντώνει... Είμαστε οι αθλιότεροι των αθλίων, οι δυστυχέστεροι των δύστυχων, οι φτωχότεροι στην Ευρωπαϊκή Ένωση...

Αν ήμασταν οι μόνοι με αυτό το πρόβλημα, θα έλεγε κανείς πως κάποια άγνωστη κατάρα ή αρρώστια είχε χτυπήσει το λαό μας. Όμως τα πράγματα είναι όμοια σε όλες τις χώρες του "δυτικού" κόσμου.

Το κείμενο που παραθέτουμε, από αγγλικό περιοδικό, το διαλέξαμε όχι μόνο επειδή αποκαλύπτει την όμοια κατάσταση στη Μ. Βρετανία, αλλά και επειδή δείχνει την κύρια αιτία του κακού.

***

«Γράφω αυτό το κείμενο μόλις επέστρεψα από ένα ταξίδι στη Ρωσία. Ήταν και ενθαρρυντικό και ενοχλητικό. Η Ρωσία έχει αλλάξει, και εάν δεν ήταν εκείνο το παράξενο αλφάβητο, μερικά μέρη της Μόσχας και της Αγίας Πετρούπολης μοιάζουν με οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Αλλά στο παρασκήνιο υπάρχουν τα σημάδια των επτά σπαταλημένων δεκαετιών του αποτυχημένου κομουνιστικού πειράματος.

Οι Ρώσοι θέλουν να μιλούν γι’ αυτό–ειδικά οι νεότεροι. Αναγνωρίζουν ότι η χώρα τους έκανε ένα φοβερό λάθος. Θέλουν να εξαλείψουν τα σημάδια και να αποκαταστήσουν ότι έχασαν. Ψηλά στον κατάλογο προτεραιοτήτων είναι οι εκκλησίες. Η αίσθηση των Ρώσων είναι ότι το σημαντικότερο πράγμα που σχεδόν έχασαν ήταν η γνώση του Θεού. Για επτά δεκαετίες, οι κομουνιστές γελοιοποίησαν και δίωξαν καθέναν που τολμούσε να πιστεύει. Απαγόρευσαν τη Βίβλο, φυλάκισαν τους ιερείς και μετέτρεψαν τις εκκλησίες σε μουσεία, αποθήκες εμπορευμάτων ή ακόμη και δημόσιες τουαλέτες!

Ο ξεναγός μου με πήγε στον Εθνικό Καθεδρικό Ναό στη Μόσχα. Πρόκειται για ένα θαυμάσιο κτήριο, που διακοσμείται πλούσια με έργα ζωγραφικής και εικόνες της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Το καταπληκτικό είναι ότι αυτό το κτήριο οικοδομήθηκε εξαρχής τις δύο τελευταίες δεκαετίες. Οι κομουνιστικές κυβερνήσεις το είχαν κατεδαφίσει και χρησιμοποιούσαν ό,τι παρέμεινε ως αποθήκη εμπορευμάτων και έπειτα ως πισίνα.

Όταν ο κομουνισμός έπεσε, οι Ρώσοι έθεσαν προτεραιότητα την επανοικοδόμηση του καθεδρικού ναού και την αποκατάστασή του στην αρχική του μορφή.

Αν και η χώρα ήταν σε απελπιστική οικονομική κατάσταση, απλοί άνθρωποι από όλα τα κοινωνικά στρώματα συνέβαλαν στο κόστος. Ούτε ένα ρούβλι του κράτους δεν χρησιμοποιήθηκε. Ήταν σαν το έθνος να είχε ξυπνήσει από έναν αθεϊστικό εφιάλτη και ήθελαν να δείξουν πάλι ότι εκτιμούν την πίστη στον Θεό.

"Τι σκέφτεστε γι’ αυτό;" Ρώτησε ο ξεναγός.

"Είναι όμορφο", είπα, "και με κάνει να ντρέπομαι".

"Γιατί ντρέπεσαι;"

"Επειδή και η δική μου η χώρα έχει χάσει σχεδόν την πίστη της στον Θεό. Αλλά δεν την έχουμε χάσει εξαιτίας διωγμών. Η κυβέρνηση δεν πήρε ποτέ τις εκκλησίες μας, ούτε έχει φυλακίσει τους ιερείς μας. Αλλά είναι σαν να έχει γίνει. Οι εκκλησίες μας είναι άδειες, οι ποιμένες και οι λειτουργοί μας είναι χωρίς ηθική. Μετά βίας κάποιος διαβάζει τη Βίβλο ή διαθέτει χρόνο για τη θρησκεία. Πολλοί από τους νέους μας σκέφτονται ότι η λέξη "Ιησούς" είναι μόνο μια βλαστήμια. Η χώρα μου έχει χάσει τη γνώση του Θεού".

Ο ξεναγός με κοίταξε με κατάπληξη. "Δηλαδή έχετε διώξει μακριά την πίστη, παρόλο που δεν σας την αφαίρεσαν;"

"Ναι, φοβάμαι πως αυτό έχει συμβεί".

Σε σύγκριση με σχεδόν κάθε άλλο τόπο, η Μεγάλη Βρετανία είναι μια πολύ πλούσια χώρα. Τα παιδιά μας έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση και δεν φεύγουν από το σπίτι πεινασμένα. Αν και υπάρχουν παράπονα, η ιατρική περίθαλψη είναι ακόμη ένα αγαθό που απολαμβάνουν οι περισσότεροι άνθρωποι. Οι συνταξιούχοι μας δεν έφτασαν ακόμα στην ανάγκη να πουλήσουν στους δρόμους τα φτωχικά τους πράγματα, όπως γίνεται στη Ρωσία.

Ενόσω βρισκόμουν στη Ρωσία διάβασα την συζητημένη μελέτη "Η Ζωή στο Κατώτατο Σημείο" του Theodore Dalrymple, γι’ αυτό που ονομάζει "η χαμηλή τάξη στη Μεγάλη Βρετανία". Ο συγγραφέας είναι γιατρός και ψυχολόγος που συνεργάζεται με ένα νοσοκομείο και μια φυλακή σε μια από τις μεγαλύτερες πόλεις μας. Συγκρίνοντας τα πράγματα με προηγούμενες εμπειρίες του σε φτωχές χώρες στην Αφρική και την Ασία, γράφει:

"Ποτέ δεν είδα [εκεί] την απώλεια της αξιοπρέπειας, την εγωκεντρικότητα, το πνευματικό και συναισθηματικό κενό, ή την καθαρή άγνοια για το πώς να ζεις, που βλέπω καθημερινά στην Αγγλία... Εγώ και οι [επισκέπτες] γιατροί από την Ινδία και τις Φιλιππίνες καταλήξαμε στο ίδιο φοβερό συμπέρασμα: ότι η χειρότερη φτώχεια υπάρχει στην Αγγλία–και δεν είναι φτώχεια υλική αλλά φτώχεια της ψυχής".

Αλίμονο! Αλλά αυτή είναι η αλήθεια.»

***

Καθώς βρισκόμαστε ενόψει πολιτικών εκλογών, δεν θέλουμε τα παραπάνω να παρεξηγηθούν ως υποστήριξη στην κυβέρνηση. Η πολιτική –έτσι τουλάχιστον όπως λειτουργεί σήμερα– αφήνει αδιάφορο αυτό το έντυπο. Όμως κι αυτός ο χώρος χρησιμοποιείται από τον Πονηρό ως μέσο αποπροσανατολισμού των ανθρώπων και απομάκρυνσής τους από τα αληθινά του προβλήματα.

Όπως εύστοχα καταλήγει ο συντάκτης του αγγλικού περιοδικού και οι επιστήμονες στους οποίους αναφέρεται, η φτώχεια των ανθρώπων «δεν είναι φτώχεια υλική αλλά φτώχεια της ψυχής». Είναι φτώχεια που καλλιεργούμε και φιλοξενούμε μέσα στην καρδιά. Κατά μία ελεύθερη χρήση των λόγων του Κυρίου Ιησού, που είπε ότι, «τα εξερχόμενα εκ του στόματος εκ της καρδίας εξέρχονται, και εκείνα μολύνουσι τον άνθρωπον», όλα αυτά τα κοσμικά μηνύματα που δεχόμαστε να φιλοξενήσουμε μέσα μας, στη συνέχεια μαυρίζουν την ψυχική μας διάθεση και τη ζωή μας.

Δεν αγνοούμε ότι όντως υπάρχουν προβλήματα. Πράγματι υπάρχουν νέοι που δεν έχουν σταθερή εργασία. Αναμφίβολα υπάρχουν γύρω και κοντά μας πολλοί οικονομικοί μετανάστες και άλλοι που είναι θύματα διαφόρων μορφών εκμετάλλευσης.

Ωστόσο οι περισσότεροι θα μπορούσαμε, και δίκαια θα έπρεπε, να επαναλάβουμε τα λόγια του Ψαλμωδού: «Τι να ανταποδώσω εις τον Κύριον, διά πάσας τας ευεργεσίας αυτού τας προς εμέ;» (Ψαλμ. 116/ρις/12).

Ο Σατανάς κατάφερε να κάνει τους Πρωτόπλαστους να νιώθουν φτωχοί μέσα στον Παράδεισο... Είναι κρίμα να τον αφήνουμε να παίζει το ίδιο κακό παιχνίδι και σε βάρος μας. |

Ο Σατανάς κατάφερε να κάνει τους Πρωτόπλαστους να νιώθουν φτωχοί μέσα στον Παράδεισο... Είναι κρίμα να τον αφήνουμε να παίζει το ίδιο παιχνίδι σε βάρος μας!

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ