«Διά πολλών μαρτύρων...»

ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ
Η εποχή της ωραιοποίησης


Φίλος του «Τ» βρήκε πρόσφατα κάπου και μας έφερε το παρακάτω κείμενο. Πρόκειται για γραπτό του αδ. Σ.Ι. Πορτινού, που είχε δημοσιευτεί το 1983 –πριν από 20 χρόνια– στο περιοδικό «Σάλπισμα» το οποίο δεν εκδίδεται πια. Το αναδημοσιεύουμε λόγω της επικαιρότητας, της σοβαρότητας και της αλήθειας του. [Έγινε ελαφρά προσαρμογή της γλώσσας και υπογραμμίσεις].


Και κατ’ αρχήν, πού το παράξενο αν σήμερα κηρύττεται, δίνεται, προσφέρεται, διδάσκεται ένα άλλο ευαγγέλιο;

Πολύ-πολύ νωρίς ο Παύλος –με δάκρυα– διαπιστώνει με ...θαυμασμό(!) «...ούτως ταχέως μετατίθεσθε από του καλέσαντος ημάς εν χάριτι Χριστού εις έτερον ευαγγέλιον» (Γαλ. 1/α/7). Ακόμα, ίσως ενυπάρχει κάποιος φόβος στα λόγια του Κυρίου για μια μεθοδευμένη και συστηματική μεταβολή του πνεύματος του ευαγγελίου, όταν λέει: «...όπου εάν κηρυχθή το ευαγγέλιο τούτο εν όλω τω κοσμώ» (Ματθ. 26/κς/13, αλλά και 24/κδ/16). Ακριβώς επειδή ο Θεός είναι αναλλοίωτος, το ευαγγέλιον θα αποκληθεί «ευαγγέλιον του Θεού» (Μάρκ. 1/α/14).

Άλλωστε, ας προσεχθεί, πως για κείνον που πιάνει το ευαγγέλιο στα χέρια του, για να διακονήσει το περιεχόμενό του, ταιριάζει το ρήμα «ιερουργείν» («Εις το είναι με λειτουργόν Χριστού Ιησού εις τα έθνη, ιερουργούντα το ευαγγέλιον του Θεού» Ρωμ. 1/α/16).

Κι αν σήμερα, τόσο-τόσο δύσκολα μπορεί να πει κανείς «...εγώ ημάς γέννησα» είναι ίσως γιατί δεν δίνεται πάντα στις ψυχές εκείνο το ευαγγέλιο, του Παύλου το «ευαγγέλιον» (Α~ Κορ. 4/δ/15). Ναι, παλιά μεθοδευμένη και σατανικά συστηματική η προσπάθεια «μεταστρέψει το ευαγγέλιον του Χριστού» (Γαλ. 1/α/7). Και, ξανά στο πρώτο κεφάλαιο της προς Γαλατάς, ο φόβος ενός άλλου ευαγγελίου, που θα ‘ταν μπορετό ο ίδιος ο Παύλος να κηρύξει στους τραγικούς Γαλάτες ή ακόμα «άγγελος εξ ουρανού ευαγγελίσηται υμίν» (1/α/8).

***

Φυσικά σ’ ένα περιορισμένο αρθράκι ας μη περιμένει κάποιος να εξαντληθεί το θέμα «άλλο ευαγγέλιο». Γιατί και χρόνο χρειάζεται κανείς και το πρόβλημα προβάλλεται πολύπλευρο. Μια μόνο πλευρά του μπορεί να εντοπιστεί σήμερα. Η αλλοίωση του ευαγγελίου ώστε να είναι ένα ευαγγέλιο καλόβολο, συνταιριαστό, ωραίο με την έννοια ότι δεν προξενεί βλάβη, καμιά απολύτως βλάβη, σε κείνον που θα το δεχτεί. Κάπως έτσι. Ας πάρουμε μερικά χτυπητά παραδείγματα.

1. «...ότι στενή η πύλη...» (Ματθ. 7/ζ/14). Στενή, και γιατί στενή;.. Κι εμείς τη μεγαλώνουμε. Την ξηλώνουμε. Την φαρδαίνουμε. Βρισκόμαστε στον αιώνα που κυριαρχεί το μεγάλο, το πελώριο, το κολοσσιαίο. Οι ουρανοξύστες με τα 116 πατώματα. Τα καράβια των 235.000 τόνων. Τα τζάμπο με τους 516 επιβάτες. Και η πύλη να μείνει στις διαστάσεις που είχε 2.000 χρόνια πριν;...

2. «...ολίγοι εισίν οι ευρίσκοντες αυτήν...» (Ματθ. 7/ζ/14). Και γιατί λίγοι; Για λίγους ήλθε ο Κύριος; Βλασφημία! “Ματς προντάκτιον” στα παπούτσια, τυποποιημένη μαζική παραγωγή στα τενεκεδάκια της πέπσυ, τυποποιημένος μαζικός ευαγγελισμός. Κάποτε γύρευαν να υψωθούν καρδιές. Τώρα αρκεί να υψωθούν χέρια.

3. «...ος ου λαμβάνει τον σταυρόν αυτού...» (Ματθ. 10/ι/38) και «ακολουθεί» και μάλιστα «...καθ’ ημέραν...» (Λουκ. 9/θ/23), «ουκ εστίν μου άξιος». Ποιος θα τολμήσει σήμερα να πει, να επαναλάβει δηλαδή, τέτοια λόγια;.. Ποιος άλλωστε θα δεχτεί να ακούσει κάτι τέτοιο; Σταυρό! Γιατί; Το πολύ-πολύ ένα χρυσό σταυρό, με μια χρυσή αλυσίδα. Κάπου είδα ένα χρυσό σταυρό και ένα λουρί πέτσινο. Στα παραδοσιακά και διατηρητέα κτίρια ονομάζεται τούτο αναπαλαίωση. Παλιός ο σταυρός· της μόδας το πέτσινο λουράκι.

4. «Παρακαλούντες εμμένειν τη πίστει και ότι διά πολλών θλίψεων δει ημάς εισέλθειν εις την βασιλείαν του Θεού» (Πράξ. 14/ιδ/22). Όχι θλίψεων. Πολλών θλίψεων! Δει! Είναι ανάγκη! Πρέπει! Δεν γίνεται αλλιώς. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Δεν ανοίγεται άλλο μονοπάτι. Να μιλήσεις για θλίψεις; Θα πάρουνε δρόμο. Ποιες θλίψεις έχει, θλίψεις όχι φυσικά όμοιες με εκείνες του κόσμου, ο σημερινός «πιστός»; Δεν νομίζω να ‘χει. Δεν έχει. Πώς να ‘χει και γιατί να ‘χει; Να, ας πούμε στο τρίμηνο των καλοκαιρινών διακοπών πάτησε έναν αχινό. Τον κυνήγησε ένας πελώριος σκύλος. Τον χτύπησε στο ψάρεμα ένας σκορπιός. Άλλο; Άλλο... τίποτα! Τίποτα άλλο! Και οι θλίψεις; Οι πολλές; Εκείνο το μέχρι θανάτου;... Αυτά, αυτά είναι για τον καιρό εκείνο. Και κάποιος εξυπνούλικα θα προσθέσει:

–Και τι ξέρεις; Όταν ο Θεός δεν στέλνει θλίψεις, να πάμε εμείς φιρί-φιρί να τις βρούμε;

Είναι κάτι κι αυτό. Βέβαια, βέβαια, φιρί-φιρί...

***

Το θυμάμαι εκείνο το απερίγραπτο. Των χρόνων μου, παιδικό τραγουδάκι: “Θα υπάγω εις τους κήπους, Τρα-λα-λά, Τρα-λα-λά...”

Ναι, είναι ένα άλλο ευαγγέλιο. Γλυκόπιοτο. Εύκολο. Καλόβολο. Νερωμένο. Καπηλευμένο. Μια θαυμάσια ψαρόσουπα... που μια μικρή λεπτομέρεια μόνο τη χαρακτηρίζει αυτή την ψαρόσουπα...  Έχει ρύζι, κρεμύδι, σέλινο, καρότο, πατάτες, καλές πατάτες από την Αμαλιάδα. Μόνο να... Δεν έχει ψάρι. Ένα ωραίο ευαγγέλιο. Που λέγεται. Κηρύττεται. Ακούγεται. Διασαλπίζεται. Και γίνεται ριπόρτο. Ένα ευαγγέλιο δίχως θλίψεις. Μια ψαρόσουπα... δίχως ψάρι. Ένα ευαγγέλιο, που εν τούτοις δεν είναι ευαγγέλιο! Κι αν κάποιος επιμείνει πως είναι ευαγγέλιο, τότε ας υποχωρήσουμε και οι δύο. Στο εμπόριο το λένε “να το κόψουμε στη μέση”. Φίφτυ-φίφτυ. Αναγνωρίζω, πως είναι «ευαγγέλιο». Σειρά σου τώρα να αναγνωρίσεις πως  είναι ένα “ΑΛΛΟ” ευαγγέλιο. Που κάνει άλλους πιστούς. Άλλη εκκλησία. Τέλεια ξένη με εκείνη του «ευαγγελίου του Θεού». |

 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ