Ειρήνη –
...και μεταξύ ανθρώπων
Οσα προαναφέρθηκαν, βέβαια, αφορούν την ειρήνευσή μας με τον Θεό. Τι γίνεται όμως όταν η διαμάχη είναι με τους συνανθρώπους μας, και μάλιστα με συγχριστιανούς; Και πάλι απαιτείται να λειτουργήσει η ίδια αρχή της ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ και της ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ.
Σαν αξίωμα μαθηματικό και ως αναλλοίωτος φυσικός νόμος, η φωνή του αρχαίου προφήτη διακηρύττει: «Το έργον της δικαιοσύνης θέλει είσθαι ειρήνη· και το αποτέλεσμα της δικαιοσύνης ησυχία και ασφάλεια εις τον αιώνα» (Ησ. 32/λβ/17).
Δε μπορείς να εξασφαλίσεις ειρήνη αν προηγούμενα δεν ΕΞΑΛΕΙΨΕΙΣ τις αιτίες που την έχουν διαταράξει. Όπως ακριβώς η αιτία διατάραξης της ειρήνης ανάμεσα στον Θεό και τους ανθρώπους ήταν η ΑΔΙΚΙΑ/ΑΜΑΡΤΙΑ, το ίδιο ισχύει και μεταξύ των ανθρώπων. Πού έχουμε αδικήσει τον πλησίον μας; Εκεί πρέπει να επιστρέψουμε για να τακτοποιήσουμε την αδικία. Η ευθύνη για τούτο δεν είναι στον άλλο αλλά πρώτιστα αφορά εμάς. «Εις μηδένα μη ανταποδίδετε κακόν αντί κακού· προνοείτε τα καλά ενώπιον πάντων ανθρώπων· ει δυνατόν, όσον το αφ’ υμών ειρηνεύετε μετά πάντων ανθρώπων» θα γράψει ο Παύλος (Ρωμ. 12/ιβ/17-18).
Βέβαια, υπάρχουν και κάποιες περιπτώσεις που ο άλλος ίσως δεν θα θελήσει να ειρηνεύσει μαζί σου, σίγουρα όμως δεν θα το κάνει ποτέ όσο εσύ δεν είσαι πρόθυμος να αναγνωρίσεις το λάθος σου εκεί που τον αδίκησες.
Στην Επιστολή προς Εβραίους διαβάζουμε: «Ζητείτε ειρήνην μετά πάντων, και τον αγιασμόν, χωρίς του οποίου ουδείς θέλει ιδεί τον Κύριον, παρατηρούντες μήπως υστερήταί τις από της χάριτος του Θεού, μήπως ρίζα τις πικρίας αναφύουσα φέρη ενόχλησιν και διά ταύτης μιανθώσι πολλοί» (Εβρ. 12/ιβ/14-15).
Ποιο είναι το μήνυμα αυτής της περικοπής; Όλοι θα ήθελαν ειρήνη «μετά πάντων» αλλά γιατί δεν υπάρχει; Προφανώς επειδή δεν προσέχουμε τα υπόλοιπα λόγια! Αμελούμε δηλαδή τον αγιασμό, δεν προσέχουμε μήπως υπάρχει ρίζα πικρίας ή ενόχληση και μόλυνση. Γι’ αυτό εκείνο το ΖΗΤΕΙΤΕ ΕΙΡΗΝΗΝ πρέπει πάντα να ακολουθείται από το ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΝΤΕΣ... Αν είσαι αδιάφορος για τους γύρω σου, για την κατάστασή τους, για το άδικο που μπορεί να έχει παρεισφρύσει, για την πικρία που μπορεί ν’ αναπτύχθηκε και περιμένεις να έρθει αυτόματα η ειρήνη, το λιγότερο είσαι άνθρωπος ανόητος.
Ο Ινδός πρωθυπουργός Νεχρού είπε κάποτε: «Διαρκής ειρήνη μπορεί να έρθει μόνο σε ειρηνικούς ανθρώπους», επαληθεύοντας με την ανθρώπινη σοφία τον χριστουγεννιάτικο ύμνο των αγγέλων.
Η Βίβλος θα το πει με το δικό της τρόπο: «Ειρήνη δεν είναι εις τους ασεβείς» (Ησ. 48/μη/22, 57/νζ/21). Αντίθετα, όμως, για τους πράους ανθρώπους προφητεύεται ότι αυτοί «θέλουσι κληρονομήσει την γην· και θέλουσι κατατρυφά εν πολλή ειρήνη» (Ψαλμ. 37/λζ/11).
Κάποιοι όμως, –δυστυχώς ανάμεσά τους και πιστοί–, νομίζουν ότι μπορούν να έχουν ειρηνικές σχέσεις με τους συνανθρώπους, ακόμη και με αδελφούς, χωρίς να φροντίζουν να είναι ΔΙΚΑΙΟΙ. Το ίδιο νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν απέναντι στον ίδιο τον Θεό, τον νόμο του Οποίου περιφρονούν ή αμελούν να εφαρμόζουν.
Ο Παύλος πρότρεπε τον Τιμόθεο όχι μόνο να αποφεύγει τις νεανικές [νεωτερικές] επιθυμίες, αλλά επίσης να επιδιώκει «την δικαιοσύνην, την πίστιν, την αγάπην, την ειρήνην μετά των επικαλουμένων τον Κύριον εκ καθαράς καρδίας» (Β~ Τιμ. 2/β/22). Πρώτα η δικαιοσύνη, η πίστη και η αγάπη, και στο τέλος η ειρήνη, ως επακόλουθο και επιστέγασμα εκείνων.
Επίσης ο απόστολος Πέτρος θα γράψει: «Όστις θέλει να αγαπά την ζωήν και ίδη ημέρας αγαθάς ας παύση την γλώσσαν αυτού από κακού και τα χείλη αυτού από του να λαλώσι δόλον, ας εκκλίνη από κακού και ας πράξη αγαθόν, ας ζητήση ειρήνην και ας ακολουθήση αυτήν» (Α~ Πέτρ. 3/γ/10-11).
Αν πρώτα ξεφύγουμε από το κακό και πράξουμε το καλό, στη συνέχεια θα βρούμε και την ειρήνη με τους γύρω μας. Είναι στο χέρι μας. Ας το πράξουμε λοιπόν! |
