«εις πάντα τα έθνη...»

 

Κοιτάζοντας επάνω και κάτω...

 

 

 

Πριν μερικά χρόνια συναντήσαμε μια γυναίκα μέσης ηλικίας που είχε έρθει από την μακρινή Μογγολία. Έργο της ήταν να διδάσκει την αγγλική γλώσσα στα παιδιά και να τους μιλάει για τον Χριστό. Δεν είχαμε έκτοτε άλλη επικοινωνία, όμως είναι ακόμη ζωντανό στην καρδιά μας το γλυκό της χαμόγελο και η αγάπη της για τα παιδιά με τα σχιστά μάτια. Με την ευκαιρία του Ιεραποστολικού Συνεδρίου, αναδημοσιεύουμε εδώ τα αισθήματα ενός άλλου ανθρώπου που βρέθηκε πρόσφατα στη Μογγολία και αντιμετώπισε τις ανάγκες της. Στα πλαίσια της μεγάλης εντολής «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη», ευχόμαστε να ευαισθητοποιηθούν χριστιανικές καρδιές και γι’ αυτούς τους συνανθρώπους μας!

 






.....
mong-door1
Μην ψάχνετε
για οδό και αρθμό...





 

Κοιτάζοντας κάτω

Μόλις επτά εβδομάδες μετά το χτύπημα της 11 Σεπτεμβρίου ήμουν ξανά στον αέρα, αλλά τώρα δεν κατευθυνόμουν προς τις μεγαλουπόλεις του πολιτισμένου κόσμου. Αυτή τη φορά πετούσα προς μια από τις πιο απομακρυσμένες χώρες του κόσμου, τη Μογγολία.

Η πορεία της πτήσης μας έφερε πάνω από τη Ρωσία και τις δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας. Περνώντας αρκετά κοντά στο Αφγανιστάν, το υπερσύγχρονο αεροσκάφος έφτασε τελικά πάνω από την πρωτεύουσα της Μογγολίας, την Ουλαανμπαατάρ. Ήταν νωρίς το πρωί και κάτω από έναν καθαρό γαλανό ουρανό ο πιλότος με επιτυχία έκανε νότια στροφή προς την Κίνα. Βρισκόμασταν σε υψόμετρο 40.000 ποδών (12.000 μέτρων) και είχαμε αρκετές ώρες πτήσης πριν προσγειωθούμε στο Πεκίνο. Εκεί θα άλλαζα αεροσκάφος, για να πετάξω πίσω στη Μογγολία, ώστε τελικά να προσγειωθώ στην πόλη πάνω από την οποία πετούσαμε αυτή τη στιγμή.

Στη ζεστασιά της καμπίνας ρούφηξα λίγο καφέ, παραμέρισα το φορητό υπολογιστή που είχα στα γόνατά μου, κοίταξα κάτω και αναρωτήθηκα τι να γινόταν στους δρόμους που βρίσκονταν από κάτω μας.

Κοιτάζοντας επάνω

Αρκετές μέρες αργότερα περπατούσα σε έναν από τους κυριότερους δρόμους της Ουλαανμπαατάρ. Ένα χοντρό, ζεστό παλτό, μπότες και ένα κασκόλ διατηρούσαν ζεστό το σώμα μου, όμως η ανάσα μου στον πρωινό αέρα και το μουδιασμένο δέρμα του προσώπου μου πρόδιδαν πως η θερμοκρασία ήταν κάτω από το μηδέν.

Γύρω μου ήταν άντρες, γυναίκες και παιδιά της Μογγολίας, που πήγαιναν στη δουλειά και τα σχολεία τους. Είχε πέσει χιόνι την προηγούμενη νύχτα και οι λόφοι γύρω από την πόλη έμοιαζαν λευκοί και καθαροί. Καθώς διέσχιζα τη γέφυρα πάνω από τον ποταμό που διχοτομεί την πόλη, πρόσεξα ανθρώπους που περπατούσαν πάνω στην παγωμένη του επιφάνεια ενώ στις όχθες άλογα και σκυλιά έψαχνα κάτι για να φάνε.

Ακόμη κι εκεί, σ’ αυτές τις τόσο μακρινές πόλεις της γης, οι άνθρωποι τρέχουν απασχολημένοι, κοιτάζοντας κάθε τόσο τα ρολόγια τους. Καθένας φαίνεται να έχει κάποιο στόχο προς τον οποίο κατευθύνεται.

Κανένας δεν κοιτούσε επάνω. Όλοι ενδιαφέρονταν να φτάσουν στον προορισμό τους και να μπουν σε κάποιο κτίριο, που θα τους γλιτώνε από το κρύο που τους πάγωνε. Κοίταξα ψηλά στον κρύο αλλά καθαρό γαλανό ουρανό και είδα δύο γραμμές από αεριωθούμενα που κατευθύνονταν προς το Πεκίνο ερχόμενα από την Ευρώπη. Έμοιαζαν τόσο έξω από την πραγματικότητα και σαν να μην ενδιέφεραν διόλου το λαό της Μογγολίας που ήταν γύρω μου και που φαινόταν να αδιαφορεί ότι εκείνη την ίδια ώρα σχεδόν χίλιοι άνθρωποι πετούσαν από επάνω τους και κοίταζαν την πόλη τους.

Κοιτάζοντας κάτω

Συνεχίζοντας την πορεία μου κατά μήκος του δρόμου, πρόσεξα μια μεγάλη τρύπα υπονόμου. Σταμάτησα για μια στιγμή και κοίταξα κάτω στο σκοτάδι για να δω μόνο μια μεταλλική σκάλα που κατέβαζε τουλάχιστον 9 μέτρα κάτω. Αρκετοί φίλοι μού είχαν πει για τους λαβυρίνθους από τούνελ που διασταυρώνονται κάτω από την πόλη. Στα τούνελ αυτά υπάρχουν μεγάλοι σωλήνες που μεταφέρουν ατμό από το κεντρικό εργοστάσιο στα προάστια, όμως εκεί επίσης κατοικούν αρκετές χιλιάδες παιδιών του δρόμου.



Χτύπησε κανείς την πόρτα μας;

 

Το καλοκαίρι αυτά τα παιδιά ζουν στους δρόμους και ζητιανεύουν από τους τουρίστες, όμως το χειμώνα κατοικούν στα ζεστά τούνελ και βγαίνουν έξω μόνο για να κλέψουν ή να μαζέψουν σκουπίδια. Μερικά από αυτά είναι ορφανά, άλλα είναι από την επαρχία, που ήρθαν στην πόλη με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής, άλλα είναι από φτωχές ή χωρισμένες οικογένειες. Άλλα έχουν γεννηθεί μέσα στα τούνελ και δεν ξέρουν άλλη μορφή ζωής.

Την επόμενη μέρα επισκέφθηκα έναν από τους βουδιστικούς ναούς που υπάρχουν στην πόλη. Παντού ολόγυρα υπήρχαν ευλαβείς προσκυνητές, καλόγεροι και... παιδιά του δρόμου. Ένα αγόρι ήρθε κοντά μου απλώνοντας το χέρι για χρήματα, που ήξερα ότι τα χρειαζόταν για να αγοράσει οινόπνευμα ή ναρκωτικά.



Έξω έχει 30 βαθμούς υπό το μηδέν.
Πιο καλά είναι εδώ κάτω...

 

Καθώς έβλεπα το σκληρό και λερωμένο πρόσωπό του, είδα ένα παιδί δημιουργημένο «κατ’ εικόνα Θεού» – πληγωμένο από την αμαρτία και παραμελημένο από τον κόσμο, που όμως το αγαπά ο Χριστός. Έβαλα το χέρι στην τσέπη και παίρνοντας μια σοκολάτα του την πρόσφερα. Την κοίταξε με δυσπιστία και δεν ήθελε να την πάρει, γι’ αυτό έκοψα ένα κομμάτι και το έβαλα στο στόμα μου. Έκανε το ίδιο και στο πρόσωπό του άνθισε ένα πλατύ χαμόγελο.

Δεν μιλούσαμε την ίδια γλώσσα^ ζούσαμε σε διαφορετικούς κόσμους. Αλλά είχα κάτι που χρειαζόταν τόσο πολύ και ολοφάνερα ευχαριστήθηκε που του το έδωσα.

Τι καλά να μην ήταν η επίσκεψή μου τόσο σύντομη, τι καλά αν μπορούσα να μιλήσω στη γλώσσα του, τι καλά αν μπορούσα να του πω για τον Ιησού, τι καλά να μπορούσα να τον βοηθήσω ν’ αρχίσει να κοιτάζει ψηλά.


ΣΗΜΕΙΩΣΗ «Τ»: – Το σοβιετικό κράτος φρόντιζε στοιχειωδώς γι’ αυτά τα παιδιά. Στο καθεστώς της ελεύθερης οικονομίας, έχουν να διαλέξουν ανάμεσα στο θάνατο ή την εγκληματικότητα. Εκτός και αν ενδιαφερθούν γι’ αυτά κάποιοι στο όνομα του Χριστού. |


Από το περιοδικό της SIM «Mission Together», Άνοιξη 2002.
Τίτλος στο πρωτότυπο «Challenges to the Church: busy people, hidden children».


ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ