Μόνο για 30 δολάρια...


Η ώρα ήταν 7:30 το πρωί μιας Παρασκευής. Η αμερικάνικη πόλη είχε αρχίσει να κινείται στο πρόγραμμα της νέας ημέρας. Τα λεωφορεία άδειαζαν τους επιβάτες που πήγαιναν στα γραφεία και τα μαγαζιά, ενώ άλλοι έψαχναν χώρο στάθμευσης...

Έξω από ένα κτήριο δυο γυναίκες στέκονταν και συζητούσαν. Ένας νεαρός πλησίασε και ρώτησε πού βρίσκεται μια Υπηρεσία. Καθώς εκείνες του εξηγούσαν, ξαφνικά άρπαξε το πορτοφόλι της μίας και το έσκασε τρέχοντας.

Φωνές ακούστηκαν! «Πιάστε τον κλέφτη!»

Κάποιος που άκουσε έτρεξε να τον φτάσει. Τον κυνήγησε για τρία τετράγωνα αλλά σταμάτησε εμπρός στον τοίχο που προστάτευε την όχθη του ποταμού που διέσχιζε την πόλη. Όχι όμως και ο κλέφτης. Αυτός ανέβηκε στον τοίχο και πήδηξε στα σκοτεινά νερά. Λίγες στιγμές αργότερα εμφανίστηκε στην επιφάνεια σε μια προσπάθεια επιβίωσης, για να βυθιστεί και πάλι μετά, για πάντα...

Το ρεύμα του ποταμού ήταν αρκετά δυνατό εκείνη την ημέρα και κανείς δε μπορούσε να σώσει τον κλέφτη που πήδηξε στον θάνατο.

Αλλά γιατί να πεθάνει; Η αιτία της καταστροφής του ήταν μόνο 30 δολάρια που υπήρχαν στο πορτοφόλι εκείνης της γυναίκας.

Πούλησε τη ζωή του για 30 δολάρια, 30 δολάρια που δεν του χρησίμευσαν σε τίποτα... Αλλά και 30 εκατομμύρια να ήταν τα δολάρια που είχε κλέψει, σε τι τον βοήθησαν πέρα από του να τον οδηγήσουν στον θάνατο; Δυστυχώς υπάρχουν άνθρωποι που ξεπουλάνε την ψυχή τους για πολύ λιγότερο από 30 δολάρια ή 30 λεπτά.  Νέοι και νέες, ακόμη και παιδιά, πουλάνε την ψυχή τους για ένα υπνωτικό χάπι ή ένα ποτήρι οινόπνευμα, ή τη χαρά της απόλαυσης μιας στιγμής, κι είναι τούτο το πιο χαζό παζάρι που κάνουν με τον Διάβολο. Τι κερδίζουν; Ίσως κάτι ελάχιστο και στιγμιαίο σ’ αυτή τη ζωή, στο τέλος όμως την αιώνια καταστροφή στο αιώνιο μέλλον τους.

Η ιστορία μιλάει για έναν άλλο δυστυχή άνθρωπο, που 2000 χρόνια πριν πούλησε την ψυχή του για 30 αργύρια, τον Ιούδα τον Ισκαριώτη. Τριάντα αργύρια από τα οποία δεν ξόδεψε ούτε το ένα. Τα έφερε πίσω στο Ναό και τα πέταξε στα πόδια των ιερέων πριν φύγει στα χωράφια για ν’ αυτοκτονήσει.

Κάποιοι νόμισαν πως άξιζε να μπουν στην παρανομία για ιδέες και ανθρώπινη δικαιοσύνη, γρήγορα όμως κατρακύλησαν ανάμεσα στους κακούργους του ποινικού δικαίου. Έγιναν άνθρωποι που λήστευαν τράπεζες σκοτώνοντας ανθρώπους για λίγα ή πολλά χρήματα. Τώρα συναλλάσσονται με τις αρχές –προδίδοντας τους συντρόφους τους– για να εξασφαλίσουν όσο είναι δυνατόν μικρότερες ποινές.

Αν όμως η ατελής ανθρώπινη δικαιοσύνη ΠΑΡΑΓΡΑΦΕΙ με το χρόνο τα αδικήματα, η θεία δικαιοσύνη ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ και «η κρίσις θέλει είσθαι ανίλεως» σε όποιον δεν μετανοήσει έγκαιρα. Το γεγονός ότι ίσως αμαρτάνεις “για καλό σκοπό” ή ότι η αμαρτία σου είναι “τόσο δα ΜΙΚΡΗ, δεν αλλάζει την ουσία της πράξης σου. Μόνη λύση η ΓΝΗΣΙΑ ΜΕΤΑΝΟΙΑ και η ΕΓΚΑΙΡΗ ΕΚΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΕΛΕΟΥΣ. |

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ