Για την προσευχή




«Κύριε, δίδαξον ημάς να προσευχώμεθα»

Στο προηγούμενο τεύχος αναφερθήκαμε στο ζήτημα των διαφόρων προσευχών και «προσευχών», που αναπέμπονται από διάφορες πηγές και προς διάφορες «κατευθύνσεις», και υποσχεθήκαμε πως σύντομα θα αναφερθούμε εκτενέστερα για το θέμα της Προσευχής, που τόσο συχνά απαντάται στις Άγιες Γραφές και τόσο πολύ κακοποιείται από τους θρησκευόμενους ανθρώπους, και μάλιστα τους χριστιανούς.

Σήμερα ο επισκέπτης σε διάφορες χριστιανικές εκκλησίες θα δει και θα ακούσει εκεί «προσευχές» που καμία, ή σχεδόν καμία, σχέση δεν έχουν με την υποδειγματική προσευχή που δίδαξε ο Κύριος, μα ούτε και με τις υπόλοιπες προσευχές που καταγράφονται σε άλλες σελίδες στην Παλαιά ή την Καινή Διαθήκη.

Αλλού άνθρωποι ρασοφορεμένοι παπαγαλίζουν λόγια των οποίων το νόημα ελάχιστα καταλαβαίνουν. Αλλού συνεπαρμένοι όχλοι εκστασιαζομένων φωνάζουν αλλόφρονες θυμίζοντας τους αρχαίους ιερείς του Βάαλ, για τους οποίους ο Ηλίας «μυκτηρίζων αυτούς έλεγεν, Επικαλείσθε μετά φωνής μεγάλης^ διότι θεός είναι^ ή συνομιλεί, ή ασχολείται, ή είναι εις οδοιπορίαν, ή ίσως κοιμάται, και θέλει εξυπνήσει» (Α~ Βασ. 18/ιη/27). Κυρίως όμως –και αυτό υπάρχει παντού– θα ακούσει έναν χείμαρρο αιτημάτων τα περισσότερα από τα οποία είναι εντελώς υλιστικά (υγεία, εργασία, ευημερία, μακροημέρευση, δικαστικοί αγώνες κ.λπ.)...

 

"Η προσευχή της κλώστριας" του Gerrit Dou (1613-1675)
(Alte Pinakothek - Μόναχο)

Αλλά ο κύριος στόχος της προσευχής δεν πρέπει να είναι η προώθηση των υλικών μας αιτημάτων. Η προσευχή δεν είναι μια τυπική διαδικασία με την οποία στέλνουμε στον Θεό τον κατάλογο με τις επιθυμίες μας. Εξάλλου πολλές φορές ζητάμε πράγματα που φαίνονται να είναι αυτό που χρειαζόμαστε, αλλά αργότερα καταλαβαίνουμε πως αν τα είχαμε λάβει, αυτό θα ήταν προς ζημία μας.

Ούτε είναι η προσευχή ένας τρόπος για να στέλνουμε στον Θεό “σήμα κινδύνου” σχετικά με τις ανάγκες μας. Ο Θεός τις γνωρίζει πολύ καλύτερα από ότι εμείς και δεν χρειάζεται καμία γραφειοκρατική υπενθύμιση για να ξέρει πού είμαστε και τι πρόβλημα αντιμετωπίζουμε. Η προσευχή σε καμία περίπτωση δεν είναι ένας μηχανισμός σχεδιασμένος για να κάνουμε τον Θεό να μας θυμηθεί

Ένας από τους βασικούς σκοπούς της προσευχής είναι να διαθέσουμε χρόνο συνομιλώντας με τον Πατέρα μας. Και όταν γίνεται με αυτό το στόχος, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι η προσευχή μας θα απαντηθεί.

Στο βιβλίο “Η Προσευχή του Ιησού”, ο Ken Hemphill χρησιμοποιεί ως παράδειγμα ένα περιστατικό από την οικογενειακή του ζωή, εν συντομία ως εξής:

Κάποιο διάστημα εργαζόμουν σε μια υπηρεσία που απαιτούσε να απουσιάζω μεγάλα διαστήματα από το σπίτι. Όπως συμβαίνει με εκείνους που ταξιδεύουν συχνά, είχα τη συνήθεια να φέρνω στο σπίτι ένα μικρό δώρο για τα δύο μου κοριτσάκια.

Αλλά τι συνέβαινε σχεδόν κάθε φορά που επέστρεφα στο σπίτι; Τα παιδιά έτρεχαν να με υποδεχτούν λέγοντας: “Γεια σου μπαμπά. Τι μας έφερες;”

Μια φορά, ύστερα από ένα ιδιαίτερα εξαντλητικό ταξίδι, έφθασα στο σπίτι όπου πάλι με υποδέχτηκαν με την ίδια στερεότυπη υποδοχή: “Μπαμπά, τι μας έφερες;” Αλλά για κάποιους λόγους, εκείνη τη φορά δεν είχα τη διάθεση να μοιράσω δώρα. Αντ’ αυτού, έδωσα στα κορίτσια μου μια σύντομη όσο και αυστηρή διάλεξη εξηγώντας τους πόσο δύσκολο ήταν όταν ήμουν μακριά τους και πόσο κουρασμένος ήμουν κάθε φορά που επέστρεφα στο σπίτι. Προσπάθησα να τους δώσω να καταλάβουν πώς θα αισθάνονταν εκείνες αν βρίσκονταν τόσο συχνά μακριά από το σπίτι επί αρκετές ημέρες, και τους εξήγησα πόσο καλύτερο θα ήταν για μένα εάν ήξερα ότι ένιωθαν ευτυχισμένες όχι επειδή θα έπαιρναν κάποιο δώρο μου, αλλά επειδή είχαν ξανά τον μπαμπά τους στο σπίτι. Αναμφίβολα τις έκανα να νιώσουν κάποια δόση ενοχής.

Το επόμενο Σαββατοκύριακο που επέστρεψα στο σπίτι μετά από ένα ακόμη ταξίδι μακριά από την πόλη, είχαν ήδη ξεχάσει τη διάλεξή μου από το προηγούμενο Σαββατοκύριακο. Ως συνήθως τα κορίτσια έτρεξαν για να με συναντήσουν στην αυλή – αλλά αυτή τη φορά, η μικρότερη κόρη μου πήδηξε στα χέρια μου, μου έδωσε ένα σφιχτό αγκάλιασμα, και με την πιο γλυκιά φωνή της, είπε: “Μπαμπά, σε αγαπάω. Χαίρομαι πολύ που είσαι πάλι στο σπίτι”. Η καρδιά μου έλιωσε μέσα μου, όμως με την επόμενη ανάσα της, φυσικά, ρώτησε, “Και τώρα... τι μου έφερες;” Είχε γίνει μόνο ένα καλό ξεκίνημα...

Όμως, λέει ο συγγραφέας, η συμπεριφορά της κόρης μου με έκανε να συνειδητοποιήσω με τι έμοιαζαν οι δικές μου προσευχές στον ουράνιο Πατέρα, επειδή είναι αλήθεια ότι τις πιο πολλές φορές προσευχόμαστε κάπως έτσι και όλη η ώρα διατίθεται σχεδόν αποκλειστικά σε αιτήματα, αιτήματα, αιτήματα... Είμαι βέβαιος ότι οι προσευχές μας συχνά ηχούν ακριβώς όπως οι παιδαριώδεις επαναλήψεις των κοριτσιών μου: “Τι μας έφερες μπαμπά; Τι μας έφερες;”

Είναι ανάγκη, λοιπόν, να καταλάβουμε ότι η προσευχή δεν είναι μόνο για αιτήματα αλλά μας επιτρέπει να βρεθούμε στην παρουσία του Πατέρα, για να Του εκφράσουμε την αγάπη μας , να Τον ευχαριστήσουμε για το αμείωτο ενδιαφέρον Του για τη ζωή μας και να Του δώσουμε την τιμή που οφείλουμε. Τότε θ’ ανακαλύψουμε μια νέα διάσταση της προσευχής που είναι τόσο ξένη στους περισσότερους πιστούς.

Η επικοινωνία με τον Θεό είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή από οποιαδήποτε απάντηση σε αιτήματά μας. Και εάν τούτο γίνει ο σκοπός  για τον οποίο προσευχόμαστε, τότε δεν θα υπάρχει πια αυτό που λένε «αναπάντητη προσευχή».

Είναι ενδιαφέρον και πολύ σημαντικό, ότι ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός έκρινε σκόπιμο, από την αρχή ήδη της διδασκαλίας Του, να προτάξει το ζήτημα της προσευχής λέγοντας στους Μαθητές Του: «Όταν προσεύχησθε, μη βαττολογήσητε, ως οι εθνικοί^ διότι νομίζουσιν ότι με την πολυλογίαν αυτών θέλουσιν εισακουσθή. Μη ομοιωθήτε λοιπόν με αυτούς^ διότι εξεύρει ο Πατήρ σας, τίνων έχετε χρείαν, πριν σεις ζητήσητε παρ’ αυτού» (Ματθ. 6/ς/7-8).

Ο Λουκάς συνδέει τούτη τη διδασκαλία του Κυρίου με σχετικό αίτημα των ίδιων των Μαθητών, οι οποίοι είπαν: «Κύριε, δίδαξον ημάς να προσευχώμεθα, καθώς και ο Ιωάννης εδίδαξε τους μαθητάς αυτού» (Λουκ. 11/ια/1), γεγονός που φανερώνει την ανάγκη τους για κάποια οδηγία στο συγκεκριμένο θέμα.

Πόσο καλό θα ήταν, λοιπόν, αν οι σημερινοί χριστιανοί έδειχναν ανάλογο ζήλο –όχι τόσο να ζητήσουν, αφού αυτό ήδη έγινε από τους Αποστόλους– αλλά ΝΑ ΠΡΟΣΕΞΟΥΝ την περί προσευχής διδασκαλία του Κυρίου και το υπόδειγμα που Εκείνος έδωσε στους Μαθητές Του και δι’ αυτών σε μας.

Απέναντι στη «χαώδη» εικόνα που παρουσιάζουν σήμερα οι προσευχόμενοι χριστιανοί, οι αγαπητοί αναγνώστες καλούνται στη συνέχεια να δουν με μια νέα ματιά στην αποκαλούμενη «Κυριακή Προσευχή», με την ευχή να προσεχθούν και η μορφή και το περιεχόμενό της και με την ελπίδα η προσέγγιση αυτή να γίνει με ειλικρίνεια και καλή διάθεση για να προχωρήσουμε σε αυτοκριτική μας. |

Για το δεύτερο άρθρο αυτής της σειράς πατήστε εδώ

 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ