Γυναίκες
απέναντι στον καθρέφτη του θείου λόγου
|
“Ήθελα να ήμουν γιαγιά...” |
 |
Δεν ξέρω αν η εφεύρεση αυτής της γιορτής πρόσθεσε πολλά ή λίγα θετικά στα άτομα της τρίτης ηλικίας. Στα παιδικά μου χρόνια δεν υπήρχε ανάγκη τέτοιας ημέρας, επειδή όλοι είχαμε πολλά πάρε-δώσε με τους ηλικιωμένους, ιδιαίτερα μάλιστα με τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας. Προσωπικά ένιωθα ιδιαίτερο θαυμασμό και συμπάθεια γι’ αυτή την ηλικία που όλοι σέβονταν εκείνη την εποχή.
Ίσως και άλλες φίλες να θυμούνται το ποίημα που υπήρχε στο Αναγνωστικό μας, με τίτλο «Να ήμουνα παππούς!» Δεν μπορώ πια να θυμηθώ κάτι άλλο πέρα από τον τίτλο του, θυμάμαι ωστόσο ότι η δασκάλα μας ζήτησε από όλα τα παιδιά της τάξης να γράψουμε ένα δικό μας ποίημα, και τα κορίτσια με τίτλο «Να ήμουνα γιαγιά!» Έτσι άρχιζε το δικό μου: «Ήθελα νά μουνα γιαγιά,/ να έχω μάτια βαθουλά,/ το πρόσωπό μου νά χει πτυχές,/ όπως σε όλες τις γιαγιές»...
Ομολογώ πως σήμερα δεν θα έγραφα τα ίδια, τουλάχιστον όσον αφορά τις πτυχές στο πρόσωπο. Στην ηλικία μου, και με το φως που μας δίνει ο λόγος του Θεού, έχω να ποθήσω πολλά άλλα.
Προτείνω, λοιπόν, να διαβάσουμε μαζί από την Επιστολή προς Τίτον, όπου γράφει, «Οι γέροντες να ήναι άγρυπνοι, σεμνοί, σώφρονες, υγιαίνοντες εν τη πίστει, τη αγάπη, τη υπομονή». Και ειδικά για το δικό μας φύλο, «Αι γραίαι ωσαύτως να έχωσι τρόπον ιεροπρεπή, μη κατάλαλοι, μη δεδουλωμέναι εις πολλήν οινοποσίαν, να ήναι διδάσκαλοι των καλών, διά να νουθετώσι τας νέας να ήναι φίλανδροι, φιλότεκνοι, σώφρονες, καθαραί, οικοφύλακες, αγαθαί, ευπειθείς εις τους ιδίους αυτών άνδρας, διά να μη βλασφημήται ο λόγος του Θεού» (Τίτ. 2/3-4).
Από το κομμάτι αυτό θέλω να σταθώ σε δύο μόνο σημεία:
Το πρώτο προβάλλεται προς αποφυγή: «μη κατάλαλοι».
Έχω καθίσει δίπλα σε γυναίκες κάποιας προχωρημένης ηλικίας και άκουσα τέτοια και τόσα παράπονα για άλλους ανθρώπους, για παιδιά, για νύφες, για αδελφές, ακόμη και για τους ήδη νεκρούς γονείς τους, ώστε λυπήθηκα για τη δυστυχία τέτοιων ατόμων. Αυτό δεν είναι μόνο δική μου διαπίστωση, αλλά το άκουσα και από άλλες αδελφές και φίλες που φροντίζουν τους ηλικιωμένους γονείς τους.
Αληθινά αυτά τα άτομα υποφέρουν πολύ! Αν δεν μπόρεσαν μετά από δεκαετίες να συγχωρήσουν ούτε καν τους γονείς τους, για λάθη που μπορεί πράγματι να έκαναν, πώς θα ειρηνεύσουν ψυχικά; Επιπλέον τέτοια άτομα με τη συμπεριφορά τους αυτή και τη γκρίνια τους, απομακρύνουν εκείνους που θα ήθελαν να πηγαίνουν πιο τακτικά για να τους κρατήσουν συντροφιά.
Αντίθετα, υπάρχουν γιαγιάδες που άφησαν το ¶γιο Πνεύμα να δουλέψει με το λόγο του Θεού στον χαρακτήρα τους, με θαυμαστά αποτελέσματα. Απέκτησαν προσωπικότητα στολισμένη με τις αρετές του Χριστού. Έχουν μια γλυκύτητα, μια πραότητα, και πάντα έναν καλό λόγο να πουν για τον καθένα. Χαίρεσαι στη συντροφιά τους, γαληνεύει το πνεύμα σου πλάι τους!
Το δεύτερο σημείο που θέλω να σχολιάσω προβάλλεται προς μίμηση: «να ήναι διδάσκαλοι των καλών, διά να νουθετώσι τας νέας...».
Μέσα από αυτά που έζησαν οι μεγαλύτερες γυναίκες και επειδή έπαθαν και έμαθαν, αν έχουν και τη σοφία του Θεού, έχουν πολλά να διδάξουν στις νεότερες γυναίκες. Πώς να έχουν μια αρμονική σχέση με τον άντρα τους, πώς να ξεπερνούν τις δυσκολίες που προκύπτουν στις σχέσεις με τα παιδιά, με τα πεθερικά και με άλλα συγγενικά πρόσωπα.
Επίσης, αν στα νιάτα τους αγαπούσαν τη μελέτη του λόγου του Θεού, και τώρα «κατοικεί μέσα τους πλουσίως», θα μπορούν να τις ενθαρρύνουν θυμίζοντας εδάφια με υποσχέσεις του Θεού.
Ακόμη με αγάπη και πραότητα να ελέγξουν, αν χρειάζεται, τις νεότερες για κάποια εμφάνιση ή διαγωγή που είναι ανάρμοστη σε χριστιανές γυναίκες και, δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι ο κατάλληλος λόγος στην κατάλληλη στιγμή μπορεί να φέρει ευεργετικά αποτελέσματα.
Κάτι ακόμη που θα ήθελα να σημειώσω, αφορά τη μεγάλη φλυαρία ορισμένων ωρίμων γυναικών. Κάποιες από αυτές μιλούν ασταμάτητα, λένε τα ίδια και τα ίδια, και πολλές φορές αναφέρουν λεπτομέρειες που δεν προσθέτουν τίποτε σ’ εκείνον που τους ακούει.
Όμως ο λόγος του Θεού μας προειδοποιεί ότι «εν τη πολυλογία δεν λείπει αμαρτία· αλλ’ όστις κρατεί τα χείλη αυτού, είναι συνετός» (Παρ. 10/ι/19) και ότι «διά πάντα λόγον αργόν, τον οποίον ήθελον λαλήσει οι άνθρωποι, θέλουσιν αποδώσει λόγον δι’ αυτόν εν ημέρα κρίσεως» (Ματθ. 12/ιβ/36).
Εντελώς αντίθετα, η γυναίκα που θέλει να αρέσει στον Θεό, έχει να πει λίγα λόγια και χρήσιμα: «Χαρά εις τον άνθρωπον διά την απόκρισιν του στόματος αυτού, και λόγος εν καιρώ, πόσον καλός είναι» (Παρ. 15/ιε/23).
Αλλά το πώς θα φερθούμε όταν μας βαρύνουν τα χρόνια, εξαρτάται από το πώς φερόμαστε τώρα που μπορούμε να έχουμε καλύτερα τον έλεγχο των πράξεών μας.
Είναι λοιπόν σοφό να προσευχηθούμε στον Κύριο και να διαθέσουμε τον εαυτό μας ώστε να μοιάζουμε με την ενάρετη γυναίκα η οποία «Ανοίγει το στόμα αυτής εν σοφία· και επί της γλώσσης αυτής είναι νόμος ευμενείας» ή, όπως το αποδίδει η ΝΔΜ, «Το στόμα της το ανοίγει με σοφία κι έχει καλοσυνάτες διδαχές στη γλώσσα της» (Παρ. 31/λα/26).
Από τέτοιες γιαγιάδες –και παππούδες φυσικά– έχει ανάγκη η Εκκλησία του Χριστού και ο κόσμος μας. Ας το επιδιώξουμε! |
