«Πληρούσθε Πνεύματος Αγίου»




Η επαγγελία του Πατρός

Το Άγιο Πνεύμα είναι παρόν στην ιερή ιστορία της Βίβλου από την πρώτη στιγμή της Δημιουργίας. Ο Μωυσής πληροφορεί πως στην ακόμη αδιαμόρφωτη και σκοτεινή, άμορφη και έρημη γη, «Πνεύμα Θεού εφέρετο επί της επιφανείας των υδάτων» (Γεν. 1/α/2).

Το Άγιο Πνεύμα έκτοτε εκδηλώθηκε και έδρασε στη ζωή των ανθρώπων με πλείστους τρόπους, χαρίζοντας σοφία στον Ιωσήφ, για τον οποίο ο Φαραώ είπε: «Δυνάμεθα να εύρωμεν καθώς τούτον, άνθρωπον εις τον οποίον υπάρχει πνεύμα Θεού;» (Γεν. 41/μα/38), αλλά και στους τεχνίτες που ανέλαβαν να κατασκευάσουν την Σκηνή του Μαρτυρίου, για τους οποίους ο ίδιος ο Θεός φανέρωσε: «Ενέπλησα πνεύματος θείου, σοφίας, και συνέσεως, και επιστήμης, και πάσης καλλιτεχνίας» (Έξοδ. 31/λα/3). Το ίδιο συμβαίνει και στους προφήτες γι’ αυτό ο Μωυσής ευχήθηκε: «Είθε πας ο λαός του Κυρίου να ήσαν προφήται, και ο Κύριος να επέθετεν επ’ αυτούς το πνεύμα αυτού!» (Αριθμ. 11/ια/29) και όπως μεταγενέστερα έγραψε ο απόστολος Πέτρος, «υπό του Πνεύματος του Αγίου κινούμενοι ελάλησαν οι άγιοι άνθρωποι του Θεού» (Β~ Πέτρ. 1/α/21).

Κυρίως όμως το Άγιο Πνεύμα έδρασε σημαντικά και πρωταγωνιστικά στην ενανθρώπηση του Υιού του Θεού. Όσον αφορά την ανθρώπινη γέννηση του Ιησού, ο άγγελος Γαβριήλ πληροφόρησε την Μαριάμ ότι «Πνεύμα Άγιον θέλει επέλθει επί σε, και δύναμις του Υψίστου θέλει σε επισκιάσει· διά τούτο και το γεννώμενον εκ σου άγιον, θέλει ονομασθή Υιός Θεού» , όπως και τον μνηστήρα Ιωσήφ, που τον βεβαίωσε ότι «το εν αυτή γεννηθέν είναι εκ Πνεύματος Αγίου» (Λουκ. 1/α/35, Ματθ. 1/α/20).

Αλλά και για τη μεσσιανική του αποστολή ο Κύριος ενημέρωσε τους Ιουδαίους ότι «Πνεύμα Κυρίου είναι επ’ εμέ· διά τούτο με έχρισε· με απέστειλε διά να ευαγγελίζωμαι προς τους πτωχούς, διά να ιατρεύσω τους συντετριμμένους την καρδίαν, να κηρύξω προς τους αιχμαλώτους ελευθερίαν, και προς τους τυφλούς ανάβλεψιν, να αποστείλω τους συντεθλασμένους εν ελευθερία, διά να κηρύξω ευπρόσδεκτον Κυρίου ενιαυτόν» (Λουκ. 4/δ/18).

Το Άγιο Πνεύμα ήταν παρόν στην ζωή του Κυρίου από τη στιγμή της σύλληψης, στη μήτρα της παρθένου Μαρίας, ως τη στιγμή που ανελήφθη στους ουρανούς. Ο Λουκάς θα γράψει επ’ αυτού ότι «διά Πνεύματος Αγίου έδωκεν εντολάς εις τους αποστόλους, τους οποίους εξέλεξεν» (Πράξ. 1/α/2).

Το Άγιο Πνεύμα είναι παρόν και στη στη ζωή της Εκκλησίας, όπως είπε ο Χριστός λίγο πριν τη θυσία Του (Ιωάν. 14/ιδ/16), και είχε προφητευτεί από τον προφήτη: «Και έτι επί τους δούλους μου και επί τας δούλας μου εν ταις ημέραις εκείναις θέλω εκχέει το πνεύμά μου» (Ιωήλ 2/β/29). Στην προφητεία αυτή αναφέρθηκε ο απόστολος Πέτρος κατά την ημέρα της Πεντηκοστής.

Έτσι, λίγες ημέρες μετά την ανάληψη του Κυρίου, αφού Εκείνος ανέβηκε στον Πατέρα Θεό, το Άγιο Πνεύμα παρέλαβε τη σκυτάλη και ήρθε στη γη ως «άλλος παράκλητος» και ως η «επαγγελία του Πατρός», πλουτίζοντας τη νεογέννητη Εκκλησία με «δύναμη», όπως ακριβώς είχε υποσχεθεί ο ίδιος ο Κύριος: «Θέλετε λάβει δύναμιν, όταν επέλθη το Άγιον Πνεύμα εφ υμάς· και θέλετε είσθαι εις εμέ μάρτυρες και εν Ιερουσαλήμ και εν πάση τη Ιουδαία και Σαμαρεία, και έως εσχάτου της γης» (Πράξ. 1/α/8).

Έκτοτε το Άγιο Πνεύμα φανερώθηκε πλείστες όσες φορές στη ζωή της νεοσύστατης Εκκλησίας, καθώς τόσο οι Απόστολοι όσο και οι άλλοι πιστοί χρειάστηκαν ιδιαίτερη χάρη και δύναμη σε ειδικές περιπτώσεις και, όπως θα γράψει ο Λουκάς, «Μετά την δέησιν αυτών εσείσθη ο τόπος όπου ήσαν συνηγμένοι· και επλήσθησαν άπαντες Πνεύματος Αγίου, και ελάλουν τον λόγον του Θεού μετά παρρησίας» (Πράξ. 4/δ/3,8-9, 7/ζ/55-56 κ.λπ.).

Το Άγιο Πνεύμα οδήγησε στην εκλογή των πρώτων Διακόνων που έπρεπε να είναι «πλήρεις Πνεύματος Αγίου και σοφίας» (Πράξ. 6/ς/3) και συμπαραστάθηκε στον Στέφανο κατά τη δίκη του «πλήρης ων Πνεύματος Αγίου, ατενίσας εις τον ουρανόν, είδε την δόξαν του Θεού, και τον Ιησούν ιστάμενον εκ δεξιών του Θεού» (Πράξ. 7/ζ/55). Το Άγιο Πνεύμα συνέβαλλε και στην απόφαση που έλαβε η πρώτη Εκκλησία σχετικά με τους εθνικούς, γι’ αυτό και στην επιστολή που έστειλαν, έγραψαν: «εφάνη εύλογον εις το Άγιον Πνεύμα και εις ημάς...» (Πράξ. 15/ιε/28).

Όμως το Άγιο Πνεύμα δεν προοριζόταν μόνο για τους Προφήτες, τον Μεσσία και τους Απόστολους, αλλά και για όλη την Εκκλησία των πιστών. Ήδη διαβάσαμε από τον προφητικό λόγο του Ιωήλ, «Θέλω εκχέει από του πνεύματός μου επί πάσαν σάρκα». «Πάσα σαρξ» σημαίνει κάθε άνθρωπος. Η επιθυμία του Πατέρα, λοιπόν, είναι η ευλογία και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος να πληρώσει κάθε καρδιά. Αυτό έγινε πραγματικότητα αρχίζοντας από την ημέρα της Πεντηκοστής, στην οποία ήδη αναφερθήκαμε, όταν το Άγιο Πνεύμα «εγέμισεν όλον τον οίκον όπου ήσαν καθήμενοι. Και εφάνησαν εις αυτούς διαμεριζόμεναι γλώσσαι ως πυρός, και εκάθισεν επί ένα έκαστον αυτών. Και επλήσθησαν άπαντες Πνεύματος Αγίου» (Πράξ. 2/β/2-3).

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο απόστολος Παύλος γράφοντας προς την εκκλησία της Κορίνθου, μια εκκλησία που δεν φημίζεται για την πνευματικότητά της, διαβεβαιώνει τους αναγνώστες του ότι «Καθώς το σώμα είναι έν, και έχει μέλη πολλά, πάντα δε τα μέλη του σώματος του ενός, πολλά όντα, είναι έν σώμα· ούτω και ο Χριστός· Διότι ημείς πάντες διά του ενός Πνεύματος εβαπτίσθημεν εις έν σώμα, είτε Ιουδαίοι είτε Έλληνες, είτε δούλοι είτε ελεύθεροι· και πάντες εις έν Πνεύμα εποτίσθημεν» (Α~ Κορ. 12/ιβ/12-13). Η δήλωση αυτή είναι τόσο κατηγορηματική και αναλυτική, που δεν αφήνει “χωρίς βάπτισμα και πλήρωση Αγίου Πνεύματος” κανέναν πιστό άνθρωπο. Η μοναδική ερμηνεία του χωρίου αυτού είναι πως αν ανήκουμε στο σώμα του Χριστού, τότε είμαστε βαπτισμένοι και πληρωμένοι με Άγιο Πνεύμα. Αν πάλι λέμε ότι δεν έχουμε βάπτισμα ή πλήρωση Αγίου Πνεύματος, τότε ΔΕΝ ΑΝΗΚΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ. Χώρος για μέση κατάσταση δεν υπάρχει, όσο και αν διδάσκουν διαφορετικά πολλοί σήμερα.

Όντας συνηθισμένοι να χωρίζουν τους ανθρώπους σε τάξεις, ακόμη και οι Απόστολοι του Χριστού δε μπορούσαν να σκεφτούν ότι ο Θεός θα επέκτεινε το δώρο Του και προς μη Ιουδαίους. Για το λόγο αυτό βιάστηκαν να επιπλήξουν τον Πέτρο επειδή τόλμησε να πάει στο σπίτι του εθνικού εκατόνταρχου Κορνήλιου (Πράξ. 10/ι). Όμως ο Πέτρος τους μίλησε για ένα όραμα που είδε, και επιπλέον τους εξήγησε πως, «ενώ ήρχισα να λαλώ, το Πνεύμα το Άγιον επήλθεν επ αυτούς, καθώς και εφ ημάς κατ αρχάς». Ήταν αυτό έκανε τον Πέτρο να θυμηθεί τον λόγο του Κυρίου, που είχε πει ότι «ο Ιωάννης μεν εβάπτισεν εν ύδατι, σεις όμως θέλετε βαπτισθή εν Πνεύματι Αγίω». Βλέποντας, λοιπόν, την ευλογία του Θεού, συμπέρανε: «Εάν ο Θεός έδωκεν εις αυτούς την ίσην δωρεάν ως και εις ημάς, διότι επίστευσαν εις τον Κύριον Ιησούν Χριστόν, εγώ τις ήμην ώστε να δυνηθώ να εμποδίσω τον Θεόν;» (Πράξ. 11/ια/15-17)

Ο Θεός θέλει όλοι οι πιστοί να είναι ΠΛΗΡΕΙΣ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΑΓΙΟΥ και ο Κύριος Ιησούς έθεσε ως εξής αυτή την αλήθεια: «Εάν σεις, πονηροί όντες, εξεύρετε να δίδητε καλάς δόσεις εις τα τέκνα σας, πόσω μάλλον ο Πατήρ ο ουράνιος θέλει δώσει Πνεύμα άγιον εις τους αιτούντας παρ’ αυτού;» (Λουκ. 11/ια/13) και μιλούσε τότε για τους «αιτούντας» επειδή «διότι δεν ήτο έτι δεδομένον Πνεύμα Άγιον· επειδή ο Ιησούς έτι δεν εδοξάσθη», που σημαίνει ότι τώρα, «Αφού υψώθη διά της δεξιάς του Θεού, και έλαβε παρά του Πατρός την επαγγελίαν του Αγίου Πνεύματος» ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΖΗΤΑΜΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΗΔΗ ΕΧΕΙ ΔΟΘΕΙ! (Πραξ. 2/β/33). Εκείνοι που διδάσκουν ότι δήθεν ο πιστός πρέπει να ζητά με επιμονή και μακρόχρονη υπομονή για να του δώσει ο Θεός το Άγιο Πνεύμα, οφείλουν να απαντήσουν στον λόγο του Θεού.

Ύστερα, λοιπόν, από την αρχική ευλογία του Θεού προς την εκκλησία, την ημέρα της Πεντηκοστής, μένει σ’ εμάς να φροντίζουμε να διατηρούμε τη θεία ευλογία. Σ’ αυτή την κατεύθυνση ο απόστολος Παύλος προτρέπει τους αδελφούς: «Πληρούσθε διά του Πνεύματος, λαλούντες μεταξύ σας με ψαλμούς και ύμνους και ωδάς πνευματικάς, άδοντες και ψάλλοντες εν τη καρδία υμών εις τον Κύριον· ευχαριστούντες πάντοτε υπέρ πάντων εις τον Θεόν και Πατέρα εν ονόματι του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού· υποτασσόμενοι εις αλλήλους εν φόβω Θεού» (Εφεσ. 5/ε/18-21). Η διαρκής πλήρωση με Άγιο Πνεύμα, συνεπώς, είναι μέριμνα και καθήκον όχι του Θεού αλλά του πιστού. Ο Απόστολος δεν λέει στους αναγνώστες του, «Ζητάτε από τον Θεό να σας πληρώσει» αλλά τους λέει «ΕΣΕΙΣ να πληρούσθε –να γεμίζετε– με Άγιο Πνεύμα».

Διαπιστώνουμε στις αποστολικές ημέρες ότι σε όλες τις περιπτώσεις η πλήρωση με Άγιο Πνεύμα ήρθε στους πιστούς όταν εκείνοι αποφάσιζαν να εκτελέσουν το θείο θέλημα. Έτσι «επλήσθησαν Πνεύματος Αγίου» για να μπορούν να μιλούν το λόγο του Θεού με παρρησία (Πράξ. 4/δ/3,8-9), για να εκτελέσουν τη διακονία που τους ανέθεσε η Εκκλησία (Πράξ. 6/ς/3), για να μπορούν να εκφέρουν λόγους κρίσης (Πράξ. 13/ιγ/9-10) κ.λπ.

Ο Θεός δίνει το Άγιο Πνεύμα «εις τους πειθαρχούντας εις αυτόν» εξηγεί ο απόστολος Πέτρος (Πράξ. 5/ε/31-32). Απαραίτητη προϋπόθεση, λοιπόν, είναι να είμαστε πειθαρχικοί στον Θεό, να υπακούμε σε εκείνο που μας λέει, και τότε Εκείνος μας δίνει Άγιο Πνεύμα για να ικανωθούμε να εκτελέσουμε το θέλημά Του.

Ο Κύριος Ιησούς είχε προειδοποιήσει τους μαθητές Του ότι «χωρίς εμού δεν δύνασθε να κάμητε ουδέν» (Ιωάν. 15/ιε/5) επαληθεύοντας τη θεία φωνή από το κείμενο του αρχαίου προφήτη: «Ουχί διά δυνάμεως, ουδέ διά ισχύος αλλά διά του Πνεύματός μου, λέγει ο Κύριος των δυνάμεων» (Ζαχ. 4/δ/6). |

 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ