ΜΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΚΕΨΗ

Στις 6 Αυγούστου 1945, πριν 55 χρόνια, έπεσε στη Χιροσίμα η πρώτη ατομική βόμβα. Στις 7 Σεπτεμβρίου το χρόνο που πέρασε σεισμός χτύπησε τη γη της Αθήνας. Ποια τραγωδία ήταν άραγε η πιο μεγάλη;

Αναμφίβολα καμιά σύγκριση δε μπορεί να γίνει ανάμεσα στις δύο καταστροφές. Η μία ήταν ανθρωποποίητη, η άλλη φυσική. Η μία άφησε 200.000 νεκρούς, η άλλη 145. Η μία έσβησε από το χάρτη μια ολόκληρη πόλη ενώ η άλλη πλήγωσε μερικές συνοικίες.

Όμως για τα θύματα της κάθε μίας, για εκείνους που έχασαν το σπίτι τους, το αυτοκίνητό τους, την επιχείρησή τους και, προπάντων, αγαπητά τους πρόσωπα, η δική τους καταστροφή ήταν μεγαλύτερη!

Είναι ίδιον του ανθρώπου να βλέπει τα πράγματα από στενό οπτικό πεδίο, και να τα αξιολογεί με βάση το δικό του το συμφέρον και το δικό του το κόστος. ``Ο θάνατος χιλίων ανθρώπων είναι στατιστική, είπε κάποιος, αλλά ο θάνατος ενός ανθρώπου είναι τραγωδία’’.

Και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, αφού παρά το όποιο τεχνολογικό μεγαλείο του ο άνθρωπος δεν κατάφερε να ξεπεράσει τον εαυτό του και τα στενά του όρια.

Ποιος μπορεί να παρηγορήσει τη μάνα που έχασε το μονάκριβο παιδί της, εξηγώντας της πως χιλιάδες άλλα παιδιά πεθαίνουν καθημερινά από ασιτία και αρρώστιες στις χώρες της Αφρικής και της Ασίας;

Ποιος μπορεί να παρηγορήσει εκείνον που έχασε το σπίτι του, δείχνοντάς του τα χιλιάδες φτωχόσπιτα που παρασέρνουν οι τυφώνες στις ακτές της Κεντρικής Αμερικής;

Είναι για τούτο που ο Χριστός είπε: ``Τι ωφελείται άνθρωπος, εάν τον κόσμον όλον κερδίση, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή; ή τι θέλει δώσει άνθρωπος εις ανταλλαγήν της ψυχής αυτού;’’ (Ματθ. 16/ις/26).

Και όμως, ο άνθρωπος, ενώ για όλα τα υλικά πράγματα πονά και δεν θέλει να τα χάσει, για την ψυχή του, για τη ζωή του, αδιαφορεί με τον πιο αδικαιολόγητο τρόπο... Δεν δίνει σημασία στα λόγια του Θεού! Δεν ανταποκρίνεται στην πρόσκληση της αγάπης Του!

``Η ζωή είναι τιμιώτερον της τροφής, και το σώμα του ενδύματος’’, είπε ο Χριστός (Λουκ. 12/ιβ/23). Εσύ πώς ιεραρχείς τις αξίες σου;