«Διά πολλών μαρτύρων...»

ΑΜΕΡΙΚΗ -

Ένα χρόνο μετά...

 

 

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΑΘΩΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ...
ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΤΗΣ ΓΗΣ ΑΘΩΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ
ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ...

 

 

Πριν ένα χρόνο αυτό το μήνα, η ζωή για πολλούς Αμερικανούς μετατράπηκε σε τραγωδία, καθώς η τρομοκρατική επιχείρηση της Αλ Κάιντα μετέτρεψε τέσσερα επιβατικά αεροπλάνα σε εμπρηστικές βόμβες με θύματα χιλιάδες ζωές.

Αυτό επέφερε προς στιγμή αρκετές αλλαγές στην συμπεριφορά των Αμερικανών. Έκαναν ουρές για να δώσουν αίμα και έτρεξαν να περιποιηθούν τραυματίες. Κυρίως όμως έτρεξαν στις εκκλησίες ώστε η προσέλευση αυξήθηκε στο μέγιστο σημείο όλων των εποχών. Η Αμερική ξαφνικά έγινε διαφορετική.

Πολλοί έλπισαν πως αυτή η εθνική τραγωδία θα βοηθούσε το λαό και τους ηγέτες των ΗΠΑ να βρουν ξανά τη θέση του Θεού στη δημόσια ζωή, να επανέλθει η προσευχή και η Βίβλος στα σχολεία, να αναθεωρηθεί η νεοεποχήτικη αντίληψη πως όλες οι θρησκείες “είναι εξίσου καλές” κ.λπ.

Δυστυχώς, μόλις ένα έτος αργότερα, η Αμερική είναι και πάλι όπως πάντα απορροφημένη στα σχέδια και τις μπίζνες της – περιλαμβανομένου και του πολέμου.

Παρά τις αλλαγές σε θέματα ασφάλειας και στα ταξίδια, όλα γύρισαν στα παλιά σε ό,τι αφορά το σύστημα των αξιών και τη στάση απέναντι στον Θεό. Μάλιστα οι τελευταίες μετρήσεις δείχνουν ότι η προσέλευση στις εκκλησίες είναι τώρα χαμηλότερη από ότι πριν τις 11 Σεπτεμβρίου.

Κάποιοι έλπισαν πως όλα τα πνευματικά και ηθικά προβλήματα της Αμερικής θα μπορούσαν να λυθούν με μάγεια –το ραβδί της Κίρκης δεν λειτουργεί σ’ αυτά τα ζητήματα– ούτε οι αλλαγές γίνονται εύκολα, επειδή το ζητούμενο δεν είναι μια γρήγορη “επισκευή” αλλά η ριζική αλλαγή των καρδιών, που μπορεί να γίνει μόνο με την βοήθεια του Θεού.

Κάποιος Αμερικανός έγραψε τα παρακάτω λόγια, που καλά θα κάνουν να προσέξουν και οι αγαπητοί μας συνέλληνες:

 

 

«Το παλιό άσμα “God Bless America!” ακούστηκε πολλές φορές μετά τις 11 Σεπτεμβρίου 2001, στα σκαλιά του Καπιτώλιου, στα σχολεία, στο στρατό, σε αθλητικές εκδηλώσεις κ.λπ. Ίσως δεν ψάλθηκε με περισσότερο πάθος και ζέση από την εποχή του Β~ Παγκόσμιου Πολέμου. Αλλά έχουμε το δικαίωμα να προσευχόμαστε: «Θεέ ευλόγησε την Αμερική!»;

Μήπως είναι ο Θεός που μας έχει εγκαταλείψει ή είμαστε εμείς που για τόσο πολύ καιρό Τον έχουμε αφήσει κάπου εκεί έξω;

»Όπως όλοι οι άνθρωποι, οι Αμερικανοί επιδιώκουμε δύο πράγματα:

  • Να πηγαίνουν καλά τα πράγματα στη ζωή μας και
  • Να ζούμε πολλά χρόνια σε συνθήκες ειρήνης και ελευθερίας.

»Μια υπόσχεση του Θεού που υπάρχει στο Δευτερονόμιο (5/ε/33) ανταποκρίνεται απόλυτα σ’ αυτή ακριβώς την ανθρώπινη επιθυμία. Περιέχει όμως κάποιες προϋποθέσεις: «Θέλετε περιπατεί εις πάσας τας οδούς, τας οποίας Κύριος ο Θεός σας προσέταξεν εις εσάς· διά να ζήτε και να ευημερήτε και να μακροημερεύητε εν τη γη». Η υπόσχεση αυτή βέβαια αφορά το λαό Ισραήλ, αλλά εμείς θέλουμε να την εφαρμόσουμε στην περίπτωσή μας, παραβλέποντας επιπλέον τους όρους της.

»Ο Θεός είναι δίκαιος και τηρεί το λόγο Του. Μπορεί στα νομίσματά μας να γράφουμε «IN GOD WE ΤRUST» (=Στον Θεό εμπιστευόμαστε), εμείς όμως λατρεύουμε άλλους θεούς (φήμη, επιτυχία, πλούτο, δύναμη, διασκέδαση). Έχει ο αληθινός Θεός σχέση με όλα αυτά;» |

 

 

 

 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ