ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ – Για Διαμαρτυρομένους...


Ο προφητικός λόγος της Γραφής
και η κακή χρήση του

Στις τελευταίες ημέρες του χρόνου είδαμε να συμβαίνουν διάφορα γεγονότα ανάμεσα στα οποία ένα μεγάλης πολιτικής σημασίας, κι αυτό ήταν η διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την εισδοχή σ’ αυτήν ΑΛΛΩΝ ΔΕΚΑ ΝΕΩΝ κρατών μελών.

Όσοι από τους αναγνώστες του «Τ» είναι νεότεροι στην ηλικία, ενδεχομένως δεν γνωρίζουν πόσα είχαν λεχθεί και γραφτεί σε σχέση με την περιβόητη πλέον «Ευρώπη των Δέκα»... Ήταν λίγα χρόνια πριν, που πολλοί Διαμαρτυρόμενοι ιεροκήρυκες και εσχατολόγοι διακήρυτταν ότι η Ε.Ο.Κ. ΤΩΝ ΔΕΚΑ ήταν η αναβίωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που θα έφερνε τον Αντίχριστο, ενώ μερικοί από αυτούς βιάστηκαν να προσδιορίσουν και χρονικά όρια μέσα στα οποία θα εκπληρώνονταν όλα τα γεγονότα της Αποκάλυψης.

Για παράδειγμα κάποιος έγραψε:

«Από τα λίγα που είπαμε, είναι φανερό, με την διαμόρφωση που παίρνουν τα πράγματα στην παγκόσμια κλίμακα, πως αυτό το θηρίο, δεν θα είναι παρά η συσπειρωμένη ΕΥΡΩΠΗ ΤΩΝ ΔΕΚΑ, δεν έχει σημασία αν τώρα είναι των εννέα, που θα αποκτήσει την δύναμή της, και την αποκτά κάθε μέρα, παρά τις αντιδράσεις, και θα παίξει το ρόλο της στα πράγματα των έσχατων καιρών»[1]. (Τα κεφαλαία του “Τ”)

Και σε άλλο βιβλίο του:

«Πρωτοπαρουσιάστηκε σαν ένας αξιωματούχος ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΗΣ ΤΗΣ ΕΟΚ και πρότεινε απλές και κατανοητές λύσεις, επί παγκοσμίων προβλημάτων, που βασάνιζαν στο έπακρο όλο και περισσότερο τους ανθρώπους της εποχής εκείνης»[2].

Σήμερα όμως βλέπουμε ότι η τέως «Ευρώπη των 10» έγινε ήδη Ευρώπη των 25 και σε λίγα χρόνια θα είναι η Ευρώπη των 27 (μετά την αναμενόμενη είσοδο της Βουλγαρίας και Ρουμανίας) χωρίς ακόμη να υπάρχει ορατός ορίζοντας για το τι θα γίνει στο μέλλον... Όλα αυτά διέψευσαν ιλαροτραγικά όλους εκείνους τους πρώιμους “ερμηνευτές” και “ειδικούς” επί των προφητειών.

Από τα παραπάνω προκύπτει ένα χρέος που θα έπρεπε να ομολογηθεί χωρίς δισταγμό, δηλαδή ότι εκείνα τα λόγια και γραπτά δεν ήταν ερμηνεία της προφητείας, αλλά ερμηνευτικές αλχημείες... και επίσης ότι έκαναν μεγάλο κακό, επειδή παρέσυραν αρκετούς απλοϊκούς αδελφούς σε ακρότητες και σε λάθος αποφάσεις με συνέπειες στη ζωή των ίδιων και των οικογενειών τους.

Ωστόσο, όπως και άλλοτε έχουμε καυτηριάσει από τις σελίδες αυτές, κανένας.

Έτσι, εκείνοι που κάποτε κατηγορούσαν τους Ρωσελιστές, Αντβεντιστές κ.λπ. για τις αποτυχημένες “προβλέψεις” τους αναφορικά με την Β΄ Παρουσία του Χριστού, έγιναν οι ίδιοι θύματα της ίδιας πλάνης. Βέβαια οι εν λόγω, ύστερα και από τις επανειλημμένες αποτυχίες των προαναφερθέντων, έλαβαν την “πρόνοια” να αποφύγουν να γράψουν ξεκάθαρα, όσοι όμως ήταν κοντά τους και τους άκουγαν προφορικά, δεν είχαν την παραμικρή αμφιβολία για ποιο πράγμα μιλούσαν.

Στη Β΄ Επιστολή του Πέτρου  διαβάζουμε τι ο Απόστολος του Χριστού πίστευε για τον προφητικό λόγο των Αγίων Γραφών.

«Έχομεν βεβαιότερον τον προφητικόν λόγον, εις τον οποίον κάμνετε καλά να προσέχητε, ως εις λύχνον φέγγοντα εν σκοτεινώ τόπω, εωσού έλθη η αυγή της ημέρας, και ο φωσφόρος ανατείλη εν ταις καρδίαις υμών» (Β~ Πέτρ. 1/α/18-21).

Έχοντας υπόψη ότι εκείνη την εποχή δεν είχε συμπληρωθεί ακόμη ο κανόνας της Καινής Διαθήκης που εμείς κρατάμε στα χέρια μας, εξυπακούεται ότι αυτός ο προφητικός λόγος αφορούσε τα γραπτά της Παλαιάς Διαθήκης, παρόμοια όπως τούτη η αρχή ισχύει για όλες τις ανάλογες αναφορές στα λόγια και του Χριστού και των άλλων Αποστόλων Του. Αν ήθελε κάποιος να πει ότι ο Πέτρος δεν προσδιορίζει αν πρόκειται για τον «προφητικόν λόγον» της Παλαιάς Διαθήκης ή εκείνον του χαρίσματος της προφητείας που ενεργούνταν ανάμεσα στην Εκκλησία, αυτό εξηγείται στις αμέσως επόμενες φράσεις του, καθώς διευκρινίζει ότι το είδος προφητείας για το οποίο κάνει λόγο είναι η «προφητεία της γραφής».

«Τούτο πρώτον εξεύροντες ότι ουδεμία προφητεία της γραφής, γίνεται εξ ιδίας του προφητεύοντος διασαφήσεως. Διότι δεν ήλθε ποτέ προφητεία εκ θελήματος ανθρώπου, αλλ’ υπό του Πνεύματος του Αγίου κινούμενοι ελάλησαν οι άγιοι άνθρωποι του Θεού.»

Στην συζήτησή του αυτή ο Πέτρος εξηγεί ότι ο γραπτός λόγος του Θεού έχει μεγαλύτερη αξία από οποιαδήποτε εντύπωση, ερμηνεία, άποψη, δόγμα ή διδασκαλία ανθρώπινης προέλευσης, μεγαλύτερη ακόμη και από εκείνες τις εμπειρίες που ο ίδιος είχε ζήσει πάνω στο όρος της Μεταμορφώσεως του Χριστού, όπου ολοζώντανα άκουσε φωνήν «εξ ουρανού ελθούσαν» (εδ. 18).

Οι ελεγχόμενοι για την αναξιοπιστία τους Διαμαρτυρόμενοι εσχατολόγοι και οι περί αυτούς, θα είχαν αποφύγει την γελοιοποίησή τους αν είχαν προσέξει τι ο λόγος του Θεού γράφει για τις προφητείες και τον τρόπο που αυτές πρέπει να χρησιμοποιούνται. Αν δηλαδή είχαν σεβαστεί τα ιερά κείμενα και τα προσέγγιζαν όχι ως άλλοι αστρολόγοι και οιωνοσκόποι, αλλά με φόβο Θεού. |


[1] Χρ. Φραγκόπουλου, «Η Αποκάλυψη», κεφ. 29. Ο Αντίχριστος, σελ. 175-180, Εκδ. “Λόγοι Ζωής” Αθήνα1978.
[2] Του ίδιου, «Ο Αντίχριστος 666», σελ. 11, Εκδ. “Λόγοι Ζωής” Αθήνα χ.ε.ε.


ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ