«Διά πολλών μαρτύρων»
Η ειρήνη του Χριστού
«O άνθρωπος επιθυμεί την ειρήνη από τα βάθη τής καρδιάς του, αλλά συχνά αγνοεί ακόμα και τη φύση τού αγαθού. Συχνά διερωτάται απεγνωσμένα: σε τι συνίσταται η αναζήτηση τής αληθινής ειρήνης;... Η αληθινή ειρήνη! Μετά από τον πόλεμο τού Αφγανιστάν, το τρομοκρατικό χτύπημα τής 11 Σεπτεμβρίου στις ΗΠΑ και τον πόλεμο τού Ιράκ, η ανθρωπότητα μπαίνει σε μια οδυνηρή περίοδο ανασφάλειας, σύγχυσης, ασέβειας προς τον άνθρωπο και τη ζωή, τις πανανθρώπινες αξίες και τους παγκόσμιους θεσμούς. Δεν έλειψε και η ιεροσυλία! Πολλές φορές είδαμε, ακούσαμε
και διαβάσαμε πολιτικοί ηγέτες (Τζ. Μπους, Σ. Χουσέιν...) να επικαλούνται το Θεό ή τον Αλλάχ. Δυστυχώς ελάχιστοι, κυρίως θρησκευτικές προσωπικότητες, αντέδρασαν στο θρησκευτικό παραλήρημα!... Στην Παλαιά Διαθήκη μπορούμε να εξετάσουμε το θέμα από δυο σκοπιές: α/ Την ειρήνη, ως τέλεια ευτυχία. Με επιμέρους υπότιτλους όπως, -Ειρήνη και ευζωία, -Ειρήνη και ευτυχία, -Ειρήνη και σωτηρία, -Ειρήνη και δικαιοσύνη, και β/ Την ειρήνη, ως δώρο τού Θεού (-Ο Θεός τής ειρήνης, -«Κύριε, δος ειρήνην», -Η πάλη για την ειρήνη, με τον προφητικό αγώνα, την εσχατολογική ειρήνη και τη σοφιολογική σκέψη). γ.μ
Η ελπίδα των προφητών και των σοφών γίνεται πραγματικότητα που προσφέρεται «εν Χριστώ Ιησού», γιατί η αμαρτία νικήθηκε «εν αυτώ και δι‘ αυτού». Αλλά όσο η αμαρτία δε νεκρώθηκε ακόμη σε κάθε άνθρωπο, όσο ο Κύριος δεν ήρθε ακόμη στην έσχατη Ημέρα, η ειρήνη παραμένει ένα μελλοντικό αγαθό. Το προφητικό μήνυμα λοιπόν διατηρεί την αξία του: «καρπός δε της δικαιοσύνης εν ειρήνη σπείρεται τοις ποιούσιν ειρήνην» (Ιακ. 3/γ/18, βλ. Ησ. 32/λβ/17). Αυτό είναι το μήνυμα που διακηρύττει η Κ.Δ., από το Λουκά ως τον Ιωάννη, περνώντας από τον Παύλο.
1.- Ο Λουκάς, στο ευαγγέλιό του, ζωγραφίζει τη μορφή τού ειρηνικού βασιλιά. Στη γέννησή Του, οι άγγελοι ανάγγειλαν την ειρήνη στους ανθρώπους που αγαπάει ο Θεός (Λουκ. 2/β/14). Το μήνυμα αυτό, που το επαναλαμβάνουν οι χαρούμενοι μαθητές συνοδεύοντας το βασιλιά καθώς εισέρχεται στην πόλη Του (19/ιθ/38), η Ιερουσαλήμ δε θέλει να το δεχτεί (19/ιθ/42). Στο στόμα τού ειρηνικού βασιλιά, η ευχή τής επίγειας ειρήνης γίνεται η αναγγελία μιας σωτηρίας: σαν καλός Ιουδαίος, ο Ιησούς λέει: «ύπαγε εις ειρήνην», αλλά με το λόγο Του αυτόν δίνει την υγεία στην αιμορροούσα (8/η/48 πρβλ), συγχωρεί τις αμαρτίες στη μετανοημένη αμαρτωλή (7/ζ/50), δηλώνοντας έτσι τη νίκη Του πάνω στη δύναμη τής ασθένειας και της αμαρτίας. Όπως ο ίδιος, έτσι και οι μαθητές προσφέρουν στις πόλεις, μαζί με το χαιρετισμό τής ειρήνης, τη σωτηρία «εν Ιησού» (10/ι/5-9). Αλλά αυτή η σωτηρία έρχεται να ανατρέψει την ειρήνη αυτού τού κόσμου: «Δοκείται ότι ειρήνην παρεγενόμην δούναι εν τη γη; ουχί λέγω υμίν, αλλ’ ή διαμερισμόν» (12/ιβ/51). Έτσι ο Ιησούς δεν αρκείται να προφέρει τις ίδιες απειλές όπως οι προφήτες ενάντια σε κάθε απατηλή ασφάλεια (17/ιζ/26-36, βλ. Α~ Θεσ. 5/ε/3), αλλά χωρίζει τα μέλη μιας ίδιας οικογένειας. Σύμφωνα με τη φράση κάποιου χριστιανού ποιητή, δεν ήρθε να απαλείψει τον πόλεμο, αλλά ήρθε να προσθέσει την ειρήνη, αυτή την ειρήνη τού Πάσχα που ακολουθεί την οριστική νίκη (Λουκ. 24/κδ/36). Οι μαθητές λοιπόν θα ακτινοβολήσουν ως τα πέρατα του κόσμου την ισραηλιτική ειρήνη (βλ. Πράξ. 7/ζ/26, 9/θ/31, 15/ιε/33), η οποία, στο θρησκευτικό επίπεδο, αποτελεί ένα είδος μεταμορφώσεως της ρωμαϊκής ειρήνης (βλ. 24/κδ/2), γιατί ο Θεός ανάγγειλε την ειρήνη διά του Ιησού Χριστού, καθώς αυτός αποδείχτηκε ότι είναι «πάντων Κύριος» (10/ι/36).
