Επαναλαμβανόμενο λάθος
Στον πρόσφατο πόλεμο στο Ιράκ, πολλοί Αμερικανοί Προτεστάντες υποστήριζαν πως δήθεν ο Θεός βοηθά τους Αμερικανούς να νικήσουν τους κακούς ισλαμιστές. [Δεν μπόρεσε όμως –ή μάλλον δεν θέλει– να τους προστατέψει στη συνέχεια από τους αντεπιτιθέμενους Ιρακινούς, αφού ήδη οι “μετά την λήξη του πολέμου” νεκροί Αμερικανοί έχουν ξεπεράσει εκείνους των μαχών...]. Αλλά το ίδιο λάθος της αδικαιολόγητης ανάμειξης ανθρώπων της θρησκείας –και μάλιστα της χριστιανικής– σε πολεμικές υποθέσεις επαναλαμβάνεται μόνιμα και αδιόρθωτα.
Από τα χρόνια του Βυζαντίου, με την “Υπέρμαχο στρατηγό”, που δήθεν ήταν ικανή να σώζει την Κωνσταντινούπολη από τους Άβαρους–όχι όμως και από τους Σταυροφόρους ή τους Τούρκους, μέχρι την “Αγία Σκέπη”, που δήθεν προστάτευσε την Ελλάδα από την εισβολή των Ιταλών το 1940–όχι όμως και από την εισβολή των Γερμανών το 1941, το ίδιο λάθος γίνεται, δυστυχώς, από όλες τις θρησκείες και όλα τα δόγματα, και πάντα οι άνθρωποι γελοιοποιούνται χωρίς όμως κανείς να ομολογεί το λάθος του.
Πρέπει κάποτε να σταματήσει αυτή η ανεύθυνη και πολλές φορές ανέντιμη κατάχρηση. Και λέμε κατάχρηση επειδή, αν δεν είναι τούτο παράβαση της Εντολής «Μη λάβης το όνομα Κυρίου του Θεού σου επί ματαίω», τι άλλο θα μπορούσε να είναι; (Έξοδ. 20/κ/7)
Το θέμα ήρθε ξανά στην επιφάνεια με τρία πρόσφατα δείγματα, στα οποία καλείται η προσοχή των αναγνωστών του «Τ».[*]
***
Πρώτα αναφερόμαστε σε μια «Προσευχή», γραμμένη από την Γερμανίδα Διαμαρτυρόμενη μ. Βασιλεία Σλινκ, –αλήθεια πόσοι γνωρίζουν ότι μοναχές και μοναστήρια υπάρχουν και στην εκκλησία των Διαμαρτυρομένων;– «για το μεγάλο πρόβλημα της τρομοκρατίας», η οποία κυκλοφόρησε σε φυλλάδιο τελευταία και στην Αθήνα. Στο κείμενο αυτό η Διαμαρτυρόμενη καλόγρια παρακαλάει τον Θεό να επέμβει ενάντια στους τρομοκράτες, και π.χ. προσεύχεται:
...κατά του λαθρεμπορίου όπλων, όχι όμως και κατά της βιομηχανίας των όπλων.
...ώστε «να μην παρέχονται στους τρομοκράτες πληροφορίες που μπορούν να προωθήσουν τα σχέδιά τους», όχι όμως και για την κατασκοπεία που γίνεται από κρατικές υπηρεσίες.
...για προστασία όσων «προσπαθούν για τη σύλληψη τρομοκρατών», όχι όμως για την τρομοκρατία των μεγάλων δυνάμεων σε βάρος των λαών.
Είναι συνεπώς άδικη τούτη η προσευχή, επειδή δεν εύχεται για το δίκαιο και το αγαθό αλλά για το δίκαιο του ισχυρού και το αγαθό εκείνων που βρίσκονται σε θέση ισχύος. Αυτό όμως δεν είναι δικαιοσύνη και συνεπώς ο Θεός δεν ακούει τέτοιες προσευχές.
***
Το δεύτερο θέμα αφορά μια δημοσίευση στο περιοδικό «Βύβλος» (Οκτ. 2003, σελ. 9-12), όπου προβάλλεται επιστολή γραμμένη το 1940 από τον Κώστα Μεταλληνό για τους Έλληνες στρατιώτες στο μέτωπο της Αλβανίας.
Κανείς δεν ξέρει κατά πόσον ο Κ.Μ. θα ξαναέγραφε και θα υπέγραφε την ίδια επιστολή αν ζούσε σήμερα, όμως ο αντικειμενικός παρατηρητής υποχρεούται να προσέξει και να σημειώσει την ευκολία με την οποία χρησιμοποίησε σ’ αυτό το κείμενο διάφορα χωρία των Αγίων Γραφών, ξεκομμένα από το συμφραζόμενο και εφαρμοσμένα σε εντελώς άσχετα πρόσωπα και πράγματα. Ασφαλώς, κανείς δε μπορεί να πει σοβαρά ότι η προσευχή π.χ. του βασιλιά Ασά μπορεί να εφαρμοστεί στον καθένα και ανά πάσα στιγμή, ούτε ακόμη και αν δεχτούμε ότι μάχεται «δίκαιον Αγώνα».
Το ζήτημα εδώ δεν είναι η γνώμη του Κ.Μ., ότι οι Έλληνες φαντάροι έγραφαν «τις ηρωικότερες σκηνές της ελληνικής εποποιίας». Γι’ αυτό μίλησαν και έγραψαν άλλοι ειδικότεροι εκείνου και ημών.
Υπάρχει ωστόσο πρόβλημα, με τίνος την εξουσιοδότηση έπειθε τον αναγνώστη του ότι είχε «την υψίστη τιμή και το μεγάλο ευτύχημα να είναι όργανον του Θεού»; Με ποια προφητική ικανότητα τον διαβεβαίωνε ότι «διαρκώς προχωρείς με σύνθημα να τον ρίξης στη θάλασσα^ και θα τον ρίξης!»; Και πώς στο τέλος της επιστολής του κατέληγε με την παραίνεση: «Οπλισθήτε όλοι με τα λόγια αυτά ωσάν με θώρακα ατσαλένιον. Ο Θεός σάς οδηγεί για τα πεπρωμένα της μεγάλης Φυλής μας. Η Νίκη και τώρα και τελικώς θα είναι δική μας με την βοήθεια του Ζώντος Θεού»; Από πού έπαιρνε αυτό το θάρρος;
Πέραν του γεγονότος ότι δεν είναι σωστό για έναν χριστιανό να θεωρεί καμία φυλή «μεγάλη» έναντι των συνανθρώπων της, είναι γνωστόν ότι ύστερα από μερικούς μόνο μήνες το μέτωπο κατέρρευσε και τα ιταλικά στρατεύματα μαζί με τα γερμανικά κατέλαβαν τη χώρα. Τελικά η νίκη ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΔΙΚΗ ΜΑΣ, κι ας βεβαίωνε περί του αντιθέτου ο Κ.Μ. τους παραλήπτες της επιστολής του.
Οι χιλιάδες των νεκρών της κατοχής είτε από πείνα και αντίποινα είτε στις μάχες της αντίστασης, η καταστροφή της υποδομής και της οικονομίας της χώρας, η παρεμπόδιση της μόρφωσης και της προόδου, που έφερε τόσο πίσω το λαό μας, και τόσα άλλα, οπωσδήποτε δεν ήταν Νίκη που χάρισε σε μας ο Θεός.
Αν το ζητούμενο ήταν κατά πόσον και με ποιο τρόπο έχει εμπλοκή ο Θεός στις υποθέσεις των λαών, αυτό συχνά μαρτυρείται στις Γραφές, όμως δεν δίδονται εξηγήσεις για το πώς και το γιατί και φυσικά δεν είμαστε εμείς που θα ορίσουμε στον Θεό τι πρέπει να κάνει και πότε να το κάνει.
Εκείνο που εξετάζεται εδώ είναι αν επιτρέπεται εμείς οι άνθρωποι να χρησιμοποιούμε και να εμπλέκουμε κατά βούληση το βιβλίο του Θεού και το Όνομα του Θεού στις γήινες υποθέσεις μας, και μάλιστα σε υποθέσεις αιματοβαμμένες. Και όπως φαίνεται από τα αποτελέσματα, ούτε μπορούμε ούτε επιτρέπεται να το κάνουμε.
Τα παραπάνω δεν γράφτηκαν για να προσβάλλουν κανέναν. Γράφτηκαν αποκλειστικά και μόνο για να προλάβουν από του να επαναληφθούν ξανά τα ίδια λάθη.
Θα το μάθουμε το μάθημα; Δύσκολο να το πιστέψει κανείς.
Ακόμη και ο προφήτης Ιερεμίας βρέθηκε κάποτε στο δίλημμα να ρωτήσει τον Θεό: «Ω Κύριε Θεέ απατών λοιπόν ηπάτησας τον λαόν τούτον και την Ιερουσαλήμ, λέγων, Ειρήνην θέλετε έχει· ενώ η μάχαιρα έφθασεν έως της ψυχής;» Μπορούμε άραγε να περιμένουμε κάτι καλύτερο από τους άλλους ανθρώπους; Μάλλον όχι.
Η ροπή του ανθρώπου είναι να φαντάζεται και να διεκδικεί για τον εαυτό του την καλύτερη περιποίηση, αντιμετώπιση και φροντίδα του Θεού. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν φτάσει να δεσμεύει ή συνταυτίζει τον Θεό με λαούς και έθνη δήθεν ανώτερης τάξης και υψίστων δικαιωμάτων... Αυτό όμως είναι λάθος και μάλιστα λάθος που επαναλαμβάνεται αδικαιολόγητα. |
