Άγνωστοι Στρατιώτες
Στις διάφορες εθνικές επετείους, γίνεται κατάθεση στεφάνων σε διάφορα μνημεία, κυρίως όμως στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Πώς όμως προέκυψε η παράδοση της ανέγερσης τέτοιων μνημείων; Στις 11 Νοεμβρίου 1918 η ανακωχή που σύναψαν οι αντίπαλες δυνάμεις σήμανε τη λήξη του Α~ Παγκοσμίου Πολέμου, που ήταν ξεχωριστός για τους τόσο πολλούς νεκρούς, την έκταση στην οποία επεκτάθηκε και τις πολλές δυνάμεις που χρησιμοποιήθηκαν. Και από τις δύο πλευρές κλήθηκαν στα όπλα συνολικά 65.000.000 άνδρες και γυναίκες, και περισσότεροι από τους μισούς (37.500.000) σκοτώθηκαν, τραυματίστηκαν, αιχμαλωτίστηκαν ή χάθηκαν στη μάχη.
Εκατοντάδες χιλιάδες στρατιωτών θάφτηκαν στα πεδία των μαχών και άλλοι σε μεγάλα στρατιωτικά νεκροταφεία. Πολλοί νεκροί όμως θάφτηκαν σε μαζικούς τάφους χωρίς ποτέ κανείς να μπορέσει να μάθει τα στοιχεία τους. Ένας Βρετανός στρατιωτικός ιερέας παρατήρησε σε έναν τάφο στη Γαλλία έναν ξύλινο σταυρό με τις λέξεις: «Άγνωστος Βρετανός Στρατιώτης». Αλλά και οι Γάλλοι ήδη από το 1916 είχαν αρχίσει να σκέφτονται την κατασκευή ενός συμβολικού μνημείου για όλους τους στρατιώτες τους που θάφτηκαν άγνωστοι και χωρίς καμία τιμή.
Έτσι στις 11 Νοεμβρίου 1920, στη δεύτερη επέτειο από την ανακωχή που τελείωσε αυτό τον Πόλεμο, που κάτω από το βάρος μιας τόσο μεγάλης τραγωδίας, ονομάστηκε –αισιόδοξα αλλά και μάταια– ως «Ο πόλεμος που θα τελειώσει όλους τους πολέμους», οργανώθηκαν ειδικές τελετές πρώτα σε Αγγλία και Γαλλία που περιλάμβαναν την επίσημη ταφή ενός άγνωστου στρατιώτη. Ο Γάλλος θάφτηκε στην Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι κι ο Βρετανός στο Αβαείο του Γουεστμίνστερ στο Λονδίνο. Τον επόμενο χρόνο οι Αμερικανοί έθαψαν ένα δικό τους Άγνωστο Στρατιώτη στο Εθνικό Νεκροταφείο του Arlington. Την ίδια πρακτική ακολούθησαν και άλλοι λαοί για τους νεκρούς των δικών τους πολέμων, μεταξύ των οποίων και το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη στην Αθήνα, που βρίσκεται εμπρός από τη Βουλή των Ελλήνων και κατασκευάστηκε το 1932.[*]
[*] Ύστερα από την πρόοδο της τεχνολογίας του DNA, που κάνει δυνατή την αναγνώριση και του πιο μικροσκοπικού οστού, ίσως στο εξής να μη χρειάζονται τέτοια μνημεία, τίποτα όμως δεν πρόκειται ν’ αλλάξει την κατάρα των ανθρώπων να αλληλοσκοτώνονται, ως εκείνη την ημέρα που θα έρθει η Βασιλεία του Θεού.
* * *
Στο νησί Labuan έξω από τις ακτές της νήσου Βόρνεο στη Μαλαισία, υπάρχει ένα πολεμικό νεκροταφείο του Β~ Παγκοσμίου Πολέμου με τάφους Αυστραλιανών και Νεοζηλανδών στρατιωτικών που σκοτώθηκαν τον Β~ Παγκόσμιο Πόλεμο σε μάχες με τους Ιάπωνες.
Σε πολλές ταφόπλακες στο συγκεκριμένο νεκροταφείο δεν υπάρχουν στοιχεία παρά μόνο η επιγραφή «Στρατιώτης του πολέμου 1939-1945» και στο κάτω μέρος της πλάκας οι τρεις λέξεις: «KNOWN UNTO GOD» (=Γνωστός στον Θεό).
Eίναι αλήθεια πως ακόμη και αν κανείς δεν ξέρει τα στοιχεία των ανθρώπων που είναι θαμμένοι σ’ αυτούς τους τάφους, το σίγουρο είναι ότι ο Θεός γνωρίζει όχι μόνο το όνομά τους αλλά επίσης και όλα όσα έχουν σχέση με τη ζωή τους.
Ο Ψαλμωδός γράφει: «Κύριε, εδοκίμασάς με και με εγνώρισας. Συ γνωρίζεις το κάθισμά μου και την έγερσίν μου· νοείς τους λογισμούς μου από μακρόθεν. Εξερευνάς το περιπάτημά μου και το πλαγίασμά μου και πάσας τας οδούς μου γνωρίζεις. Διότι και πριν έλθη ο λόγος εις την γλώσσαν μου, ιδού, Κύριε, γνωρίζεις το παν» (Ψαλμ. 139/ρλθ/1-5).
Ο Θεός γνωρίζει το κάθε τι για τον καθένα που έζησε ποτέ σ’ αυτή τη γη. Γνωρίζει όλα όσα ειπώθηκαν, έγιναν ή πέρασαν από τη σκέψη μας και ο συγγραφέας της Επιστολής προς Εβραίους βεβαιώνει: «Δεν είναι ουδέν κτίσμα αφανές ενώπιον αυτού, αλλά πάντα είναι γυμνά και τετραχηλισμένα εις τους οφθαλμούς αυτού, προς ον έχομεν να δώσωμεν λόγον» (Εβρ. 4/δ/13).
Είναι όμως τούτο για καλό ή για κακό μας; Πολλοί θέλουν να περάσουν απαρατήρητοι και άγνωστοι από τη ζωή αυτή, να μην τους ξέρει κανείς και να μη δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Όμως το χωρίο που μόλις αναφέρθηκε καταλήγει με την παραδοχή ότι προς τον Θεό «έχομεν να δώσωμεν λόγον», δηλαδή οφείλουμε να δώσουμε λογαριασμό.
Ο απόστολος Παύλος συχνά αναφέρθηκε στους πιστούς ως πνευματικούς "στρατιώτες". Έτσι ονομάζει «συνεργόν και συστρατιώτην» του τον Επαφρόδιτο και επίσης αναφέρεται στον Άρχιππο «τον συστρατιώτην ημών» (Φιλιπ. 2/β/25, Φιλήμ. 1/α/2).
Επίσης στον μαθητή του Τιμόθεο έγραψε: «Ταύτην την παραγγελίαν παραδίδω εις σε, τέκνον Τιμόθεε, κατά τας προγενομένας προφητείας περί σου, να στρατεύης κατ' αυτάς την καλήν στρατείαν, έχων πίστιν και αγαθήν συνείδησιν», τον πρότρεψε: «Συ λοιπόν κακοπάθησον ως καλός στρατιώτης Ιησού Χριστού» και του υπενθύμισε ότι: «Ουδείς στρατευόμενος εμπλέκεται εις τας βιωτικάς υποθέσεις, διά να αρέση εις τον στρατολογήσαντα» (Α~ Τιμ. 1/α/18, Β~ Τιμ. 2/β/3-4).
Η εικόνα του πιστού ως στρατιώτη υπάρχει και σε άλλες περικοπές, όπως είναι και εκείνη που μας καλεί, «Αναλάβετε την πανοπλίαν του Θεού, διά να δυνηθήτε να αντισταθήτε εν τη ημέρα τη πονηρά και αφού καταπολεμήσητε τα πάντα, να σταθήτε», εξηγώντας ότι «δεν είναι η πάλη ημών εναντίον εις αίμα και σάρκα, αλλ' εναντίον εις τας αρχάς, εναντίον εις τας εξουσίας, εναντίον εις τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου· εναντίον εις τα πνεύματα της πονηρίας εν τοις επουρανίοις» (Εφεσ. 6/ς/11-13) και την πανοπλία αυτή την περιγράφει στα επόμενα χωρία.
Όσο όμως κι αν μοιάζει με τους πολέμους των ανθρώπων ο αγώνας της χριστιανικής ζωής ενάντια στις δυνάμεις του κακού, δεν υπάρχει φόβος να μείνει κανένας δούλος του Κυρίου “άγνωστος”. Αντίθετα εμάς μας προσμένει ο «αμαράντινος στέφανος της δόξης» τον οποίο θα λάβουμε όταν φανερωθεί ο πνευματικός μας Αρχιποιμήν, ο Χριστός (Α~ Πέτρ. 5/ε/4).
Όπως αναφέρεται στην παραβολή του Καλού Ποιμένα, ο Κύριος βεβαιώνει: «Εγώ είμαι ο ποιμήν ο καλός, και γνωρίζω τα εμά και γνωρίζομαι υπό των εμών» (Ιωάν. 10/ι/14).
Μήπως αισθάνεσαι στον κόσμο τούτο σαν ένας "άγνωστος στρατιώτης"; Μήπως η παρουσία σου περνάει απαρατήρητη από τους γύρω, που δεν σε υπολογίζουν ούτε σε σέβονται; Μήπως φοβάσαι πως στο τέλος τούτης της ζωής μπορεί να βρεθείς ολομόναχος, άγνωστος μεταξύ αγνώστων;
Στον κόσμο αυτό πολλοί παραμένουν άγνωστοι ή περνούν απαρατήρητοι. Δεν τους γνωρίζουν (και δεν τους αναγνωρίζουν) ούτε οι πλησιέστεροι γείτονες και συγγενείς τους. Κάποιοι πεθαίνουν και παραμένουν αζήτητοι στο νεκροτομείο. Άλλους αναλαμβάνει να τους θάψει το κράτος...
Αλλά η πραγματικότητα είναι διαφορετική από την όχθη του Ουρανού, από την πλευρά του Θεού. «Ιδού, ο οφθαλμός του Κυρίου είναι επί τους φοβουμένους αυτόν· επί τους ελπίζοντας επί το έλεος αυτού» (Ψαλμ. 33/λγ/18). Δεν υπάρχουν εκεί "άγνωστοι στρατιώτες" αλλά, όπως βεβαιώνει η Γραφή, «γνωρίζει ο Κύριος τους όντας αυτού» (Β~ Τιμ. 2/β/19). Και δεν τους γνωρίζει απλά και εξ αποστάσεως, αλλά «τα εαυτού πρόβατα κράζει κατ’ όνομα» (Ιωάν. 10/ι/3).
Έτσι ονομαστικά απευθύνθηκε στον Λάζαρο για να βγει από το μνήμα όταν φώναξε «Λάζαρε δεύρο έξω» (Ιωάν. 11/ια/43), έτσι θα φωνάξει και τους νεκρούς όλων των αιώνων, την ώρα «καθ’ ην πάντες οι εν τοις μνημείοις θέλουσιν ακούσει την φωνήν αυτού, και θέλουσιν εξέλθει οι πράξαντες τα αγαθά εις ανάστασιν ζωής, οι δε πράξαντες τα φαύλα εις ανάστασιν κρίσεως» (Ιωάν. 5/ε/28).
Ο Χριστός είπε κάποτε στους μαθητές Του, «Μη χαίρετε, ότι τα πνεύματα υποτάσσονται εις εσάς· αλλά χαίρετε μάλλον ότι τα ονόματά σας εγράφησαν εν τοις ουρανοίς» (Λουκ. 10/ι/20). Κανείς τότε δεν θα είναι "άγνωστος". Όλοι θα είναι γνωστοί, όπως γνωστά θα γίνουν και τα έργα τους.
Χρόνια αργότερα ο Ιωάννης διηγείται μια όρασή του και γράφει, «Είδον τους νεκρούς, μικρούς και μεγάλους, ισταμένους ενώπιον του Θεού, και τα βιβλία ηνοίχθησαν· και βιβλίον άλλο ηνοίχθη, το οποίον είναι της ζωής· και εκρίθησαν οι νεκροί εκ των γεγραμμένων εν τοις βιβλίοις κατά τα έργα αυτών» (Αποκ. 20/κ/12).
Όχι μόνο δεν είμαστε άγνωστοι, αλλά επιπλέον όλοι οι άξιοι πιστοί του Χριστού, οι στρατιώτες Του που νικούν στη μάχη αυτού του κόσμου, εκείνη την δοξασμένη Ημέρα θα παραλάβουν από τον Κύριο «ψήφον λευκήν, και επί την ψήφον όνομα νέον γεγραμμένον, το οποίον ουδείς γνωρίζει ειμή ο λαμβάνων» (Αποκ. 2/β/17).
Εσύ είσαι στρατιώτης του Χριστού;
Σύμφωνα με τα προηγούμενα, αν έχουμε καλές σχέσεις με τον Θεό, αν συμφιλιωθήκαμε μαζί Του και ζούμε σύμφωνα με τις αρχές της Βασιλείας των Ουρανών όπως τις διαβάζουμε στις Άγιες Γραφές, τότε τα πράγματα είναι καλά για εμάς. Αν όμως αγνοούμε και περιφρονούμε τις εκδηλώσεις της αγάπης του Θεού και το μήνυμα του Ευαγγελίου όπως αυτό εκδηλώθηκε στο πρόσωπο και το έργο του Ιησού Χριστού, τότε μάλλον θα πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά διότι "φοβερόν είναι το να πέση τις εις χείρας Θεού ζώντος" (Εβρ. 10/ι/31).
Ο Θεός "ήτο εν τω Χριστώ διαλλάσσων τον κόσμον προς εαυτόν, μη λογαριάζων εις αυτούς τα πταίσματα αυτών", και επιπλέον, στους πιστούς Του "ενεπιστεύθη τον λόγον της διαλλαγής", δηλαδή της συμφιλίωσης των ανθρώπων μαζί Του (Β~ Κορ. 5/ε/19). Ο Ιησούς Χριστός πέθανε πάνω στον σταυρό για να απαλείψει τις αμαρτίες του κόσμου και να μας σώσει από κάθε ενοχή.
Δεν είναι κρίμα, λοιπόν, ενώ ο Θεός έκανε κάθε προσπάθεια εκ μέρους Του για να μας φέρει κοντά Του, πληρώνοντας τόσο ακριβή τιμή για να μας απολυτρώσει, οι άνθρωποι να μένουν αδιάφοροι σ' αυτή τη μεγάλη θυσία και προσφορά;
Ο Θεός κάνει στην εποχή μας ένα τελευταίο βήμα, έχοντας αναθέσει στους διακόνους Του το κήρυγμα των αγαθών νέων, το Ευαγγέλιο της Βασιλείας του Θεού.
Με αίσθηση της αποστολής του αυτής ο Παύλος έγραψε-κι εμείς επαναλαμβάνουμε: "Υπέρ του Χριστού είμεθα πρέσβεις, ως εάν σας παρεκάλει ο Θεός δι' ημών· δεόμεθα λοιπόν υπέρ του Χριστού, διαλλάγητε προς τον Θεόν" (Β~ Κορ. 5/ε/20). |
