"Σεις είσθε το άλας της γης"



Ηταν εφέτος το καλοκαίρι που το ακούσαμε από αγαπητή αδελφή και δε μπορούσε να περάσει απαρατήρητο.

«Είμαστε το “αλάτι της γης”, όπως είπε ο Χριστός, και δε μπορεί να είναι αλλιώς επειδή Εκείνος πάντα γνώριζε τι έλεγε. Εμείς τώρα από την πλευρά μας το ξέρουμε και καμαρώνουμε σαν “γύφτικο σκεπάρνι”, που έχουμε αυτό το σπουδαίο “ρόλο”...».

Αλλά η αδελφή μας είχε κάτι ακόμη να πει, ότι δηλαδή

«Έχουμε κλειστεί και έχουμε “πετρώσει” μέσα στις αλατιέρες μας».

Το ερώτημα που τίθεται, συνεπώς, είναι κατά πόσον οι άνθρωποι αισθάνονται αυτή την αλήθεια; Πόσο αντιλαμβάνονται ότι οι άλλοι άνθρωποι που μένουν δίπλα τους, εργάζονται στο διπλανό γραφείο ή στο διπλανό πάγκο, ΕΙΝΑΙ ΑΛΑΤΙ;

Δεν πρόκειται να κάνουμε εδώ ανάλυση των λόγων του Κυρίου, επειδή όλοι έχουμε διαβάσει και ακούσει πολλά για τη μεγάλη σημασία που έχει το αλάτι στην ανθρώπινη ζωή και πώς θα έπρεπε κι εμείς –αφού λέμε ότι είμαστε «το αλάτι της γης»– να επιδρούμε στο περιβάλλον μέσα στο οποίο ζούμε.

ΑΛΛΑ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ με τους σημερινούς Χριστιανούς; Πόσο ανταποκρινόμαστε σ’ αυτή μας την αποστολή;

Δυστυχώς η πραγματικότητα επιβεβαιώνει την διαπίστωση της αδελφής, που αναφέραμε παραπάνω. Ο κόσμος γύρω μας υποφέρει, πάσχει, φθείρεται, κινδυνεύει, αλλά εμείς –το αλάτι της γης– έχουμε “βολευτεί” μέσα στις “αλατιέρες” μας (διάβαζε Εκκλησίες) και εκεί ολοκληρώνουμε τη ζωή μας λιβανίζοντας εαυτούς και αλλήλους...

Ο καλλιτέχνης του «Τ» συνέλλαβε το παρακάτω όμορφο σκίτσο. Αν μια εικόνα αξίζει περισσότερο από 1000 λέξεις, το δημοσιεύουμε με την ελπίδα να γεννήσει χρήσιμες σκέψεις! |




 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ