Διαμαρτυρόμενη για όσα γράψαμε για την επίθεση
των ΗΠΑ στο Ιράκ και την κατοχή που επακολούθησε, μια αναγνώστρια ζήτησε
να διαγραφεί από τους παραλήπτες του «Τ» (5-6/2003, σελ. 2955). Στο μεταξύ
ήρθε η εξέλιξη των γεγονότων και με έκπληξη διαβάσαμε σε αμερικανικό
περιοδικό που εκδίδει ο κ. Mark Ρ. Rushdoony –αν δεν κάνουμε λάθος είναι
ανιψιός της– ένα ενδιαφέρον άρθρο του με τίτλο «Baghdad is Fallen, is Fallen»
από το οποίο εδώ αντιγράφουμε κάποια σημεία που επαληθεύουν
τον «Τ».
«Καθώς παρακολουθούσα την κάλυψη των γεγονότων του πολέμου στο Ιράκ αυτή
την Άνοιξη, έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται συνεχώς τις πολλές βιβλικές
αναφορές που αντιπροσωπεύει το Ιράκ, ειδικότερα τη Βαβέλ, την Ουρ, τη Βαβυλώνα
και τη Νινευή. Όταν ήμουν στο σχολείο και έβλεπα τις παλιές μαυρόασπρες
φωτογραφίες των ερειπίων τους, φανταζόμουν τον εαυτό μου να περιπλανιέται
στην ερήμωσή τους. Αργότερα διάβασα για τη σφαγή των Αρμενίων του 1915 [από
τους Τούρκους] στις όχθες των ποταμών Τίγρη και Ευφράτη και το ρίξιμο
των πτωμάτων στα νερά τους. Καθώς οι παππούδες μου από την πλευρά του πατέρα
μου γλίτωσαν από εκείνες τις σφαγές φεύγοντας στη Ρωσία, εκείνες οι νοητικές
εικόνες έχουν κολλήσει στο μυαλό μου.
Μετά τον Κατακλυσμό της Γένεσης η Μεσοποταμία έγινε κέντρο του πολιτισμού.
Στο κεφάλαιο 11 της Γένεσης καταγράφεται η επιθυμία των ανθρώπων να χτίσουν
«μια πόλη και έναν πύργο, του οποίου η κορυφή θα μπορούσε να φθάσει ως τον
ουρανό». Στο Κατηχητικό Σχολείο διδαχθήκαμε την ιστορία σαν μύθο–σαν τις
απλοϊκές ηθικολογίες του Αισώπου: για να έχουν την άνεση να ζουν μαζί, οι
άνθρωποι παραβίασαν την εντολή του Θεού να γεμίσουν τη γη. Αυτή η επιλογή
τους έφερε τα συμφέροντα των ανθρώπων αντίθετα με την εντολή του Θεού. Ακόμη
χειρότερες ήταν οι εικόνες του πύργου που έφθανε στα σύννεφα, λες και ο
σκοπός τους ήταν να φτάσουν μέχρι τον Θεό.
Αλλά οι οικοδόμοι της Βαβέλ δεν είχαν καμία επιθυμία να βρουν τον Θεό.
Δεν συμπεριλαμβανόταν στα σχέδιά τους^ η είσοδός του Θεού στη σκηνή έγινε
με τη διακοπή του έργου ως μία τιμωρία. Φιλοδοξία τους ήταν να χτίσουν έναν
πολιτισμό και ένα μνημείο για να αντιπροσωπεύει τη δύναμή τους. Η επιθυμία
τους να φθάσουν στον ουρανό ήταν μια προσπάθεια να γίνουν εκείνοι η υλοποίηση
του ουρανού στη γη, υπέρτατοι σε δύναμη και δόξα. Η Βαβέλ δεν έγινε για
να φτάσουν οι άνθρωποι στον Θεό· ήταν σε ένδειξη ανταγωνισμού ενάντια στον
Θεό, με πολιτική δύναμη και πολιτιστικό κατεστημένο. Η Βαβέλ θα ήταν η διακήρυξη
ενός ανθρωποποίητου ουρανού. Η πόλη και ο πύργος τους θα φανέρωναν το δικό
τους μεγαλείο. Με αυτό το οικοδομικό πρόγραμμα, θα έκαναν όνομα για τον
εαυτό τους (εδ. 4), για να τρομάζουν και να προκαλούν δέος. Το μνημείο τους
θα ήταν μαρτυρία στις αξιώσεις τους για μεγαλείο και σπουδαιότητα. Αυτό
δεν έγινε μόνο στη Βαβέλ. Οι περισσότεροι από τους αρχαίους πολιτισμούς
μετά τον Κατακλυσμό έδιναν έμφαση στην οικοδόμηση μνημείων ως συμβόλων δύναμης.
Η αιτιολογία που πρόβαλαν οι οικοδόμοι της Βαβέλ ήταν να αποφύγουν τη
διασπορά. Η γη βεβαίως ήταν αρκετά μεγάλη για να επιτρέψει μετακίνηση προς
τα έξω, αλλά η επιθυμία για ενοποιημένη δύναμη υπαγόρευσε το συγκεντρωτισμό
και τον έλεγχο. [Διάβαζε παγκοσμιοποίηση] Ο πύργος της Βαβέλ ήταν
σύμβολο αυτού του ονείρου. Είναι απίθανο οι αντωνυμίες πληθυντικού αριθμού
που χρησιμοποιούνται στη διήγηση της Γένεσης να αντιπροσωπεύουν μια συλλογική
προσπάθεια. Μάλλον αντιπροσωπεύουν την υπεροψία της αριστοκρατίας και των
ισχυρών. Η Βαβέλ προφανώς ήταν ένα καθεστώς βασισμένο σε στρατιωτική δύναμη.
Το ανθρώπινο δυναμικό προφανώς εξυπηρέτησε την οικοδόμηση των μνημείων αυτοπροσδιορισμού
εκείνης της κυβέρνησης που ήθελε να διαιωνίσει «το όνομά της».
Ο Θεός, φυσικά, μπέρδεψε το σχέδιό τους καταστρέφοντας τη δυνατότητά
τους να επικοινωνούν, και οι άνθρωποι απομακρύνθηκαν από τα εγκαταλειμμένα
απομεινάρια της Βαβέλ. Για τον Χριστιανό, η Βαβέλ αντιπροσωπεύει μια εξέγερση
ενάντια στον Θεό, αλλά είναι μια εξέγερση που έχει επαναληφθεί στη διάρκεια
όλης της ιστορίας. Η Βαβέλ υπήρξε το όνειρο αυτοκρατοριών και δικτατόρων
σε όλη την ιστορία. Εξακολουθεί να είναι το όνειρο όσων επιδιώκουν να θεοποιήσουν
ένα έθνος, έναν πολιτισμό ή ένα καθεστώς ως την απόλυτη ταυτότητα των ανθρώπων.
[Διάβαζε παγκοσμιοποίηση] Στην πραγματικότητα το μόνο που κάνουν
είναι να χτίζουν μνημεία ενώ την ίδια ώρα σκλαβώνουν όσους είναι πρόθυμοι
να θρέψουν τα φιλόδοξα σχέδιά τους. Αυτό ίσχυσε στην αρχαία Βαβέλ όπως και
στο πρόσφατο καθεστώς της Βαγδάτης, που βρίσκεται λιγότερο από εκατό χιλιόμετρα
βορειότερα.
Η επιθυμία να χτίζουν μνημεία εξουσίας στην ουσία είναι η επιθυμία διαιώνισης
εκείνης της εξουσίας. Αυτός ήταν ο σκοπός της Βαβέλ. Δεν θα πετύχαινε ακόμη
και αν δεν είχε επέμβει ο Θεός. Οι άνθρωποι δε μπορούν να γίνουν ποτέ πραγματικοί
θεοί και ποτέ δε θα διαιωνίσουν τη δύναμή τους. Τα περισσότερα συγκεντρωτικά
καθεστώτα έχουν ξαφνικό τέλος που ξεσκεπάζει πόσο φτωχότερους έχουν κάνει
τους λαούς τους και έχουν σπαταλήσει τους φυσικούς πόρους τους στην ασεβή
τους προσπάθεια. Αυτό ίσχυσε με τη Ρώμη, τον Ναπολέοντα, τον Χίτλερ, τη
Σοβιετική Ένωση και τον Σαντάμ Χουσεΐν, που φαντάστηκε τον εαυτό του σαν
ηγέτη θρυλικών αναλογιών αλλά, στο τέλος, αποδείχθηκε μάλλον αξιοθρήνητος.
Ακόμη και η στρατιωτική του μηχανή αποδείχθηκε ότι σε μεγάλο μέρος ήταν
προϊόν προπαγάνδας. (…)
Ο άνθρωπος έχει προσπαθήσει επανειλημμένα να δημιουργήσει νέες Βαβέλ
και νέες Βαβυλώνες, κάθε φορά που προσπάθησε να δημιουργήσει μια ανερχόμενη
δύναμη και μια ενότητα χωρίς τον Θεό. Οι μέθοδοι και οι εκδηλώσεις αυτών
των εξουσιών έχουν αλλάξει. Δεν είναι πια στη μόδα οι μεγάλοι σωροί τούβλων.
Τώρα οι άνθρωποι για να χτίσουν πύργους χρησιμοποιούν φιλοσοφία, επιστήμη,
νόμους, εκπαίδευση, τεχνολογία και πολιτική, με τα οποία επιδιώκουν να ανταγωνιστούν
τον Θεό, για να κυβερνήσουν ως θεοί πάνω σε όλα όσα είναι κάτω από αυτούς.
[Διάβαζε παγκοσμιοποίηση]
Όταν ο Θεός έφερε κρίση στη Βαβυλώνα, το τέλος ήρθε γρήγορα. Όπως πρόβλεψαν
ο Ησαΐας (13:19, 14:4,22, 21:9, 48:14) και ο Ιερεμίας (51:37), η Βαβυλώνα
έγινε «σωροί» σπασμένων τούβλων. Ό,τι ενδιαφέρον απομένει συνεχίζει να φθείρεται.
(...) Το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν όχι μόνο απέτυχε να αναβιώσει τη δόξα
του αρχαίου ονείρου, αλλά η δική του διαφθορά συνέβαλε στο συνεχή θάνατό
του. Έχοντας απομείνει φτωχοί, μερικοί πουλούν τα κατάλοιπα της αρχαίας
ιστορίας τους για να επιζήσουν. Η υποβάθμιση της Βαβυλώνας συνεχίζεται.
«Έπεσε η Βαβυλώνα η μεγάλη πόλη, επειδή έκανε όλα τα έθνη να μεθύσουν από
το κρασί της» είπε ο άγγελος (Αποκ. 14/ιδ/8). Με παρόμοιο τρόπο έπεσαν η
Βαβυλώνα, η Νινευή, η Αίγυπτος, η Ρώμη, ο Χίτλερ και η Σοβιετική Ένωση.
Έτσι, επίσης, θα πέσει και η Δύση, εάν επιμείνει στην προσπάθεια να ενοποιήσει
την ανθρωπότητα στα πλαίσια ενός ανθρωπιστικού ονείρου. Όπως οι αυτοκρατορίες
φεύγουν, ο Σαντάμ Χουσεΐν ήταν βέβαια πολύ «μικρός». Αλλά η γεωγραφική εγγύτητά
της Βαγδάτης με τη Νινευή και τη Βαβυλώνα πρέπει να μας θυμίσει ότι το αρχαίο
όνειρο είναι πάρα πολύ κοντά σε μας στο σύγχρονο κόσμο.»
[*] Περιοδικό «CHALCEDON REPORT», Special Report, July 2003.
