Ενότητα – Υπηρεσία – Χαρίσματα

Στο ξεκίνημα
μιας νέας περιόδου
...

puzzle-03

Καθώς ξεκινάει μια καινούργια περίοδος, θα ήταν καλό να δούμε κάποια πράγματα που θα μας καθοδηγήσουν στη νοοτροπία που πρέπει να έχουμε απέναντι στην εκκλησία και στο έργο του Θεού. Γι’ αυτό ας επικεντρώσουμε την προσοχή μας στην Επιστολή προς Εφεσίους, κεφάλαιο 4/δ και χωρία 7-16.

Όλοι θέλουμε κάτι περισσότερο για τον εαυτό μας. Να βελτιώσουμε τη θέση μας και ν’ ανέβουμε ψηλότερα, για κάτι καλύτερο. Αν ακολουθούσαμε αυτή τη διαδικασία επ’ άπειρον, κάποια στιγμή, αφού θα είχαμε κυριεύσει τα πάντα, το επόμενο βήμα θα ήταν να πάρουμε τη θέση του Θεού. Σ’ αυτό ακριβώς βρίσκεται η ουσία της αμαρτωλότητας του ανθρώπου, η υπερηφάνεια εκείνη και η αλαζονεία του βίου, που μας ωθεί βήμα προς βήμα στο να θέλουμε να κυριεύσουμε το θρόνο του Θεού.

Συνήθως αυτό εκφράζεται σε μικρά πράγματα, αλλά είναι ο σπόρος που μας οδηγεί να επιδιώξουμε και μεγαλύτερα. Εδώ λοιπόν είναι το πρόβλημα. Επειδή έτσι σκεφτόμαστε και έτσι ζούμε, αν μας δινότανε η ευκαιρία να γίνουμε ίσοι με τον Θεό, δεν θα αρνιόμασταν να την αρπάξουμε.

Όλα αυτά, όμως, έρχονται σε αντίθεση με το πνεύμα του Κυρίου Ιησού Χριστού που, όπως λέει η Γραφή, «εν μορφή Θεού υπάρχων, δεν ενόμισεν αρπαγήν το να ήναι ίσα με τον Θεόν, αλλ’ εαυτόν εκένωσε, λαβών δούλου μορφήν, γενόμενος όμοιος με τους ανθρώπους, και ευρεθείς κατά το σχήμα ως άνθρωπος εταπείνωσεν εαυτόν, γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού» (Φιλιπ. 2/β/5-8).

Ενώ οι άνθρωποι του κόσμου κοιτάζουν πώς ν’ ανέβουν όλο ψηλότερα, εκεί που δεν πάει παραπέρα, να σφετεριστούν ακόμη και την εξουσία του Θεού, ο Υιός του Θεού, έχοντας ήδη αυτή την εξουσία, κατέβηκε μέχρι του σημείου που δε θα μπορούσε να φτάσει πιο χαμηλά. Η εκκλησία βασίζεται σ’ Εκείνον που αντέστρεψε το ρεύμα της νοοτροπίας αυτού του κόσμου.

puzzle-1

Δυστυχώς, και μεταξύ των πιστών οι παλιές συνήθειες δεν ξεριζώνονται εύκολα, κι αυτή είναι η ριζική αιτία πίσω από την τάση της εκκλησίας να διαιρείται. Όταν η θέληση όλων μας στοχεύει στη “θεοποίησή” μας, αναπόφευκτα συγκρουόμαστε. Ένα τέτοιο πρόβλημα συγκρούσεων και καβγάδων αντιμετώπιζε ο Παύλος σε όλες τις εκκλησίες που έγραφε.

Στα συμφραζόμενα της περικοπής που μελετούμε, και μάλιστα στα πρώτα εδάφια του κεφαλαίου, βλέπουμε ότι ο Παύλος τονίζει την αναγκαιότητα της ταπεινοφροσύνης, της μακροθυμίας, της πραότητας, της ανοχής των άλλων με αγάπη, και ύστερα λέει ότι οι πιστοί πρέπει να αγωνίζονται για να διατηρούν την ενότητα του πνεύματος.

Τα λέει αυτά επειδή προφανώς κάποιοι ήταν περήφανοι, κάποιοι ήταν οξύθυμοι, κάποιοι ήταν γεμάτοι κρίση, κάποιοι ήταν αδιάφοροι για την ενότητα της εκκλησίας. Εκείνο που τους ενδιέφερε ήταν η προβολή του εαυτού τους.

Ύστερα, στο εδάφιο 4, ο Παύλος τονίζει τα στοιχεία που συνθέτουν την ενότητά μας. Ιδιαίτερα υπογραμμίζει ότι στην εκκλησία υπάρχει μόνο ΕΝΑ σώμα, ΕΝΑ πνεύμα, που οδηγεί στην ίδια κατεύθυνση, ΜΙΑ ελπίδα, ότι όλοι θα καταλήξουμε στο ίδιο σημείο, ΕΝΑΣ Κύριος, στον Οποίο πρέπει όλοι να υπακούμε, ΜΙΑ πίστη και ΕΝΑ βάπτισμα, στον Χριστό, ΕΝΑΣ Θεός και Πατέρας όλων μας.

Εμείς τείνουμε να βάζουμε στο κέντρο του σύμπαντος τον εαυτό μας, και συγκρουόμαστε με τους άλλους, επειδή κι εκείνοι βάζουν στο κέντρο του σύμπαντος τον εαυτό του. Όταν όμως βάζουμε στο κέντρο του σύμπαντος τον Θεό και αντιλαμβανόμαστε ποιοι είμαστε, δεν υπάρχει λόγος να συγκρουστούμε, για τον απλούστατο λόγο ότι Εκείνος συνθέτει τα πάντα.

Σε αντίθεση, λοιπόν, με την τάση ν’ απολυτοποιούμε τους εαυτούς μας, ο Παύλος απολυτοποιεί τον Θεό και το σχέδιό Του, που είναι η εκκλησία, και στη συνέχεια αναφέρεται στο θέμα των χαρισμάτων, που και αυτά τα προσεγγίζει μέσα από το πρίσμα της ενότητας. Όταν το φως πέφτει επάνω στο πρίσμα, δημιουργούνται διάφορα χρώματα, όπως το ουράνιο τόξο. Έτσι είναι και τα χαρίσματα. Μία είναι η πηγή αλλά παράγει ποικίλα χαρίσματα.

puzzle-1

Το μήνυμα του Παύλου ξεκινάει από μία θέση: «Εις ένα έκαστον ημών εδόθη η χάρις κατά το μέτρον της δωρεάς του Χριστού» (εδ. 7). Με άλλα λόγια, τα χαρίσματα τα έδωσε ο Χριστός εις τους ανθρώπους «κατά», ανάλογα με το μέτρο της δωρεάς του Χριστού. Και είναι ενδιαφέρον, πως αν και όλα σ’ αυτή την περικοπή είναι ένα, εκτός από τα χαρίσματα, όμως και τα χαρίσματα οδηγούν στην ενότητα. [Βλέπε πλαίσιο σελ. 7].

Στο χωρίο 8 κάνει μια ιστορική αναδρομή και εξηγεί ότι τα χαρίσματα οφείλονται σε μία νίκη. «Αναβάς εις ύψος, ηχμαλώτευσεν αιχμαλωσίαν, και έδωκε χαρίσματα [δώματα] εις τους ανθρώπους».

Για πολλούς αναγνώστες της Βίβλου το εδάφιο αυτό είναι αρκετά δυσνόητο. Τα λόγια ο Παύλος τα παίρνει από τον Ψαλμό 68/ξη/18, που είναι μια επινίκια ωδή. Ένα τραγούδι θριάμβου του Θεού του Ισραήλ, που παρουσιάζεται να οδηγεί τα στρατεύματά Του επιστρέφοντας στην Ιερουσαλήμ μετά από μια στρατιωτική νίκη. Εκεί ο Θεός κάθεται στο θρόνο, λαβαίνει τα δώρα από τους αιχμαλώτους Του, τα λάφυρα της νίκης, και μετά τα διανέμει στο λαό Του.

Τη σχέση που έχει αυτή η προφητική φράση της Παλαιάς Διαθήκης με το θέμα του Παύλου, τη βλέπουμε στα εδάφια 9-10, όπου εξηγεί ότι εφαρμόζεται στον Κύριο Ιησού Χριστό. Εκείνος ανέβηκε στον ουρανό αφού πρώτα κατέβηκε εδώ στη γη και, αφού έδωσε νικηφόρα τη μάχη κατά του Διαβόλου, ανέβηκε θριαμβευτής πάνω απ’ όλους τους ουρανούς.

Αν και Του προσφέρθηκε η ευκαιρία ν’ ακολουθήσει το ρεύμα του κόσμου και ν’ αρπάξει τα βασίλεια της γης μέσα από έναν συμβιβασμό, Εκείνος προτίμησε ν’ ακολουθήσει το δρόμο του σταυρού και κυριάρχησε πάνω τους χωρίς να γονατίσει μπροστά στον Διάβολο. Δεν υπάρχει πλέον ούτε μία γωνιά του σύμπαντος όπου ο Χριστός να μην είναι κυρίαρχος και βασιλιάς.

puzzle-1

Αφού λοιπόν ο Χριστός νίκησε τις διαβολικές δυνάμεις, επέστρεψε στον ουρανό θριαμβευτής, με τα λάφυρα της νίκης και, διά του Πνεύματος, διανέμει αυτά τα λάφυρα στην εκκλησία.

Είναι προφανές ότι αυτά τα λάφυρα σχετίζονται με τα χαρίσματα και είναι αξιοσημείωτο ότι εδώ τα χαρίσματα δεν παρουσιάζονται, όπως θα περιμέναμε, σαν κάποιες πνευματικές ικανότητες, αλλά σαν πρόσωπα. Δεν λέει εδώ ο Παύλος ότι ο Θεός έδωσε “το χάρισμα του αποστόλου” ή “το χάρισμα του δασκάλου” ή “το χάρισμα του ευαγγελιστή” κ.λπ., αλλά ότι έδωσε «αποστόλους», έδωσε «προφήτας», έδωσε «ευαγγελιστάς»... δηλαδή έδωσε δικά Του πρόσωπα στην εκκλησία.

Με άλλα λόγια είναι πρόσωπα που στο παρελθόν ζούσαν στο αντίθετο στρατόπεδο, ακολουθούσαν το ρεύμα του κόσμου, ήθελαν να γίνουν οι ίδιοι "θεοί” στη θέση του Θεού. Πρόσωπα που τα άγγιξε ο Χριστός, τα αιχμαλώτισε για τον Θεό και τα χάρισε στην εκκλησία, στο σώμα του Χριστού.

Τώρα όλες οι ικανότητες, που αυτά τα πρόσωπα είχαν πρωτύτερα, υποτάσσονται στην εκκλησία του Χριστού· συγκεφαλαιώνονται κι αυτές κάτω από τον Χριστό. Και επειδή παραδίνεται ο άνθρωπος στον Χριστό, όλες του οι φυσικές και πνευματικές ικανότητες ανήκουν πλέον στον Χριστό. Κλασικό παράδειγμα είναι ο ίδιος ο απόστολος Παύλος. Πριν γνωρίσει τον Χριστό, χρησιμοποιούσε όλη του τη μόρφωση και τη γνώση των Γραφών, για να πολεμήσει τους χριστιανούς. Όταν τον “αιχμαλώτισε” ο Χριστός, τον έκανε δικό Του και όλη εκείνη η μόρφωση χρησιμοποιείται πλέον υπέρ του Χριστού.

Παρόμοια κι εμείς, εφόσον μπήκε ο Χριστός στη ζωή μας, είμαστε λάφυρα της νίκης του Χριστού. Μας κυρίευσε, μας έκανε δικούς Του και τώρα, ας το προσέξουμε αυτό, χαρίζει τον καθένα από εμάς στο σώμα Του. Καθένας μας είναι ένα λάφυρο της νίκης του Χριστού και ένα δώρο που δίνει στην εκκλησία.

Εάν, λοιπόν, είμαστε δώρο του Χριστού στην εκκλησία, πρέπει να συμπεριφερόμαστε ως "δώρο”, ως κάτι καλό για την εκκλησία, και οι άλλοι πιστοί να μπορούν να λένε: "Σε ευχαριστούμε Κύριε γι’ αυτό το δώρο που μας έδωσες”.

puzzle-1

Στις μέρες μας τα χαρίσματα παρουσιάζουν κάποιον ατομοκεντρικό τρόπο. Συζητιέται πόσα είναι τα χαρίσματα, τι ακριβώς είναι το κάθε χάρισμα, τι σημαίνει το καθένα, ποιο είναι το δικό μου... Όλα αυτά είναι ενδιαφέροντα ερωτήματα και τα τονίζει ο Παύλος σε άλλα σημεία.

Αλλά τα χαρίσματα υπάρχουν για να επιτελούν ένα έργο. Το εδάφιο 10 λέει: «Ο καταβάς, αυτός είναι και ο αναβάς υπεράνω πάντων των ουρανών, διά να πληρώση τα πάντα». Το κεντρικό σημείο, ο σκοπός των χαρισμάτων, είναι να γεμίσουν τα πάντα από τον Χριστό. Αυτό σημαίνει ότι ο Χριστός δεν ανέβηκε στους ουρανούς για να είναι απών από τη γη, αλλά ανέβηκε στους ουρανούς για να είναι εντονότερα παρών πάνω στη γη, μέσω των ανθρώπων Του.

Όταν ο Χριστός ήρθε στη γη, περιορίστηκε σε μία ιστορική στιγμή και σε έναν γεωγραφικό τόπο. Τώρα όμως που ανέβηκε στους ουρανούς, έχει πάνω στη γη τους δικούς Του ανθρώπους. Έτσι το μήνυμα και η αγάπη Του μπορούν να διαχέονται σε κάθε ιστορική στιγμή και σε κάθε γεωγραφικό τόπο, όπου βρίσκονται οι άνθρωποι του Χριστού. Με αυτό τον τρόπο ο Χριστός μπορεί να βρίσκεται παντού.

puzzle-1

Γιατί να το κάνει έτσι; Ας θυμηθούμε ότι αυτό ήταν το αρχικό Του σχέδιο. Στο πρώτο κεφάλαιο της Γένεσης ο Θεός είπε στον άνθρωπο, που είχε πλάσει «κατ’ εικόνα Θεού»: «Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε, και γεμίσατε την γην, και κυριεύσατε αυτήν». Με τι θα γέμιζε η γη; Με την εικόνα του Θεού! Ο άνθρωπος όμως αμάρτησε και η εικόνα αμαυρώθηκε. Γι’ αυτό χρειάστηκε να έρθει ο Χριστός, που είναι «εικών του Θεού του αοράτου», για ν’ αποκαταστήσει εκείνη την εικόνα. Μας έκανε λοιπόν δικούς Του, και τώρα μας αγιάζει και μας μεταμορφώνει «εις την αυτήν εικόνα» (Β~ Κορ. 3/γ/18).

Άρα λοιπόν η διαδικασία επιστρέφει στο πρώτο σχέδιο. Να γεμίσει η γη με την εικόνα του Θεού, επειδή ο Χριστός θέλει να γεμίσει τα πάντα με την παρουσία Του, επειδή όσο πιο πολύ μοιάζουμε εμείς με τον Χριστό, τόσο πιο πολύ ο τόπος που βρισκόμαστε γεμίζει με τον Χριστό.

Αν τότε που ήταν ο Χριστός επάνω στη γη, ρωτούσες: “Πού εργάζεται ο Θεός;” η απάντηση θα ήταν, “Εργάζεται εκεί όπου βλέπεις τον Ιησού Χριστό”. Σήμερα, στο ίδιο ερώτημα, η απάντηση είναι, πρέπει να είναι: “Εργάζεται όπου βλέπεις τα δικά Του παιδιά να Τον υπηρετούν”.

Εφόσον, λοιπόν, ο Χριστός νίκησε, τώρα γεμίζει τα πάντα. Καθώς ο πιστός Τον υπηρετεί με τα χαρίσματα που έχει λάβει, γεμίζει τη γη με την παρουσία Του –ανάλογα με τη χάρη που δόθηκε στον καθένα– εκτελώντας το ίδιο το έργο του Θεού επάνω στη γη. Θα μπορούσε όμως κάποιος να παραπονιέται επειδή ένας άλλος έχει πιο πολλά χαρίσματα. Ο Κύριος μάς γνωρίζει. Δώσε Του αυτό που έχεις. Μη στενοχωριόμαστε λοιπόν για το τι έχουμε και τι δεν έχουμε. Ο Κύριος ζητάει μόνο αυτό που έχουμε, αυτό που μας έχει χαρίσει.

puzzle-1

Ο Παύλος αναφέρει στην περικοπή αυτή μερικά μόνο χαρίσματα. Σε άλλες περικοπές αναφέρει και άλλα, όμως πιστεύω ότι αναφέρει τούτα τα χαρίσματα εδώ, επειδή θέλει να μας δείξει το κοινό τους γνώρισμα, διότι όλα μαζί συμβάλλουν στην ενότητα.

Ο Θεός "αιχμαλώτισε” μια ποικιλία ατόμων με διαφορετικές ικανότητες, και τα έβαλε κάτω από την ίδια σκέπη. Και ενώ πριν τα άτομα αυτά εκδήλωναν το χαρακτήρα, τις ικανότητες και την προσωπικότητά τους, να κυριαρχούν στη ζωή τους και να βελτιώνουν διαρκώς τη δική τους κατάσταση, τώρα υποτάσσουν όλα αυτά στην υπηρεσία του Χριστού. Κυρίως εδώ αναφέρονται τα ηγετικά χαρίσματα και όλα αυτά εξυπηρετούν τον ένα λόγο του Θεού, χωρίς να επιβάλλονται στην εκκλησία, αλλά μόνο να την υπηρετούν.

Οι απόστολοι ήταν αυτοί που πρώτοι έλαβαν το λόγο του Χριστού και με τους ακολούθους τους τον έγραψαν στα ιερά κείμενα. Οι προφήτες διακήρυτταν τον λόγο του Θεού. Οι ευαγγελιστές καίγονται να φέρουν το μήνυμα του λόγου σε ανθρώπους που ακόμη δεν έχουν ακούσει. Οι ποιμένες οδηγούν τους πιστούς στην αλήθεια του λόγου και οι δάσκαλοι εξηγούν την αλήθεια του λόγου.

Μέσα σε όλα αυτά, το κοινό χαρακτηριστικό είναι η εξουσία του λόγου του Θεού. Τα χαρίσματα προέρχονται από το λόγο του Θεού, βασίζονται στο λόγο, κάνουν ακουστό το λόγο, μεταδίδουν το λόγο, οδηγούν στο λόγο, εξηγούν το λόγο, εκφράζουν την εξουσία του Θεού μέσα από το λόγο.

Παρ’ όλο, λοιπόν, που είμαστε διαφορετικοί, έχουμε ένα κοινό γνώμονα, αφετηρία και εξουσία: τον λόγο του Θεού. Επιπλέον, η εκκλησία δεν αποτελείται από σφετεριστές του θρόνου του Θεού αλλά από υπηρέτες αυτού του θρόνου και άρα εκφραστές της εξουσίας που απορρέει από αυτό τον θρόνο.

 

Μήπως χρειαζόμαστε
ένα καινούργιο χάρισμα;

 

Στο 4/δ/ κεφάλαιο της προς Εφεσίους ο Παύλος παρουσιάζει όλα σε ΕΝΙΚΟ αριθμό, όπως και ο Θεός είναι ΕΝΑΣ και ο Χριστός είναι ΕΝΑΣ. Τα χαρίσματα εντούτοις παρουσιάζονται πολλά. Γιατί φεύγει από την έμφαση στο ένα και πηγαίνει στα πολλά, στην ποικιλία; Ας δούμε το εδάφιο 11: «Και αυτός έδωκεν άλλους μεν αποστόλους, άλλους δε προφήτας, άλλους δε ευαγγελιστάς, άλλους δε ποιμένας και διδασκάλους».

Και γιατί έχει ενεργήσει έτσι ο Θεός; Μάλιστα εγώ, που ίσως νομίζω ότι είμαι εξυπνότερος, έχω μιαν άλλη ιδέα. Έχω επινοήσει ένα χάρισμα που θα ήθελα να μου δοθεί –ένα χάρισμα δικής μου εφεύρεσης– κι αυτό είναι το χάρισμα του «αποστολο-προφητο-ευαγγελιστοποιμενο-διδασκάλου». Ένα χάρισμα, δηλάδη, που τα περιέχει όλα.

Αν όμως εγώ είχα αυτό το χάρισμα, δεν θα είχα ανάγκη από εσάς. Δεν θα είχα ανάγκη από κανέναν. Θα ήμουν ανεξάρτητος. Αν όμως είμαι ανεξάρτητος, προς ποια ενότητα με ωθεί αυτό; Στην «ενότητα» με τον εαυτό μου και κανέναν άλλον. Είναι ολοφάνερο ότι αυτό βολεύει την υπερηφάνειά μου και τον εγωισμό μου, ταυτόχρονα όμως φανερώνει τι ακριβώς είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο στην ενότητα της εκκλησίας.

Δεν κάλεσε ο Χριστός τον καθένα μας να είναι “θεός”. Ο Χριστός δεν δώρισε όλον τον πλούτο της νίκης Του σε έναν ή σε λίγους. Αντίθετα έκανε διανομή των λαφύρων Του! Έτσι παραμένουμε όλοι ταπεινοί και δίνεται ευκαιρία στον καθένα να συμβάλλει στην πνευματική νίκη όλης της εκκλησίας με αυτό που του έχει χαρίσει ο Θεός.

Μην απολυτοποιείς λοιπόν το δικό σου χάρισμα. Μην θεωρείς ότι είναι το σημαντικότερο. Οι άλλοι, που είναι διαφορετικοί από σένα, επειδή έτσι τους έφτιαξε ο Θεός, σε χρειάζονται όπως και εσύ χρειάζεσαι εκείνους. Δεν έχεις λάβει τα πάντα από τον Θεό, έχεις μόνο ένα κομμάτι. Και για να είναι αποτελεσματικό αυτό το κομμάτι, πρέπει να συναρμολογηθεί με τα άλλα κομμάτια.

Αλλά πώς θα καταλάβουμε ότι ο Χριστός πράγματι γεμίζει την εκκλησία και εξουσιάζει εκεί; Τέσσερα πράγματα χρειάζονται:

puzzle-1

(1) Κατάρτιση για υπηρεσία

Το εδάφιο 12 μας εξηγεί ότι όλα τα χαρίσματα δίνονται «προς την τελειοποίησιν των αγίων, διά το έργον της διακονίας, διά την οικοδομήν του σώματος του Χριστού». Ποιος λοιπόν κάνει το έργο της διακονίας; Οι άγιοι! Κάποιοι σε καταρτίζουν, σε βοηθάνε, σου δίνουν τα εφόδια για να μπορείς κι εσύ να είσαι ένας υπηρέτης του Θεού μέσα στον κόσμο.

Και η υπηρεσία μας στην εκκλησία οδηγεί να δημιουργούνται άλλοι υπηρέτες του Θεού. Όχι στο να συγκεντρώνονται εξουσίες και υπηρεσίες στα δικά μου χέρια αλλά στο να περνάνε σε άλλα χέρια.

Όπως ο Χριστός ήρθε και διάλεξε τη θέση του δούλου, κι εμείς με τη σειρά μας, που εμπνεόμαστε από Εκείνον, διαλέγουμε επίσης τη θέση του δούλου, κι αυτό παράγει –θα πρέπει να παράγει– άλλους δούλους, καθώς βλέπουν εμάς και εμπνέονται να γίνουν κι αυτοί δούλοι του Χριστού και να υπηρετούν το έργο Του.

puzzle-1

(2) Ενότητα

Τα χαρίσματα επίσης οδηγούν στην ενότητα, όπως λέει το εδάφιο 13: «Εωσού καταντήσωμεν πάντες εις την ενότητα της πίστεως, και της επιγνώσεως του Υιού του Θεού, εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού».

Αυτό γίνεται με τρόπο πρακτικό. Αν βλέπω τις ικανότητές μου όχι σαν κάτι που θα με ανεβάσει κοινωνικά, αλλά σαν ένα χάρισμα και δώρο του Θεού για να υπηρετώ την εκκλησία Του, αυτό επηρεάζει τη στάση μου απέναντι στους αδελφούς.

Δεν είναι στόχος μου να περάσει οπωσδήποτε το δικό μου, να βγω από πάνω, να αναγνωριστώ, να εκτιμηθώ. Όλα αυτά τα υποτάσσω στον Χριστό και στην εκκλησία, στο ένα σώμα Του. Και όταν το κάνω εγώ αυτό, εμπνέω και το υπόλοιπο σώμα να κάνει το ίδιο. Έτσι ελαττώνεται ο εγωισμός στην εκκλησία και μένει ο Χριστός στο θρόνο Του. Η ενότητά μας, θυμίζει στον Διάβολο ότι έχει χάσει το παιχνίδι.

puzzle-1

(3) Σταθερότητα.

Έχοντας λάβει χαρίσματα που τονίζουν τον λόγο του Θεού, μαθαίνουμε να στεκόμαστε πάνω στον λόγο, αμετακίνητοι και άτρωτοι από κάθε αιρετική διδασκαλία.

Στα εδάφια 14-15 διαβάζουμε: «Διά να μη ήμεθα πλέον νήπιοι, κυματιζόμενοι και περιφερόμενοι με πάντα άνεμον της διδασκαλίας, διά της δολιότητος των ανθρώπων, διά της πανουργίας εις το μεθοδεύεσθαι την πλάνη, αλλά αληθεύοντες εις την αγάπην, να αυξήσωμεν εις αυτόν κατά πάντα, όστις είναι η κεφαλή, ο Χριστός».

Δίνεται έμφαση στη σταθερότητα, επειδή δεν είναι σωστό να ξοδέψουμε όλη μας τη ζωή ψάχνοντας να βρούμε τι πιστεύουμε. Αυτός που ψάχνεται ακόμη, δεν είναι έτοιμος να υπηρετήσει. Είναι ανάγκη, λοιπόν, να “βιαστείς” στην έρευνά σου για το περιεχόμενο της αλήθειας, να την ασπαστείς και μετά να αρχίσεις να την υπηρετείς.

Υπάρχει μια τάση σε πολλούς, να γυρίζουν από δάσκαλο σε δάσκαλο. Εντυπωσιάζονται από την πρωτοτυπία του καθενός, τρέχουν από δω κι από κει, θέλοντας να γνωρίσουν τι διδάσκει ο καθένας. Ωστόσο, είναι καιρός να ζήσουμε αυτό που μάθαμε. Η ωριμότητα ξεκινά όταν γνωρίζεις τι πιστεύεις. Μόνο τότε δεν μετακινείσαι από αυτό και, αν χρειαστεί, μπορεί να πεθάνεις γι’ αυτό. Επίσης εμβαθύνεις στην πίστη σου, καθώς αντιμετωπίζεις τραγωδίες, δυσκολίες, κακουχίες, αλλά και την ίδια την ρουτίνα της ζωής, και κατορθώνεις να σταθείς.

Όσοι κλυδωνίζονται από κάθε άνεμο διδασκαλίας, αν βρίσκονταν αντιμέτωποι στην πιθανότητα να γευθούν μαρτυρικό θάνατο, όπως συνέβηκε στην ιστορία σε πολλούς, ίσως θα ήταν τότε η στιγμή που θα αναρωτιόντουσαν, μήπως είναι καιρός ν’ αλλάξουν πίστη...

Δεν είναι όμως δυνατό να είσαι πάντα “μαθητούδι”. Θα έρθει και η στιγμή που πρέπει να φανεί η ωριμότητα της πίστης μας από τη σταθερότητά μας.

puzzle-1

(4) Αύξηση

Το εδάφιο 16, τέλος, προσθέτει, «Εξ ου παν το σώμα συναρμολογούμενον και συνδεόμενον διά πάσης συναφείας των συνεργούντων μελών, κατά την ανάλογον ενέργειαν ενός εκάστου μέρους, κάμνει την αύξησιν του σώματος, προς οικοδομήν εαυτού, εν αγάπη».

Τούτη είναι μια πολύπλοκη πρόταση, πανέμορφη όμως στο νόημά της. Μέσα από τον Χριστό –«εξ ου»– συναρμολογείται όλο το σώμα διά των χαρισμάτων. Το ένα χάρισμα δένει με το άλλο. Μιλάμε για ένα παζλ όπου το καθένα κομμάτι από μόνο του είναι άχρηστο· όταν όμως συναρμολογηθεί με τα υπόλοιπα, όλα μαζί απαρτίζουν μία εικόνα.

Κάθε πρόσωπο στην εκκλησία είναι διαφορετικό και πρέπει να μπει στη θέση εκείνη από την οποία μπορεί να υπηρετήσει καλύτερα. Οι αδελφοί είμαστε ένα σύνολο διαφορετικών προσωπικοτήτων που πρέπει να συνδυαστούμε σε σχέσεις υπηρεσίας και αγάπης. Αν όλα αυτά γίνουν κανονικά, καθώς το σώμα αυξάνεται ο Διάβολος φρίττει.

puzzle-1

Ανακεφαλαίωση

Ο Ιησούς Χριστός ήρθε χαμηλά. Εμείς, αντίθετα, θέλαμε ν’ ανέβουμε ψηλά. Από τότε όμως που Τον γνωρίσαμε, ακολουθούμε τον δικό Του δρόμο της ταπείνωσης. Καθώς ακολουθούμε αυτό τον δρόμο, είθε να ψάχνουμε τις ευκαιρίες που μας δείχνει το Πνεύμα του Κυρίου, ώστε να είμαστε υπηρέτες δικοί Του, που θα μπορέσουν να φέρουν το σώμα του Χριστού σε αύξηση και έτσι ο Χριστός να πληρώσει τα πάντα. Αμήν.

Από συνεργάτη

 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ