ellaschr.JPG


IΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ – ΘΕΣΜΟΣ ΣΕ ΚΡΙΣΗ;

 

Τον Ιούνιο που πέρασε διοργανώθηκε στο Πνευματικό Κέντρο της Λεπτοκαρυάς για 21η φορά το Ιεραποστολικό Συνέδριο. Ένας θεσμός που λειτούργησε με επιτυχία στα χρόνια που πέρασαν, όμως τον τελευταίο καιρό –και ιδιαίτερα τούτη τη χρονιά– δείχνει να ολοκληρώνει τη διαδρομή του...

Όσοι παρακολουθήσαμε την ιστορία του στα χρόνια που πέρασαν, έχουμε βαθιά στη μνήμη μας μέρες όμορφες κι ευλογημένες,  μηνύματα εμπνευσμένα, παρακινήσεις του Αγίου Πνεύματος, παραδείγματα αξιοζήλευτα.

Αλλά τι απόμεινε τώρα; Μια ξαναζεσταμένη σούπα που μάλλον σερβίρεται από συνήθεια... και μια “έκθεση” που θυμίζει παζάρι σε χωριάτικο ξωκλήσι. Θα μπορούσε μάλιστα να λεχθεί –και μακάρι να έχουμε άδικο– πως ακόμη και κάποιοι από τους αρχικούς οραματιστές του, έπαψαν πια να πιστεύουν σ’ αυτό, αν δεν το υποσκάπτουν – ας σημειωθεί ότι κάποια μέλη της Επιτροπής παρουσιάστηκαν μόλις προς στιγμή ή και καθόλου.

Δεν το κάνουμε με ευχαρίστηση, επισημαίνουμε ωστόσο κάποιες διαπιστώσεις με την ελπίδα να τύχουν της δέουσας προσοχής από την Επιτροπή που είναι υπεύθυνη.

Ενα Ιεραποστολικό Συνέδριο δε μπορεί να είναι ψυχαγωγική εκδήλωση μα ούτε αγγαρεία και πάρεργο πίσω ή πλάι από άλλες δραστηριότητες. Δε μπορεί να είναι χωρίς μήνυμα. Κυρίως δε μπορεί να είναι χωρίς τη συμμετοχή ιεραποστόλων, οι οποίοι –εννοείται– πηγαίνουν εκεί για να ζητήσουν χάρη και κατεύθυνση, για να κάνουν την εκκλησία κοινωνό στο έργο τους και να λάβουν την ευλογία της. Κυρίως, όμως, για να δείξουν σε άλλους το δρόμο που πρώτοι εκείνοι περπάτησαν.

Η εισαγωγή ξένης κουλτούρας, τόσο μακρινής από την ελληνική πραγματικότητα, οι χοροί και τα τραγούδια, η κάθε μορφής “επαιτεία” κ.ά., δεν ταιριάζουν σ’ ένα χώρο ιερό όπως η ιεραποστολή. Εξάλλου, όταν μπαίνουν αυτά, φεύγει η προσευχή και η εκζήτηση του Πνεύματος του Θεού. Και όταν δεν υπάρχουν «οι σπείροντες μετά δακρύων» ίσως και δεν θα πρέπει να υπάρχει απορία για την ποιότητα, αν όχι για την παντελή απουσία θερισμού... |

 


ΜΑΤΑΙΩΘΗΚΕ Η ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Σύμφωνα με δελτίο της Ιεράς Συνόδου έγινε γνωστό ότι ματαιώθηκε («αναβάλλεται» είπαν) το Διεθνές Συνέδριο κατά της Τρομοκρατίας που επεχείρησε να οργανώσει ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ. Χριστόδουλος ίσως μιμούμενος τις ανάλογες πρωτοβουλίες του Πάπα και του Πατριάρχη Κων/λεως.

Ενώ όμως ο Αρχιεπίσκοπος προσπαθεί να κάνει την διεθνή πολιτική του, είτε το καταφέρνει είτε όχι, αφού όπως φαίνεται μάλλον προσπαθούν να τον υποσκάψουν οι ομόλογοί του, διαφορετική είναι η γνώμη άλλων Ορθοδόξων κληρικών για αυτές τις ενέργειες. Για παράδειγμα ο Πρόεδρος του ΙΣΚΕ π. Ευστ. Κολλάς έγραψε σε άρθρο του:

«Διαθρησκειακές Συνάξεις, Συνδιασκέψεις, Συναντήσεις, Διεθνή Συνέδρια”. Είναι επικίνδυνα δαιμονικά εφευρετήματα, που καλλιεργούνται και καθοδηγούνται από το διεθνή Μασονικό Οικουμενισμό και δυστυχώς πλασάρονται, με ύπουλους και καταχθόνιους τρόπους και μέσα στους κόλπους της Ορθοδοξίας μας, από ανάξιους της αποστολής τους υψηλόβαθμους εκπροσώπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας» («Ορθόδοξος Τύπος» 12-7-2002).

Τα παραπάνω σοβαρά λόγια απαιτούν από τον Πρόεδρο του Κλήρου της Ελλαδικής Εκκλησίας να κατονομάσει ποιοι είναι αυτοί οι «ανάξιοι της αποστολής τους υψηλόβαθμοι εκπρόσωποι της Ορθόδοξης Εκκλησίας».

Η τακτική να καταγγέλονται πράξεις χωρίς να ονομάζονται οι πρωταγωνιστές τους, ούτε σοβαρή είναι ούτε ηθική θα λέγαμε εμείς. |


ΛΟΓΟ-ΛΑΤΡΕΣ... ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Η αναφορά αυτού του τεύχους στις λαθεμένες διδασκαλίες του Copeland στις σελίδες 13-15, δεν σημαίνει πως και στην Ελλάδα δεν υπάρχει μόλυνση από αυτές. Δυστυχώς, όπως σωστά έλεγε κάποιος, “Η Ελλάδα συνήθως φορά τα αποφόρια της Αμερικής”.

Διδασκαλίες όπως αυτές του Copeland υπάρχουν μέσα στα βιβλία άλλων ομοϊδεατών του, που κυκλοφορούν μεταφρασμένα στα ελληνικά, όπως για παράδειγμα είναι ο Kenneth E. Hagin, o John Osteen και άλλοι. Υπάρχουν όμως και Έλληνες οπαδοί τους, που διαδίδουν τέτοιες ιδέες, με τις οποίες η δόξα δεν πηγαίνει στον Θεό αλλά ΣΤΟΝ ΓΡΑΠΤΟ ΛΟΓΟ [και πιο ουσιαστικά σ’ εκείνον που προφέρει τον Λόγο, δηλαδή τον άνθρωπο].

Διαβάστε παρακάτω τι έχει γράψει σχετικά κάποιος που ξέρει τα πράγματα:


ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΝΤΙΓΡΑΦΙΚΕΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ

1) Θετική Ομολογία: Αν και η Γραφή δίνει έμφαση στη σημασία καθαρού μυαλού και λόγου, πουθενά δεν αναφέρεται στην αποφυγή της φυσικής πραγματικότητας με διάφορα νοητικά τεχνάσματα, όπως επίσης απαγορεύει τη χρήση του θείου Ονόματος και του Λόγου επί ματαίω και με σκοπό τον χειρισμό του θείου θελήματος για προσωπικό όφελος.

2) Άρνηση της αισθητής πραγματικότητας: Όπως και η κίνηση της «Νέας Εποχής», το «Ευαγγέλιο της Υγείας και της Ευημερίας» διδάσκει στους πιστούς του την άρνηση της αισθητής πραγματικότητας. Ιδιαίτερα όταν αυτή υποδεικνύει τα φυσικά συμπτώματα της αρρώστιας. Η πρακτική αυτή οδήγησε – και δυστυχώς οδηγεί – σε πολυάριθμους θανάτους οπαδών, όχι από τη λανθασμένη της εφαρμογή – όπως επιχειρήθηκε να δικαιολογηθεί – αλλά ακριβώς επειδή εφαρμόστηκε ΤΕΛΕΙΑ!

3) Απόρριψη της ιατρικής επιστήμης: Οι περισσότεροι από τους θανάτους που αναφέρθηκαν, θα είχαν αποφευχθεί, αν τύγχαναν ιατρικής φροντίδας. Οι δάσκαλοι του Κινήματος της «υπερ-πίστης» υποστηρίζουν ότι ο πιστός πρέπει να αυξηθεί στην πίστη του, μέχρι να μη χρειάζεται ιατρική φροντίδα. Μέχρι τότε, μπορεί να παίρνει φάρμακα. Πότε και πώς όμως ο ατυχής πιστός θα γνωρίζει ότι έφτασε σε τέτοιο επίπεδο πίστης; Και θα είναι βέβαιος ότι ο Θεός δεν έχει επιτρέψει για κάποιο λόγο την αρρώστια του; Τελικά, είναι πιο πιθανό να αποφασίσει να εγκαταλείψει την ιατρική φροντίδα, μπροστά στον κίνδυνο να χαρακτηριστεί λιγότερο πνευματικός από τους συντρόφους του ή ακόμα και να γραφτεί το όνομά του στη μαύρη λίστα. Καταλαβαίνετε βέβαια από την άλλη, τις ενοχές που νιώθουν όσοι παραμένουν στο Κίνημα παίρνοντας φάρμακα!

4) Ευημερία: Η διδασκαλία αυτή στοχεύει στην απόκτηση υλικών αγαθών, υποστηρίζοντας ότι ο πλούτος είναι απόδειξη θεϊκής εύνοιας, ενώ η φτώχεια αποτέλεσμα πνευματικής ένδειας και θεϊκής κατάρας. Η εγωκεντρική ιδέα ότι πρέπει να δώσεις για να πάρεις (κυρίως υλικά αγαθά), δικαιολογείται από την «ιερότητα του σκοπού», που είναι «η διάδοση του ευαγγελίου». Έτσι, μπορείς να επιδιώκεις συνέχεια τον πλουτισμό και να αυξάνεις την ανισότητα από τους διπλανούς σου, εξηγώντας απλά ότι «το κάνεις για το ευαγγέλιο». Φυσικά ο Παύλος θα μπορούσε να κατηγορηθεί για έλλειψη … πνευματικότητας, αλλά και ο ίδιος ο Ιησούς, που από πλούσιος έγινε φτωχός, για να πλουτίσει εμάς!

Αξίζει να σημειωθεί ότι και στη «Νέα Εποχή» είναι πολύ συνηθισμένη πρακτική ο «διαλογισμός χρήματος». Δηλαδή, «πώς τα χρήματα που κυκλοφορούν, θα περάσουν στα χέρια μας για την υπόθεση του ερχομού του … Χριστού». Χρησιμοποιούνται πρακτικές οραματισμού, όπου φαντάζεσαι και «βλέπεις» τον εαυτό σου πλούσιο, υγιή, ευημερούντα, παντρεμένο με τον άνθρωπο των ονείρων σου κλπ.! Παρόμοια τακτική ακολουθεί και συστήνει ο «επιτυχημένος» Κορεάτης ποιμένας Γιόνγκι Τσο (Βλ. βιβλίο «Τέταρτη Διάσταση»).


Το συμπέρασμα που περνάει τελικά στους δυστυχείς οπαδούς αυτών των διδασκαλιών μπορεί να διατυπωθεί με τη φράση “Αφού έχουμε το βιβλίο του Θεού, τι Τον χρειαζόμαστε τον ίδιο;”

Η μεθοδία του Σατανά πίσω από όλα αυτά είναι ευδιάκριτη, αρκεί ο άνθρωπος να θέλει να ακούσει ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ Ο ΘΕΟΣ, και όχι εκείνο που επιθυμεί ο ίδιος του.

Αν λοιπόν δεν έχει εδώ εφαρμογή το «γαργαλιζόμενοι την ακοή», πού αλλού θα μπορούσε να εφαρμοστεί καλύτερα; |

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ενδιαφέρουσες μελέτες πάνω στο μεγάλο αυτό πρόβλημα θα επακολουθήσουν συν Θεώ σε επόμενα τεύχη του “Τ”. Προσεύχεστε.

 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ