Απαντούμε στις ερωτήσεις σας

Αδελφέ ή κύριε;

 

?

Ερώτηση:

«Κατά πόσον είναι σωστό οι χριστιανοί να ονομάζονται «κύριος» ή «κυρία» παρά «αδελφός» ή «αδελφή»; Δεν μπορώ ειλικρινά, να φανταστώ τον απ. Παύλο να τον ονομάζουν οι Χριστιανοί, “κύριο Παύλο”, ενώ ο ίδιος αποκαλεί τον εαυτό του “δούλο Χριστού”. Στην ιερή Βίβλο, πουθενά, μα πουθενά δεν συναντάμε τη λέξη “κύριος” για κάποιο πιστό άνθρωπο, εκτός από τον Θεό, και τον Κύριο Ιησού Χριστό!»

 

!

Απάντηση:

Αν και γενικά στον “Τ” δεν συνηθίζουμε να χρησιμοποιούμε για ανθρώπους ούτε καν τον όρο «κύριος» (με μικρό «κ»), εντούτοις αυτό δεν είναι σπάνιο ούτε στην καθημερινή ζωή αλλά ούτε και στη Βίβλο. Στα εβραϊκά υπάρχουν τα ΓΙΑΧΒΕ=ΚΥΡΙΟΣ και ΑΝΤΟΝΑΪ=ΚΥΡΙΕ ΜΟΥ, υπάρχει όμως και το αντόν/αντονί=κύριος/κύριέ μου. Το ΓΙΑΧΒΕ και το ΑΝΤΟΝΑΪ ποτέ δεν χρησιμοποιούνται για άνθρωπο, αλλά πάντα χρησιμοποιείται το αντονί.  Επιπλέον η Σάρρα επαινείται επειδή «υπήκουσεν εις τον Αβραάμ, καλούσα αυτόν κύριον...» (Α~ Πέτρ. 3/γ/6).

Κάτι αντίστοιχο έχουμε σήμερα στον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιείται ο πληθυντικός σε πιο μακρινούς μας αλλά και στους πρεσβύτερούς μας, ενώ με ενικό απευθυνόμαστε στους πλησιέστερούς μας και τους συνομηλίκους μας.

Στην Βίβλο, συχνά συναντάμε τη λέξη “κύριος” (με μικρό κ) για κάποιο πιστό άνθρωπο (π.χ. Γεν. 24/18, Αριθμ. 12/11, Α~ Σαμ. 1/15, 25/24, 26/17 Α~ Χρον. 21/3 Ιερ. 37/20 κ.λπ). Επίσης στην Α~ ΤΙμ. 6/2 λέει: “Οι [δούλοι οι] έχοντες πιστούς κυρίους, ας μη καταφρονώσιν αυτούς, διότι είναι αδελφοί· αλλά προθυμότερον ας δουλεύωσι, διότι είναι πιστοί και αγαπητοί οι απολαμβάνοντες την ευεργεσίαν. Αλήθεια, δεν αποκαλούσαν “κυρίους” οι ΠΙΣΤΟΙ δούλοι τους ΠΙΣΤΟΥΣ κυρίους τους;

Αν το προτεινόμενο ήταν κανόνας, θα έπρεπε και τα πιστά παιδιά των Χριστιανών να πάψουν να αποκαλούν τους γονείς τους «πατέρα» και «μητέρα», και οι σύζυγοι να προσφωνούνται μεταξύ τους «αδελφέ» και «αδελφή».

Στο σημείο αυτό θα μπορούσε να είναι βοηθητικό να θυμηθούμε ότι ενώ ο Κύριος Ιησούς παράγγειλε στους Μαθητές Του «Πατέρα σας μη ονομάσητε επί της γης· διότι εις είναι ο Πατήρ σας, ο εν τοις ουρανοίς. Μηδέ ονομασθήτε καθηγηταί· διότι εις είναι ο καθηγητής σας ο Χριστός» (Ματθ. 23/κγ/9-10) εντούτοις  η Καινή Διαθήκη χρησιμοποιεί τουλάχιστον 10 φορές τον όρον «πατέρες» για τους προγόνους των Ιουδαίων ενώ ο Παύλος τον διεκδικεί για τον ίδιο του τον εαυτό και έναντι των Κορινθίων πιστών και έναντι του Τιμόθεου και του Ονήσιμου (Α~ Κορ. 4/δ/15,16, Φιλημ. 1/α/10). Το ίδιο ισχύει για το ραβί ή ραβουνί («το οποίον λέγεται, Διδάσκαλε»), όμως ο Βαρνάβας και ο Συμεών αποκαλούνται «διδάσκαλοι» (Πράξ. 13/ιγ/1, πρβλ. Α~ Κορ. 12/ιβ/28, Εφεσ. 4/δ/12, Εβρ. 5/ε/12 κ.λπ.).

Ανακεφαλαιώνοντας, σε ό,τι αφορά τον «Τ», αν και συνήθως προτιμούμε να χρησιμοποιούμε τον όρο «αδελφός/-ή», αποφεύγουμε ωστόσο να το κάνουμε σε άτομα με τα οποία δεν έχουμε αρκετή γνωριμία ή άτομα προς τα οποία τρέφουμε ιδιαίτερο σεβασμό. Οπωσδήποτε, όμως, δεν κρίνουμε κανέναν που για δικούς του λόγους διαλέγει να πράττει διαφορετικά. |

 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ