`` Εν παροιμίαις... ''

``Βασιλικοί'' και ``Τσουκνίδες''...

Τις μέρες αυτές, όπως κάνει κάθε χρόνο τέτοιον καιρό, η σύζυγός μου αγόρασε και έβαλε στο μπαλκόνι μας μια γλάστρα με βασιλικό. Πόσο ωραία είναι και, το κυριότερο, πόσο όμορφα ευωδιάζει!

Ένα ταπεινό φυτό είναι ο βασιλικός, χωρίς χοντρό κορμό, χωρίς κλαδιά και μεγάλα φύλλα, μια ευαίσθητη ύπαρξη που αν δεν ποτιστεί όσο συχνά χρειάζεται χάνει τη ζωντάνια του, τα φυλλαράκια του μαζεύουν και σύντομα ξεραίνεται... Και όμως, αυτό το ασήμαντο από άλλες απόψεις φυτό, έχει από τον Δημιουργό αυτό το καταπληκτικό δώρο της ευωδιάς, που το κάνει ξεχωριστό ανάμεσα στα φυτά του κήπου.

Ένα άλλο φυτό, παρόμοιο σε δομή με το προηγούμενο, είναι η τσουκνίδα. Αυτή δεν θα τη βρείτε σε κανέναν κήπο. Είναι άγριο φυτό και φυτρώνει στους κήπους ως παράσιτο γι' αυτό ο κηπουρός αμέσως σπεύδει να την ξεριζώσει. Όμως, αντίθετα από τον βασιλικό, στα φύλλα της τσουκνίδας υπάρχει ένα ισχυρό δηλητήριο που, όταν τα αγγίξεις, περνάει μέσα στο δέρμα σου και δημιουργεί οδυνηρή φαγούρα και άλλες ενοχλήσεις, ανάλογα με την ευαισθησία σου, όπως πρηξίματα, φουσκάλες κ.λπ.

Αν κάποιος που δεν γνώριζε τις παραπάνω ιδιότητές τους, έκανε μια σύγκριση ανάμεσα στα δύο φυτά, εκ πρώτης όψεως θα βαθμολογούσε ως καλύτερη την τσουκνίδα, επειδή συνήθως τα φύλλα της είναι μεγαλύτερα, με ωραία πριονωτά σχήματα, το χρώμα της ζωηρότερο και με ραβδώσεις σε διαφορετική απόχρωση, που προσθέτουν στην ομορφιά της.

***

Είναι αλήθεια πως και τα δύο αυτά φυτά, έργα σχεδίου και δημιουργίας του Θεού, στη φύση έχουν τη θέση τους και τον προορισμό του. Εδώ όμως επικεντρώνουμε την προσοχή μας σε μία χαρακτηριστική ομοιότητα και μία χαρακτηριστική διαφορά που υπάρχουν ανάμεσά τους, σε μια διδακτική παραβολή:

(1) Η ομοιότητα συνίσταται στο γεγονός ότι ούτε ο βασιλικός εκπέμπει το άρωμά του ούτε η τσουκνίδα εκχέει το δηλητήριό της αν δεν αγγιχτούν. Η σημαντική τους διαφορά κρύβεται μέσα στα φύλλα τους και για να γίνει αισθητή πρέπει τα φύλλα αυτά να αγγιχτούν κάπως, δηλαδή με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να προκληθούν ώστε να εκδηλώσουν τη χαρακτηριστική τους ιδιότητα και ποιοτική τους ταυτότητα.

(2) Η διαφορά τους, για την οποία ήδη μιλήσαμε παραπάνω και είναι τεράστια, συνίσταται όχι στο ανάστημα ή τη δύναμη του ξύλου, ούτε στα άνθη που και στα δύο φυτά είναι ασήμαντα.... Η διαφορά τους είναι ότι ο μεν βασιλικός είναι επιθυμητός και αγαπητός, η δε τσουκνίδα επικίνδυνη, αντιπαθητική, βλαβερή.

Εκπρόσωποι και των δύο αυτών φυτών υπάρχουν και ανάμεσα στους ανθρώπους: Άνθρωποι/βασιλικά και άνθρωποι/τσουκνίδες... Άνθρωποι που μοσχομυρίζουν και άνθρωποι που πονούν και δηλητηριάζουν...

Είχαμε μπρόσφατα την εμπειρία του ενοχλητικού τσιμπήματος όχι μίας τσουκνίδας αλλά ενός "μπουκέτου" από αυτές... στο πρόσωπο της ηγετικής ομάδας συγκεκριμένης εκκλησιαστικής μειονότητας της χώρας μας, που το περιοδικό αυτό αρκετές φορές αναγκάστηκε να "ενοχλήσει" αποκαλύπτοντας άπρεπες ενέργειες και αντίθετες με το λόγο του Θεού πρακτικές τους.

Αν και γνωρίζαμε ότι αυτό θα είχε κόστος, προσπαθήσαμε αρκετές φορές να τους ξυπνήσουμε για τον στραβό τους δρόμο, όμως χωρίς αποτέλεσμα.

Είναι άνθρωποι που, ΔΗΘΕΝ πιστεύουν στην προσωπικότητα του Αγίου Πνεύματος, όμως στα γραπτά και τα λόγια τους κόπτονται ν' αποδείξουν την "προσωπικότητα" του άδη και του θανάτου... ΔΗΘΕΝ κηρύττουν την αλήθεια, όμως το ψέμα δεν σπανίζει από το στόμα τους... (Βλέπε σελ. 2449-50 παρόντος τεύχους). ΔΗΘΕΝ υπηρετούν το "αδάπανο ευαγγέλιο" αλλά δεν διστάζουν να εκμεταλλευτούν τις οικονομίες του φτωχού αδελφού, ενώ την ίδια στιγμή φέρονται με άκρα δουλοπρέπεια στους πλούσιους και ισχυρούς αυτού του κόσμου.

Από ανθρώπους που τροποποιούν το επώνυμό τους για να κρύψουν την εθνική τους καταγωγή και από δειλία αλλάζουν το όνομά τους^ από ανθρώπους που δεν σέβονται την υπογραφή τους και δεν κρατάνε το λόγο τους, από ανθρώπους που δέχονται οι σύντροφοί τους να αποκαλούν τον πατέρα τους "δαιμονισμένο" επειδή ανήκει σε άλλο δόγμα, τι άλλο θα έπρεπε να περιμένει κανείς;...

Έκαναν το παν -με κάθε μέσο και σε κάθε ευκαιρία- για να δείξουν την αληθινή τους ταυτότητα, που δεν διαφέρει από εκείνη της τσουκνίδας, και να πείσουν ότι τη στάση τους αυτή την διάλεξαν και δεν θέλουν να την εγκαταλείψουν. Με βάση τα λόγια του Παύλου, ``Αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού^ εξεύρων ότι διεφθάρη ο τοιούτος, και αμαρτάνει, ων αυτοκατάκριτος.'' (Τίτ. 3/γ/10-11), μάλλον έφτασε η ώρα να πάψουμε πλέον ν’ ασχολούμαστε μαζί τους...

***

Γράφοντας προφητικά για την αρχαία Βαβυλώνα ο προφήτης Ησαΐας δήλωσε: ``Άκανθαι θέλουσι βλαστήσει εν τοις παλατίοις αυτής, κνίδαι (=τσουκνίδες) και βάτοι εν τοις οχυρώμασιν αυτής^ και θέλει είσθαι κατοικία θώων, αυλή στρουθοκαμήλων’’ (Ησ. 34/λδ/13). Δυστυχώς επισκεπτόμενος κανείς σήμερα τις εκκλησίες της συγκεκριμένης μειονότητας, τις διασπασμένες "και πάλιν και πολλάκις" -με τις ευλογίες της κεντρικής "διοίκησης" των Αθηνών-, αυτή τη θλιβερή κι αξιοθρήνητη εικόνα παρατηρεί, σε επαλήθευση της αρχαίας προφητείας.

***

Ο σοφός Παροιμιαστής βλέποντας το χωράφι του οκνηρού και του φτωχού στο μυαλό, όπου ``πανταχού είχον βλαστήσει άκανθαι^ κνίδαι είχον σκεπάσει το πρόσωπον αυτού, και το λιθόφραγμα αυτού ήτο κατακεκρημνισμένον’’, συλλογίστηκε και διδάχτηκε πώς λίγος ύπνος και λίγος νυσταγμός έχει ως συνέπεια τη φτώχεια και την ένδεια (Παρ. 24/κδ/30).

Το κατάντημα των συγκεκριμένων ανθρώπων στέκει ενώπιόν μας παράδειγμα ζωντανό πως και η πνευματική φτώχεια αλλά και ο θάνατος των εκκλησιών έρχονται αδυσώπητα όπου κυβερνά ο εγωισμός, ο φανατισμός κι η μισαλλοδοξία, όπου απροκάλυπτα εκδηλώνονται τα έργα της σαρκός... Μακάρι να το προσέξουν όλοι οι εκκλησιαστικοί υπεύθυνοι!

Μόνο η γνήσια μετάνοια θα μπορούσε να γεννήσει ελπίδα αλλαγής, όπου ``αντί της ακάνθης θέλει αναβή κυπάρισσος, αντί της κνίδης θέλει αναβή μυρσίνη’’ (Ησ. 56/νς/13), όμως ούτε ένδειξη δεν φαίνεται στον ορίζοντα, ούτε καν νέφος μεγέθους παλάμης...

Κρίμα για ένα έργο πνευματικό που άλλοτε τίμησε τον Χριστό στη χώρα μας, τώρα να φθίνει και να καταρρέει τόσο οικτρά και μάλιστα εξαιτίας των ίδιων του των τέκνων...

 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΚΑΤΑΛΟΓΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ